Van onze Oosteuropa correspondent: Ook op watergebied is er in Polen veel te beleven. Niet alleen wanneer de dijken doorbreken en neerlands eigen 1953 nog eens dunnetjes wordt overgedaan (momenteel helaas een zich steeds vaker herhalend ritueel..) Maar vooral voor wat betreft plezier op het water.
Rafting: Afgelopen weekeinde met wat vrienden en een hond een afdaling gemaakt van de Biała Lądecka, de bovenloop van de Nysa Kłodzko. Een tocht waarvoor 6 uur staat.  Afgeraffeld in 4½ uur, met wat hulp van de regenval van afgelopen dagen, waardoor het watervolume aardig toegenomen was. Volgens de briefing vooraf, zou er regelmatig met de raft moeten worden gesjouwd. Maar we hebben de boot slechts één keer voorbij een dam hoeven slepen. Passages WW3 afgewisseld met grote lengtes dobberen. Een afdalng uitermate geschikt voor ‘instappers’. (helaas geen foto’s, maar zie: http://www.ski-raft.pl/rafting.html)
Kajak: Zoek je een Oostelijk alternatief voor de Biesbosch? Een paar weekeinden geleden met bijna dezelfde vrienden en hond een meerdaagse kajaktocht gemaakt vanuit Lubrza. Met 2 persoons kajaks de Paklica afgepeddeld. Een rustig voortkabbelende smalle beek, die tussen de heuvelruggen door kronkelt, van meer naar meer. Telkens wanneer het riet- en bladerdek weer wat ál te claustrofobisch werd en we zelf groen kleurden door de bladluis, brak het web weer open om plaats te maken voor het zoveelste idyllische meertje.
Uiteraard werd de tocht regelmatig onderbroken voor een zwempartij in het kraakheldere water. Overnachten in het tentje aan de oever. Maar niet té dichtbij, want daar was het komar en kwel. (komar = pools voor mug..)
Dat wij uiteindelijk vele kilometers voorbij het afgesproken eindpunt terechtkwamen (als je van de kaart af vaart, moet je inderdaad maar afwachten waar je uitkomt..), bleek voor de kajakophaaldienst geen enkel bezwaar, zoals bijna niets in dit land als onoverkomelijke moeilijkheid gezien wordt..

Een foto impressie:
Read the rest…

Een weekeindje klimmen is op zich niet zo bijzonder voor avonturiers. Maar wél in een gebied als de Poolse Tatra. Een nationaal park van uitmuntende schoonheid en met een rijke historie van avontuurlijke ondernemingen. Dit was de wieg van de loopbaan van vele legendarische alpinisten.
En het is waar, ondanks de geringe hoogte, zijn de klimroutes op de zwart granieten wanden, hoogalpien van aard. Luchtig schoorsteen klimmen en subtiele wrijvingsplaten wisselen elkaar af.

Bij een dergelijke plek hoort uiteraard ook een bepaalde mores. De traditie wil dat de klimroutes zo min mogelijk behaakt zijn, ofwel: Alleen de standplaatsen zijn redelijk behaakt (maar ook niet altijd..) De tussen zekeringen moeten voornamelijk zelf worden aangebracht en door de 2e klimmer weer worden meegenomen. We gebruiken daarvoor ‘nuts’ (aluminium klem-wiggen) en ‘friends’ (veer-expanderende klauwen). De aard van de klim wordt daarom niet zozeer bepaald door de technische moeilijkheid, alswel door de mogelijkheid om zekeringen aan te brengen óf de mentale weerstand om grote lengtes uit te kunnen klimmen zonder beveiliging. De zg. ‘commitment-factor’ ligt daarbij wat hoger, dan bij de in onze regio gelegen rotsgebieden.  - Lees verder.

Read the rest…

Laten we er maar eens een brabantse uitspraak tegen aan gooien.

Last minute neem ik deel aan de survivalrun in Boven-Leeuwen. Het is een relatief korte route, relatief makkelijke hindernissen (de moeilijkste is een swingover) en het centrale thema is recreatief. We vermoeden dat dit het 1 na grootste evenement is in dit dorp, carnaval zal het waarschijnlijk net niet verslaan. Ondanks dat het bloedheet is, gaat het prima. Alleen er zijn overal meisjes… in de leeftijd waarin heerlijk gillen & giechelen verplicht is.

Read the rest…

De rondmailing had ik al een tijdje geleden in de Mailbox gehad. Op de trainingen van FIT kom ik niet zoveel meer, omdat ik op weg naar Zeist al anderhalf uur moet survivallen in de file. Maarja, een thuiswedstrijd als seizoenssluiter is natuurlijk wel speciaal. En dan het biertje, babbeltje en chips na, is toch een excuus om wél te gaan.

In de greep van mijn nieuwe hobby (golfsurfen), liet ik het lot afhangen van wel- of geen swell. En toen de webcam sóchtends een volledig platte branding liet zien, besloot ik de stam door te hakken en naar FIT af te reizen. Al was de voorbereiding niet optimaal, met de vorige dag al een trainingsmix van klimmen, een mul-zand loop en zeezwemmen. Maarja, meedoen is belangrijker dan verliezen. Lees verder.

        ‘Hoofd’prijs verdiend..

Read the rest…

Zoals jullie hier al wel eerder hebben kunnen lezen heb ik een beetje een haat-liefde verhouding met NOLB loopjes. Toch had ik me weer eens laten verleiden om de strijd aan te gaan en aangezien het NK sprint dit keer ook nog in Wageningen werd gehouden konden Arnaud en ik deze uitdaging zeker niet aan ons voorbij laten gaan. Jottum, kaart-met-iets-teveel-detail en sprinten… helemaal mijn discipline

Read the rest…

Tsja… wie fit wil zijn… zal flink moeten trainen. En dat was er dit jaar met de onwillige knie nog maar heel beperkt van gekomen. En toch stond daar één weekend geblokt in de agenda: Doorloop XVC!! Dus bereidde ik op zaterdagavond nog even snel een special task voor (voor deze proefrun dan, als verrassing voor de rest) om daarna naar huize Temme te rijden om mijn slaapzakje uit te rollen. Om 4.00 staan we bij sportcentrum de Bongerd… Wat was hier ook alweer leuk aan? Normaal is er nog een soort van wedstrijdsspanning, nu zijn er enkel grote vraagtekens. Wat doen we hier? Waarom is dit leuk? Is het parcours te doen in 16 uur? En voor mezelf: hoe ga ik Elwin, Arnaud en Michiel bij houden? Over het parcours kan ik natuurlijk nog niks kwijt, voor de details zul je 9 oktober mee moeten doen. Hoe de dag verder verliep? We gingen als zotten van start, zagen het prachtig licht worden, kwamen oog in oog te staan met handenvol hertjes, ploeterden op de special task (gna gna) en hebben bijna het hele parcours afgelegd. Nu nog een beetje schaven, puntje verleggen, puntje eraf.. het finetunen is begonnen. Hoe het met mij ging? Het deed wel pijn… héél veel pijn… Dus wil je echt optimaal kunnen genieten van het NK-parcours, trainen, trainen, trainen… We hebben geen medelijden met jullie

‘t is voorjaar..
‘t is tijd om te canyoningen, ehh.. speleoën.
aldus tijd om mijn wensenlijstje af te werken, alvorens weer een jaar ouder te worden.

Zo heb ik ‘t afgelopen paasweekend de Saut de la Pucelle in Franse Lot kunnen afvinken. Historische gronden voor een speleo. De grondleggers van de speleologie ”mijn helden” Martel & Casteret zijn hier in de weer geweest met hun voor die tijd zeer innovatieve technieken.

De grot bestaat voornamelijk uit een 3km lange onderaardse rivier met watervallen, kolken, glijbanen en diepe diepe badjes. De grot is op zich niet zo diep (+/-160m), maar het water zorgde voor een behoorlijk aantal pittige obstakels. Zeker omdat we toch niet heel erg ver van de maximale acceptabele waterstand af zaten. En zoals altijd naar beneden is makkelijk, maar omhoog is andere koek. De touwen en hulplijnen hebben we geprobeerd zo tactisch mogelijk op te hangen, zodat we met water & stroming tegen toch nog d’r uit konden komen. Echter, we merkten dat je je snel vergist in de kracht van het water. Een verval van een halve meter omhoog vanuit de watertrappelstart is toch pittig.. Uiteindelijk hebben we straf doorgewerkt, 8 uurtjes duurde de tocht.

Gelukkig heb ik het niet koud gehad, omdat ik onder mijn 5 mm neopreen mijn X-thermo droeg. Perfect! En ‘t help ook nog eens tegen doorschuren en misschien ook wel de jeuk. Alhoewel de jeuk dit keer puur psychisch was, omdat het water me toch echt het gevoel gaf dat we in een afvoerputje beland waren. Blweh, rottige rottende organisch stoffen… ga weg met je vieze schuim…

Nu zijn wij natuurlijk het programma Kassa! niet, maar toch wil ik hier even een post misbruiken om een warme douche uit te delen en wel aan de Firma Robijns; importeur van onder andere Suunto en Recta. Nu gebruik ik al heel wat jaren met veel plezier een Suunto Altimax horloge, met name vanwege de robuuste uitvoering en goed te bedienen knoppen. Alleen was mijn horloge niet helemaal bestand tegen het lompe geweld van adventure races. Ergens ben ik een keer de ring aan de bovenkant verloren. Maar goed, met een beetje sporttape was dat ook gefixed, al zag het er niet uit. Nu moest ik afgelopen zondag op de Bever Info en Doe dagen zijn, waar ook een stand van Robijns was. Ik liep nog maar amper de stand binnen of Lourens heeft mijn toch wel belabberde Altimax gespot… Of ik even mijn naam en adres wilde achterlaten, dan stuurde hij me de onderdelen op. En ja hoor, vandaag de envelop in de bus, paar minuutjes werk en mijn Suunto is weer als nieuw! Super service, waarvoor dank!

   
ps: alleen kwam ik er nu opeens achter dat mijn Recta polskompasje een blessure heeft opgelopen dit weekend Zouden ze bij Robijns ook nieuwe glaasjes voor kompassen hebben? Ach, hij wijst nog wel steeds naar het noorden en dat is toch het belangrijkste…

Ook dit jaar is er natuurlijk weer een X-Bionic Veluwe Classic. Sterker nog, dit jaar wordt de Veluwe het strijdtoneel van het NK adventure racen! Verder verandert er niet veel, dus we gaan gewoon weer lekker 16 uur rennen, fietsen, kanoën en andere leuke dingen doen. Inschrijven kan vanaf vandaag via http://www.teamxbionic.nl/veluwe-ar. Snel doen, want het wordt weer genieten… 

Team X-Bionic bestaat ondertussen al meer dan 2 jaar. Na 2 jaar intensief gebruik kunnen we dus ondertussen ook wel wat zinnigs zeggen over de kleding van X-Bionic. Want na de eerste indruk “wat is dat voor een futuristisch design?”, gaat het ons bij de keuze van kleding uiteraard om de functionaliteit. En wat dat betreft stelt het adventure racen nogal specifieke eisen. De ene keer ren je een berg op of zoek je je weg door een bramenbos, dan raas je er weer met de fiets naar beneden of hang je in een snijdende wind aan een touw te bungelen langs een bergwand. Je kleding moet je dus warm houden als het nodig is, maar je wilt liever niet ontploffen van de hitte bij het eerste het beste klimmetje.

Lastig, maar de ontwerpers van X-Bionic hebben hun kleding helemaal ontworpen rond deze vraag. Het futuristische uiterlijk van de kleding is hier een direct gevolg van, want de kekke features zijn eigenlijk een bonte verzameling van “3D sphere systems”, “Air Conditioning Channels” en “Insulation Pads”, die ook allemaal nog eens op precies de juiste plek zitten. Oftewel, koelen waar het nodig is en warm houden waar je warm gehouden moet worden. Of die systeempjes (voor een uitgebreidere beschrijving moet je hieronder maar verder lezen) precies doen waar ze voor bedoeld zijn kan ik je niet zeggen, maar de overall conclusie is heel simpel: je kunt deze kleding écht onder alle omstandigheden gebruiken. Read the rest…