De Witte van Beltrum is een survivalrun die elk jaar begin januari wordt gehouden. Wit vanwege de gewenste bodembedekking: sneeuw. Een survivalrun, dat is een soort apenkooi voor volwassenen. Je volgt al hardlopend lintjes (bah voor adventure racers) en klimt in touwen en balken (bah voor Arnauds) totdat je weer bij de finish komt. Als je een hindernis niet haalt, dan wordt je vernederd (aha, eindelijk iets bekends). Simpel, toch?

Lisette, Elwin en Harm hadden een team gevormd voor de Witte van 2010 met über-Erik, een opper-sporter van faam. Daarnaast is Erik een verstandige jongen, die kort voor de race een vrij redelijk excuus kon verzinnen. Dus werd Arnaud geronseld. Dat ging onder de volgende voorwaarde: “Ik wel meedoen als jullie me letterlijk elke hindernis over gooien of slepen”.

En dat heb ik geweten. Door een wit en bruin landschap liepen we achter de andere 900 deelnemers aan langs de hindernissen. Voetje van Elwin, schouder van Harm, hoofd van Lisette en hopakee! Tegen de helft begon ik het bijna leuk te vinden. Maar toen kwam de BOK. De BOK is de vader van alle hindernissen - veel touwen en balken boven veel lucht. Terwijl ik op mijn beurt stond te wachten viel er iemand van zeker zeven meter hoogte in het onderliggende, met ijs bedekte beekje. Vrolijk vooruitzicht voor de zwakken van arm en schouder (ik dus)!

 Maar goed, toch maar begonnen. Halverwege was er rust en zelfs soep, waarvan ik langer genoot dan mijn teamgenoten op prijs stelden. Uiteindelijk toch maar begonnen aan deel twee. Het ging niet bepaald gezwind en mijn amechtige pogingen werden al gauw opgemerkt door super-Harm, die achter me aan cat-crawlde en me voortduwde.  Het allerlaatste deel was gelukkig omlaag naar Lisette die me moederlijk van het touw af coachte.

De BOK was daarmee overwonnen, nou ja, overwonnen: ik was ruimschoots uitgelachen door de toeschouwers en was totaal verzuurd. Gelukkig was er nog flink de gelegenheid in de tweede helft van de race om door middel van nog meer klimmerijen het zuur weer uit te drijven. Ondertussen haalden we zowaar af en toe teams in, hetgeen me een warm gevoel van binnen gaf.

Ook in de tweede helft waren er voldoende mogelijkheden om op genante wijze geholpen te worden. Als ik aan touwtjes ergens overheen moest, werd er gewoon onder me mee gelopen zodat ik slechts 5 kilo van mijn totale gewicht hoefde te dragen. Het meest genante (en verreweg prettigste) was wel de hindernis waar op dertig centimeter boven de grond onder een net door moest worden gekropen. Om me te weerhouden van grond-raken (=vernedering), kroop Lisette uiterst stimulerend onder me mee (= toch ook vernedering, maar stukken beter) totdat ik het eind had bereikt. Ideaal teamwork!

Uiteindelijk haalden we de finish zo zonder dat we ook maar ergens bij een hindernis faalden - althans niet meer dan ik hierboven heb uitgelegd. Onze tijd was ongeveer 2:30 uur - daarmee vijftig minuten langzamer dan het winnende team, maar tegelijkertijd een goede middenmotor in de uitslag: ongeveer 40ste van de 100 teams.

De apres-survival werd gevierd in een lauwe tobbe met melk-luchtjes. Verder commentaar overbodig. Een mooi dagje in een witte omgeving tijdens de donkere dagen. Met je vrienden op stap die solid-as-a-rock zijn. Wat wil een mens nog meer?

Bij adventure races wordt altijd gezocht naar de mooist mogelijke combi van de verschillende onderdelen. Dit wordt dan weer verder opgevrolijkt door het terrein, omgeving en de weersomstandigheden.

Zo heeft Lisette onlangs in de Ardeche een afdaling in een grot gemaakt, waarin water en winterse omstandigheden voor een koude combi zorgden. Met sneeuw en ijs buiten de grot en hier en daar een ijspegel of ijsschots in de grot. Gelukkig had de luchttemperatuur de gemiddelde jaartemperatuur van de Ardeche, zodat na lange zwem- en klauterstukken in het water opgewarmd kon worden uit het water.

Terwijl heel Nederland plat ligt door het winterweer, begint het bij ons natuurlijk te kriebelen. Hoe kun je ook braaf op het werk gaan zitten terwijl de langlauflatten op zolder staan en je direct voor de deur kunt vertrekken? Harm maakte dus flink wat kilometers in de Rhenense bossen. Lisette liet zich door het dikke pak sneeuw niet weerhouden van een uitdagend fietstochtje door het Brabantse land. De plaatjes spreken voor zich: van ons mag die sneeuw nog wel een tijdje blijven liggen

Als voorbereiding voor grotere plannen ging Lisette voor een week naar Hongarije toe. Om weer eens te kijken wat de status is van haar tegenwoordige “grotklauterkunsten”. Samen met locale speleologen ging ze op pad in diverse systemen. Gedurende de eerste paar tochten moest ze er behoorlijk inkomen, omdat alles in de grotten vrij beklommen werd. En zoals een goede speleoloog betaamt gebeurt dit met laarzen op met modder besmeurde rotsen, in plaats van wrijvingschoenen en mooie wanden, wat betekent dat de moeilijkere passages nogal wat interne psychologische oorlogsvoering betekenen. Maar nadat alle spieren weer goed geraakt waren, ging het prima. Daarnaast zwom ze rond in een ondergronds meer met lekker warm thermaal water direct uit de bron,  bezocht ze een grot in exploratie in de Pilisheuvels en ging met een geoloog op pad om te leren over “hydrothermal caves”.

Adventure racen? Helemaal mijn ding! Survivalruns? Oude liefde roest niet! Puzzeltochten? Uhm… tsja, nooit gedaan… Wat kunnen we verwachten van een combinatie van deze drie elementen? We zien onszelf toch in de eerste plaats als adventure racers… Puzzel elementen in een normale race kunnen mij altijd weinig bekoren. Maar goed, deze organisatie weet hun puzzelelementen handig te verkopen onder het mom van “intelligentietesten”. Wij vinden onszelf niet alleen heel sterk, handig, charmant, knap en attent, maar bovenal ook erg slim. En we zijn masochistisch genoeg om ons zo nu en dan te laten vernederen in races buiten ons “eigen domein”. Dus staan we op zaterdagochtend in Nijverdal om het multidimensionale aspect van de collineariteit tussen kracht, snelheid en intelligentie empirisch te gaan ondervinden.

fysius_iq.kmz

Het startschot klinkt. Ergens in de verte… Maar, uhm… Wodi zit nog te poepen. Voor het eerst in mijn toch al redelijk lange carrière mis ik de start. Niet zo slim. Het is niet erg, want de wedstrijd is nog best lang. Wel lastig, want met onze boomstam hebben we snel de achterhoede ingehaald. De eerste teams passeren we in het water, waarna het op het smalle pad wat volgt moeilijk passeren is. Fysiek ingesteld als we zijn besluiten we het toch gewoon te gaan proberen. Zonder boomstam weet ik me vrij makkelijk langs wat teams te manoeuvreren. Wodi slaagt er met de boom op schouder ook in om zich vooruit te knokken, maar het gemorrel achter me maakt duidelijk dat hij wel wat mensen weet te raken met het zwaaiend projectiel op zijn schouder. Niet veel later belanden we in een kleine opstopping bij een net. In het gedrang krijg ik al snel een schoen vol in mijn gezicht en deel ik onbedoeld een elleboogstoot uit. “Heerlijk, het is dus toch een fysiek spelletje!” denk ik, terwijl de smaken van bloed en modder zich mengen in mijn mond.

Read the rest…

Harm durfde al niet meer na herhaalde vernederingen, maar Michiel en Arnaud hebben hun ego’s nog maar eens stevig laten kwetsen tijdens een orientatieloop. Plaats van handeling was de Edese heide, alwaar we stevig bemodderd van de fiets stapten. De onderlinge rivaliteit was al stevig opgestart en de officiele excuses-lijst was al goed gevuld, just in case. Onderlinge rivaliteit was natuurlijk stukken verstandiger dan rivaliseren met de aanwezige ‘ echte’  orientatielopers. Ons doel in dat opzicht was bescheiden: allebei niet laatste worden.

De wedstrijd was over 10.5 km - de rechtlijnige afstand tussen 29 controlepunten. In werkelijkheid loop je natuurlijk nog wel eens een blokje om, zodat er eerder ongeveer 14 km moesten worden afgelegd. Voor ieder controlepunt is er een gecodeerde omschrijving. Een kruis in een cirkel bijvoorbeeld betekent een omgevallen boom (als ik het goed herinner). Voor ons zijn die codes geheel abacadabra dus we moeten ter plekke vaak iets langer zoeken. Het startceremonieel blijft voor een adventure racer een vrij aparte gewaarwording. Exact elke minuut klinkt er een officieel aandoend piepje en mag een loper een kaart pakken en vertrekken. Binnen dertig seconden is die vervolgens in het bos verdwenen op weg naar het eerste punt.

Read the rest…

Onze Wodi stuurt een mail rond met de vraag wie zin heeft om hem te vergezellen naar de Elite Atlete Competition (www.eacompetition.nl). Een aantal van ons steekt de draak ermee, maar mij lijkt het wel eens leuk om te zien hoe het werkt. In eerste instantie zie ik het niet als een serieuze wedstrijd voor mij. Maar als een leuke training, waarbij de routes al uitgezet zijn. En eigenlijk heb ik nog wel een beetje moeheid van Polen in mijn benen zitten. Dus onze eerste doel is om er gewoon een gezellige dag van te maken. Maar gaandeweg de competitie blijk ik aardig mee te kunnen in het klassement en ook nog eens redelijk te scoren. Dus ik zie het wedstrijd element wel zitten en besluit aan te haken. Met alle gevolgen van dien, want ik heb stiekem toch behoorlijk hard moeten werken om die ontzettend hoge tempo’s bij te kunnen benen. Maar uiteindelijk blijk ik behoorlijk “compleet” te zijn, want ik behaalde de tweede plaats bij de dames!

Read the rest…

Tekst: Elwin van der Gragt.
Foto’s: Ex Medio

Eigenlijk is alles al gezegd in de webupdates van Harm. En zie de race-site: http://nonstop.podgore.pl/wyzwanie2009/
In de 8e etappe van de 9, heeft Tchapayev zijn Waterloo gevonden.

Read the rest…

Komend weekeinde trekken Lisette en Elwin Oostwaarts, om samen met Sławek Parzonka en Łukasz Chmielewski als ‘team Tchapayev’ deel te nemen in de Wyzwanie 2009.
Racedetails: 24 uur, 160km, Opole (PL) - http://nonstop.podgore.pl/wyzwanie2009/
De race is traditioneel de laatste in de Non-Stop Series. Daarmee ook de pittigste. Met 5 SpecialTasks die er niet om liegen, zoals Jumaren, (Industr.) Speleo en Rivercrossing (o.a. op opblaas-banden). De afstanden lijken mee te vallen, maar zoals in Polen gebruikelijk, verslik je daar gauw in. Het skeeleren zal interressant worden, omdat het daar niet zo vlak is als hier..
Daarbij zal het weer de geduchtste tegenstander worden. Ter illustratie, een foto uit de heden-ochtendkrant:

Read the rest…

Voor het laatste nieuws over de Veluwe Classic (uitslagen, wat fototjes e.d.) zul je even verder moeten klikken naar de Veluwe Classic website, onder het kopje nieuws. We hopen dat jullie genoten hebben, laat ons gerust weten je er van vond en wat je graag anders zou willen zien.