Zondag was het weer Gendringen-dag. Het jaarlijks terugkerend dieptepunt van het jaar, qua wegzakken in de modder, diepte van de doorwadingen, depressies in het weer en persoonlijke sportieve motivatie, maar een hoogtepunt qua sfeer en kwaliteit van parcours. De race was de eerste waarme ik punten in de RUC ranking behaalde dit seizoen. Maar wat dat betreft had ik het kunnen laten. 50e in de eindlijst helpt niet echt. Het opstarten van de motor viel mij zwaar, maar uiteindelijk wel genoten van de run. Lange loopstukken (zuigende akkers) afgewisseld met klusters hindernissen (zuurtegraad PH-2), het weer (drizzle en wind) was helemaal des Gendring’s. Mannen (m/v) van het Oosten: bedankt!

(foto’s: René Schraa)

Read the rest…

Naast goede buren is het altijd handig om verre vrienden te hebben. Ik ging samen met Erik op bezoek bij Thor Veen, de ijsklimmert, die momenteel tijdelijk in Zwitserland woont. Thor liet ons de mooiste bevroren watervallen in omgeving van Kandersteg zien en natuurlijk moesten die beklommen worden. Super om deze tak van klimmen te leren. Mep, mep, stamp, stamp, hoek….. boink. Maar jeetje, wat doet dat geknijp in die ijsbijlen een pijn in je onderarmen… En zo snel ook. Vooral met de stukken drytoolen, wat we de laatste dag gedaan heben. Uiteindelijk was mijn hoogtepunt toch wel de grote waterval van Lurkin Fear. Vooral de aanloop was spectaculair, als gevolg van een hiaatje in de voorbereiding…

 Meer foto’s: klikkerdeklik

Read the rest…

Pics: René Schraa, Tekst: Elwin van der Gragt.

‘Zodra ik Jeroen vermeulen bij CP11 voorbijsteek, weet ik dat ik op kop lig. Achteraan het veld ben ik gestart, doordat ik nu eens de tijd heb genomen om de route te plannen en de kaarten goed te rangschikken. En daarna gestaag een inhaalrace begonnen, zonder mij te laten opjagen. Ik ben tevreden.’
‘Nog meer tevreden ben ik, als ik terug kom op de Voshaar startlocatie voor de 1e speciale opdracht. Achteromkijkend is er tot aan de horizon geen achtervolging te zien. Tweederde van de race zit erop en de benen zitten nog vol goede zin. Het kan niet meer stuk.’ .. of wel?

Lees hieronder verder hoe de kaarten opnieuw worden geschud in de Foxraid-2010, een solo 8-uurs Adventurerace

Read the rest…

De Witte van Beltrum is een survivalrun die elk jaar begin januari wordt gehouden. Wit vanwege de gewenste bodembedekking: sneeuw. Een survivalrun, dat is een soort apenkooi voor volwassenen. Je volgt al hardlopend lintjes (bah voor adventure racers) en klimt in touwen en balken (bah voor Arnauds) totdat je weer bij de finish komt. Als je een hindernis niet haalt, dan wordt je vernederd (aha, eindelijk iets bekends). Simpel, toch?

Read the rest…

Bij adventure races wordt altijd gezocht naar de mooist mogelijke combi van de verschillende onderdelen. Dit wordt dan weer verder opgevrolijkt door het terrein, omgeving en de weersomstandigheden.

Zo heeft Lisette onlangs in de Ardeche een afdaling in een grot gemaakt, waarin water en winterse omstandigheden voor een koude combi zorgden. Met sneeuw en ijs buiten de grot en hier en daar een ijspegel of ijsschots in de grot. Gelukkig had de luchttemperatuur de gemiddelde jaartemperatuur van de Ardeche, zodat na lange zwem- en klauterstukken in het water opgewarmd kon worden uit het water.

Terwijl heel Nederland plat ligt door het winterweer, begint het bij ons natuurlijk te kriebelen. Hoe kun je ook braaf op het werk gaan zitten terwijl de langlauflatten op zolder staan en je direct voor de deur kunt vertrekken? Harm maakte dus flink wat kilometers in de Rhenense bossen. Lisette liet zich door het dikke pak sneeuw niet weerhouden van een uitdagend fietstochtje door het Brabantse land. De plaatjes spreken voor zich: van ons mag die sneeuw nog wel een tijdje blijven liggen

Als voorbereiding voor grotere plannen ging Lisette voor een week naar Hongarije toe. Om weer eens te kijken wat de status is van haar tegenwoordige “grotklauterkunsten”. Samen met locale speleologen ging ze op pad in diverse systemen. Gedurende de eerste paar tochten moest ze er behoorlijk inkomen, omdat alles in de grotten vrij beklommen werd. En zoals een goede speleoloog betaamt gebeurt dit met laarzen op met modder besmeurde rotsen, in plaats van wrijvingschoenen en mooie wanden, wat betekent dat de moeilijkere passages nogal wat interne psychologische oorlogsvoering betekenen. Maar nadat alle spieren weer goed geraakt waren, ging het prima. Daarnaast zwom ze rond in een ondergronds meer met lekker warm thermaal water direct uit de bron,  bezocht ze een grot in exploratie in de Pilisheuvels en ging met een geoloog op pad om te leren over “hydrothermal caves”.

Adventure racen? Helemaal mijn ding! Survivalruns? Oude liefde roest niet! Puzzeltochten? Uhm… tsja, nooit gedaan… Wat kunnen we verwachten van een combinatie van deze drie elementen? We zien onszelf toch in de eerste plaats als adventure racers… Puzzel elementen in een normale race kunnen mij altijd weinig bekoren. Maar goed, deze organisatie weet hun puzzelelementen handig te verkopen onder het mom van “intelligentietesten”. Wij vinden onszelf niet alleen heel sterk, handig, charmant, knap en attent, maar bovenal ook erg slim. En we zijn masochistisch genoeg om ons zo nu en dan te laten vernederen in races buiten ons “eigen domein”. Dus staan we op zaterdagochtend in Nijverdal om het multidimensionale aspect van de collineariteit tussen kracht, snelheid en intelligentie empirisch te gaan ondervinden.

fysius_iq.kmz

Het startschot klinkt. Ergens in de verte… Maar, uhm… Wodi zit nog te poepen. Voor het eerst in mijn toch al redelijk lange carrière mis ik de start. Niet zo slim. Het is niet erg, want de wedstrijd is nog best lang. Wel lastig, want met onze boomstam hebben we snel de achterhoede ingehaald. De eerste teams passeren we in het water, waarna het op het smalle pad wat volgt moeilijk passeren is. Fysiek ingesteld als we zijn besluiten we het toch gewoon te gaan proberen. Zonder boomstam weet ik me vrij makkelijk langs wat teams te manoeuvreren. Wodi slaagt er met de boom op schouder ook in om zich vooruit te knokken, maar het gemorrel achter me maakt duidelijk dat hij wel wat mensen weet te raken met het zwaaiend projectiel op zijn schouder. Niet veel later belanden we in een kleine opstopping bij een net. In het gedrang krijg ik al snel een schoen vol in mijn gezicht en deel ik onbedoeld een elleboogstoot uit. “Heerlijk, het is dus toch een fysiek spelletje!” denk ik, terwijl de smaken van bloed en modder zich mengen in mijn mond.

Read the rest…

Harm durfde al niet meer na herhaalde vernederingen, maar Michiel en Arnaud hebben hun ego’s nog maar eens stevig laten kwetsen tijdens een orientatieloop. Plaats van handeling was de Edese heide, alwaar we stevig bemodderd van de fiets stapten. De onderlinge rivaliteit was al stevig opgestart en de officiele excuses-lijst was al goed gevuld, just in case. Onderlinge rivaliteit was natuurlijk stukken verstandiger dan rivaliseren met de aanwezige ‘ echte’  orientatielopers. Ons doel in dat opzicht was bescheiden: allebei niet laatste worden.

De wedstrijd was over 10.5 km - de rechtlijnige afstand tussen 29 controlepunten. In werkelijkheid loop je natuurlijk nog wel eens een blokje om, zodat er eerder ongeveer 14 km moesten worden afgelegd. Voor ieder controlepunt is er een gecodeerde omschrijving. Een kruis in een cirkel bijvoorbeeld betekent een omgevallen boom (als ik het goed herinner). Voor ons zijn die codes geheel abacadabra dus we moeten ter plekke vaak iets langer zoeken. Het startceremonieel blijft voor een adventure racer een vrij aparte gewaarwording. Exact elke minuut klinkt er een officieel aandoend piepje en mag een loper een kaart pakken en vertrekken. Binnen dertig seconden is die vervolgens in het bos verdwenen op weg naar het eerste punt.

Read the rest…

Onze Wodi stuurt een mail rond met de vraag wie zin heeft om hem te vergezellen naar de Elite Atlete Competition (www.eacompetition.nl). Een aantal van ons steekt de draak ermee, maar mij lijkt het wel eens leuk om te zien hoe het werkt. In eerste instantie zie ik het niet als een serieuze wedstrijd voor mij. Maar als een leuke training, waarbij de routes al uitgezet zijn. En eigenlijk heb ik nog wel een beetje moeheid van Polen in mijn benen zitten. Dus onze eerste doel is om er gewoon een gezellige dag van te maken. Maar gaandeweg de competitie blijk ik aardig mee te kunnen in het klassement en ook nog eens redelijk te scoren. Dus ik zie het wedstrijd element wel zitten en besluit aan te haken. Met alle gevolgen van dien, want ik heb stiekem toch behoorlijk hard moeten werken om die ontzettend hoge tempo’s bij te kunnen benen. Maar uiteindelijk blijk ik behoorlijk “compleet” te zijn, want ik behaalde de tweede plaats bij de dames!

Read the rest…