Koning van Spanje Trail
Het is toch een vreemd jaar. Alle trainingen staan in dienst van dat ene doel, het WK. En omdat Lisette en ik daar met Winfried en André gaan racen, komen de wedstrijden en trainingen met onze vaste maatjes toch op een wat laag pitje te staan. Zo gingen we ook vorige weekend vreemd, dus trainen met team DutchBioniX. Hollen en fietsen in modderig en nat Limburg.
Om een goede trainingsdag te waarborgen hadden we besloten om de Koning van Spanje Trail run en een rondje mountainbiken te combineren. Leuk, die plannen die maanden geleden gemaakt zijn met de gedachte aan een zonnige dag, graad of 20 en lekker sporten. Niet vandaag, het regent en dat doet het al lang. Paden zijn dus glijbanen geworden en de temperatuur blijft ruim onder de 10 graden. Voor de start lijkt het er dus op dat eenieder al op zoek is naar excuses om het fietsen maar te skippen, maar na 30 km hollen, een stuk vlaai en een kop soep, plakken we er nog een lekker rondje fietsen aan vast.
De Koning van Spanje Trail is een regelrechte aanrader, een trailrun waar Nederland trots op mag zijn! Mooi en afwisselend parcours, inclusief doorwading van de Gulp (al was deze dit keer niet veel natter dan de omgeving). Geweldige verzorging (met name achteraf) en een goeie sfeer. Ik had zelf misschien beter een lange broek mee kunnen nemen, want de kou sloeg wel erg op de kuiten waardoor ik de laatste 8 km steeds tegen de kramp aangelopen heb. Ach ja, het uitfietsen zorgde ervoor dat de spierpijn na van korte duur was.
Goed trainingsweekend dus, maar zeker zo belangrijk: met Winfried en Andre kunnen we het ook goed vinden. Ze doen ons bijna onze ploeggenootjes vergeten 
(nee hoor L, Art & Mitch, we houden nog steeds van jullie XX)
(foto’s oa met dank aan Timo de Boer)
Eindelijk… lente…
Zondagochtend, het hele dorp is nog in diepe rust (of op weg naar de kerk) terwijl ik mijn bootje naar de Rijn draag… Op het water blijkt het toch flink te waaien, maar gelukkig breekt al snel ook de zon door. Niets en niemand op de rivier, een enkele fietser op de dijk, alleen het geluid van de peddels in het water. Lekker, lente…
Bieg Piastów
Als je aan X-country skieen doet, is er maar één evenement dat werkelijk telt: De Bieg Piastów in Jakuszyce (PL).
Afgelopen weekeinde vond de 36e editie plaats. Op Zaterdag werd er geracet op klassieke wijze (langlaufen) en Zondag Free-style (skating).
Omringd door fanatieke skieers, kon Elwin er ook niet aan ontkomen.
‘Opboksend tegen een onoverbrugbare trainingsachterstand, wist ik dat ik op mijn eerste race nooit een deuk in een pakje boter kon skieen (mijn voorbereiding bestond dit seizoen uit 2x een dagje skieen en 2x een skike-tocht). Maar daardoor begon ik er ook heel ontspannen aan. Wist lekker op mijn eigen tempo de 30km af te werken in een tijd van 2uur en 6 minuten. Waarbij de vele hoogtemeters veel zwaarder wogen dan de kilometers.
Alhoewel, ook in mijn voordeel. Heuvelop haalde ik in mijn boerenbeulstijl vele anderen in, maar verloor op de afdalingen weer terrein.
Het weer was geweldig (eigenlijk veel te warm met sluggy sneeuw). Gelukkig had mijn goede wax-fee mijn skies perfect geprepareerd. De vlakke rechte stukken waren genieten, had het idee dat ikzelf mijn skies niet bij kon houden..
Uiteindelijk anoniem geeindigd in het middenveld, maar ook 1e.. (en enige) uit Nederland .
Ben volgende editie zeker weer van de partij. De sfeer is zo goed. De race ademt historie en sportieve geest. Een grote stimulans om nu het jaar rond te blijven trainen. (Wanneer het even kan naar Willingen en in de zomer skiken!).’
Geen Veluwe Classic 2012
Meestal is dit het moment dat we vol trots aankondigen dat de inschrijving voor weer een Veluwe Classic geopend is. Dit keer niet… We hebben, na uitgebreid wikken en wegen, besloten om dit jaar geen 16 uurs race te organiseren. De voornaamste reden hiervoor is we onze aandacht dit jaar volledig willen richten op andere activiteiten, waaronder deelname aan het WK in september dit jaar. Het organiseren van een race kost een hoop tijd en die kunnen we dit jaar niet opbrengen zonder concessies te doen aan de kwaliteit.
Plannen zijn er genoeg voor in de verdere toekomst, we houden jullie op de hoogte!
Raid in France; World Cup 2012!!
Weet je nog, vroeger. Ja, dat is inderdaad al lang geleden. Maar ik weet t nog goed
Als kind zag ik op televisie een rapportage van de Eco Challenge. Stiekem kreeg ik een droom, dat als ik later groot zou zijn, ….
Ondertussen is het later en ben ik inderdaad een stuk groter geworden. En die droom? Tsja, toen was ik nog een kind. En als je wat ouder wordt, dan begin je toch een beetje te beseffen dat zo’n Eco Challenge eigenlijk wel héél vermoeiend en wel héél specialistisch is. Maar op een gegeven moment besef je dat je in al die jaren eigenlijk wel veel ervaring op hebt gedaan. En op een gegeven moment ontmoet je de juiste mensen, waarmee je het avontuur kan aangaan in een sport waarin alle sporten samen komen. Maar dit zijn ook mensen waarbij de neuzen dezelfde kant op staan.
Harm, Winfried en André hadden ook wel zin om eens iets heeeeel langs te gaan doen. Samen met hen had ik het lef om ons in te schrijven voor de World Cup Adventure Race. Niet de Eco Challenge, helaas die bestaat niet meer. Maar deze WCAR georganiseerd door Raid in France doet er zeker niet voor onder.
Sinds maandag vorige week staan we met zijn vieren als team op de officiële deelnamelijst. Een vreugdedansje op tafel bij iedereen! We moeten wakker worden uit onze winterslaap!!
Maar naast alle feestvreugde komt wel het keiharde besef, dat dit geen appeltje-eitje gaat worden. We zullen flink aan de bak moeten. Planningen maken, sponsoren zoeken en trainen, vooral héél…. véél….en..héél….lang…. trainen. Dit gaat pittiger worden, dan wat we ooit gedaan hebben. Maar we hebben er zin in!!
Een korte samenvatting van de race;
De Raid In France vindt plaats tussen 15 en 22 september 2012. Er zijn 65 plaatsen, die ingevuld worden door 30 nationaliteiten. Het is een non-stop 5 tot 8-daagse adventure race met een lengte van meer dan 500 kilometer. De organisatie belooft ons op dit moment dat we maarliefst twee maal de hoogte van de Mount Everest mogen bestijgen. En wel vanaf zeeniveau. We gaan deze afstand en hoogte overwinnen met mountainbiken, trekking, running, rafting, kayaking, high altitude mouneering, caving, canyoning, via ferrata en nog eventuele andere verrassingen die de organisatie voor ons in petto heeft.
Een filmpje van de race van afgelopen jaar http://www.youtube.com/watch?v=kzrvzA_DEJE&feature=player_embedded en meer info is te vinden op www.raidinfrance.fr.
Survival Beltrum – van de regen in de blub.
“People invent the strangest things, to replace natural challenges..” merkt Renata op, wanneer zij in Beltrum voor de eerste maal met het fenomeen ‘survivalrun’ geconfronteerd wordt. En gelijk heeft ze, bedenk ik mij tijdens de warming-up, als ik door de dorpsstraat heen en weer huppel, met een bananenschil in de ene hand en een klokhuis in de andere.
Eindhindernis 1
WK 2012, here we come!!
Jihaaa!! Vreugdedansje, sprong in de lucht! Harm en Lisette hebben samen met Winfried Bats en André Moes een startplek voor het WK2012 weten te bemachtigen. More to come…
Heuveltraining en muziek
Vrijdagochtend… kerst achter de rug, genoten van de gezelligheid en het eten. Het is lekker weer, het zonnetje schijnt voor het eerst in dagen, dus gympen aan en op naar de Grebbeberg. Een ideaal moment voor een stevige heuveltraining. Rustig loop ik warm langs de rivier. Dopjes in de oren, de Ipod op shuffle. De eerste trap… ‘Comment ca va!” knalt het uit de speakertjes. The Shorts?? Hoe zijn die nou weer op mijn Ipod terecht gekomen. Anyway, ik knal naar boven…
Oude liefde roest niet…
Survivalruns… Het moet zo’n 13 jaar geleden zijn dat ik me er voor het eerst aan waagde. Volkomen onvoorbereid, pijnlijke ervaring… Het duurde nog een paar jaar voor ik me meldde bij Survivalgroep Fit, maar al snel bracht ik daar heel wat avonden in de week door. Periodes met 3 touwtrainingen in de week, een paar jaar competitie gelopen, waaronder 2 jaar in het TSC. Heerlijk, zo’n traingsmogelijkheid om de hoek. Maar een dubbele programma, zowel adventure races als survivalruns, was eigenlijk niet haalbaar, dus verdwenen de survivalruns langzaam naar de achtergrond. Zo ook mijn trainingen bij Fit en verhuizen naar Rhenen hielp niet echt mee. Het moest er dus van komen en na 10 jaar heb ik mijn lidmaatschap met pijn in het hart opgezegd.
foto: Glenn Verwey
Gelukkig was daar nog de Dinxperloop! Een mooie gelegenheid om er een punt achter te zetten, want we starten met een volledige Fit startgroep. Mijn laatste survivalrun was alweer bijna 2 jaar geleden, het aantal touwtrainingen in die tijd op één hand te tellen. En toch ging het erg lekker. Het mooie weer hielp daar zeker aan mee, de hindernissen waren goed te doen, goed gezelschap (Ries, bedankt)… In één woord: genieten! Survivalrunnen is gewoon erg leuk en dat de spieren na een hindernis of 30 toch wat vermoeid begonnen te raken… ach, dat mag geen naam hebben. Mannen en vrouwen van Fit, bedankt! Ik kom nog wel eens langs in Zeist, survivallen is leuk, Fit een toffe club. Oude liefde roest niet…
foto: Glenn Verwey
Ama Dablam – op naar huis
Zonder zijn toestemming copy-paste ik maar even direct van Elwin’s Facebook pagina:
Lieve mensen,
Als door een wonder wisten wij gewoon op de besproken datum vanaf Lukla terug naar Kathmandu te vliegen. Terwijl anderen al een week achtereen vast zaten door het slechte weer. Even wennen aan alle geluiden, geuren en kleuren van de beschaafde wereld. En snel een update: De expeditie is op zich geslaagd. 3 van ons (Mariusz, Tomek en Jozef) hebben de top gehaald. Renata Dutkiewicz en ikzelf waren iets minder fortuinlijk.
-
Foto's
