Een tijdje terug ben ik samen met Erik voor drie weken op Sardinie geweest. Achteraf bleek het een echte werkvakantie! Als in; de enige dag dat we niets gedaan hadden, was omdat we pas om 4 uur in de ochtend (na een exploratietocht van 16uur) de uitgang van de grot gepasseerd hadden, waardoor we de volgende dag compleet brak waren. Tevens veroorzaakt door onze goede voorbereiding, waardoor we lunch, diner, etc gemist hadden en lichtelijk te weinig vocht bij ons hadden.

Read the rest…

‘t is voorjaar..
‘t is tijd om te canyoningen, ehh.. speleoën.
aldus tijd om mijn wensenlijstje af te werken, alvorens weer een jaar ouder te worden.

Zo heb ik ‘t afgelopen paasweekend de Saut de la Pucelle in Franse Lot kunnen afvinken. Historische gronden voor een speleo. De grondleggers van de speleologie ”mijn helden” Martel & Casteret zijn hier in de weer geweest met hun voor die tijd zeer innovatieve technieken.

De grot bestaat voornamelijk uit een 3km lange onderaardse rivier met watervallen, kolken, glijbanen en diepe diepe badjes. De grot is op zich niet zo diep (+/-160m), maar het water zorgde voor een behoorlijk aantal pittige obstakels. Zeker omdat we toch niet heel erg ver van de maximale acceptabele waterstand af zaten. En zoals altijd naar beneden is makkelijk, maar omhoog is andere koek. De touwen en hulplijnen hebben we geprobeerd zo tactisch mogelijk op te hangen, zodat we met water & stroming tegen toch nog d’r uit konden komen. Echter, we merkten dat je je snel vergist in de kracht van het water. Een verval van een halve meter omhoog vanuit de watertrappelstart is toch pittig.. Uiteindelijk hebben we straf doorgewerkt, 8 uurtjes duurde de tocht.

Gelukkig heb ik het niet koud gehad, omdat ik onder mijn 5 mm neopreen mijn X-thermo droeg. Perfect! En ‘t help ook nog eens tegen doorschuren en misschien ook wel de jeuk. Alhoewel de jeuk dit keer puur psychisch was, omdat het water me toch echt het gevoel gaf dat we in een afvoerputje beland waren. Blweh, rottige rottende organisch stoffen… ga weg met je vieze schuim…

Naast Arnaud, deed Lisette ook mee met de A-track en wel met Erik. Na zich onder de survivalrun in Gendringen uitgewrongen te hebben, was hij nu echt aan de beurt. Dit resulteerde in rondrennen met een zandzak (30 kg) en boomstammen, die daarna met een botte zaag en bijl aan bonken mocht. Gelukkig kregen we bij het tweede plakje van een hulpvaardig jurylid de vraag;  waarom we niet gewoon de scherpe zaag hadden gepakt… Een leerpuntje dus.  Hiervan volgden er nog meer want onze strategie was dit keer; “wie hard gaat hoeft niet zoveel op de kaart te kijken..”. Wat natuurlijk resulteerde in een aantal extra trainingskilometers.Gelukkig vonden we nog wel een CP (die bij het jagershuisje) wat Arnaud en Wodi niet hadden gevonden, zodat we nog een soort van geestelijke overwinning hadden. Ook waren de hindernissen niet zo’n obstakel als bij sommige andere teams. Het gerucht gaat dat sommige teams deze 0,75 Cp hard nodig hadden…  Liset zag nog even kans om zichzelf op te hangen aan een gretige harpsluiting in de swingover met behulp van haar T-shirt maat Xl. Gelukkig was de kwaliteit matig, zodat het shirt met toevoeging van wat gewicht verwerkt werd tot poetsdoek.Door tactische vertragingstechnieken waren we helaas te laat voor het Skiken en hoefden we de verplichte EHBO-set dus niet in te zetten. Uiteindelijk eindigden we naar alle tevredenheid op een 8^e plaats overall (3^e mixed). Helaas was er geen beker voor ons maar dit maakte niet zoveel uit want we hebben thuis al genoeg servies.

Foto: Jan Brinkman

Na een jaartje afwezigheid was er weer een A-Track; ditmaal in de schone edoch licht modderige Eifel. Organisator Domien Ettema had er een mooi parcours uitgelegd.Als winnaars van de vorige editie waren Wouter-Dirk en ik natuurlijk aanwezig. Sterker nog, we kregen van de organisatie speciale T-shirts aangemeten zodat we herkenbaar waren als het team-to-beat. Dat zorgde al meteen voor extra druk, iets dat Wouter-Dirk alleen maar prettig lijkt te vinden.De race zou beginnen met een proloog, gevolgd door drie etappes van verschillende lengte die ieder hun start en finish hadden bij de racebase. Het deelnemersveld werd in drieen gesplitst, en de drie etappes werden in verschillende volgorde afgelegd. Dat concept hadden we nog maar eenmaal eerder ervaren, een paar jaar geleden bij een andere race. Daar was het niet goed bevallen omdat de omstandigheden gedurende de dag verschilden en sommige opdrachten aan het begin van een dag makkelijker zijn dan aan het eind. We waren dus erg benieuwd hoe het ditmaal zou bevallen.

Foto: Jan Brinkman

Read the rest…

Pics: René Schraa, Tekst: Elwin van der Gragt.

‘Zodra ik Jeroen vermeulen bij CP11 voorbijsteek, weet ik dat ik op kop lig. Achteraan het veld ben ik gestart, doordat ik nu eens de tijd heb genomen om de route te plannen en de kaarten goed te rangschikken. En daarna gestaag een inhaalrace begonnen, zonder mij te laten opjagen. Ik ben tevreden.’
‘Nog meer tevreden ben ik, als ik terug kom op de Voshaar startlocatie voor de 1e speciale opdracht. Achteromkijkend is er tot aan de horizon geen achtervolging te zien. Tweederde van de race zit erop en de benen zitten nog vol goede zin. Het kan niet meer stuk.’ .. of wel?

Lees hieronder verder hoe de kaarten opnieuw worden geschud in de Foxraid-2010, een solo 8-uurs Adventurerace

Read the rest…

Als voorbereiding voor grotere plannen ging Lisette voor een week naar Hongarije toe. Om weer eens te kijken wat de status is van haar tegenwoordige “grotklauterkunsten”. Samen met locale speleologen ging ze op pad in diverse systemen. Gedurende de eerste paar tochten moest ze er behoorlijk inkomen, omdat alles in de grotten vrij beklommen werd. En zoals een goede speleoloog betaamt gebeurt dit met laarzen op met modder besmeurde rotsen, in plaats van wrijvingschoenen en mooie wanden, wat betekent dat de moeilijkere passages nogal wat interne psychologische oorlogsvoering betekenen. Maar nadat alle spieren weer goed geraakt waren, ging het prima. Daarnaast zwom ze rond in een ondergronds meer met lekker warm thermaal water direct uit de bron,  bezocht ze een grot in exploratie in de Pilisheuvels en ging met een geoloog op pad om te leren over “hydrothermal caves”.

Adventure racen? Helemaal mijn ding! Survivalruns? Oude liefde roest niet! Puzzeltochten? Uhm… tsja, nooit gedaan… Wat kunnen we verwachten van een combinatie van deze drie elementen? We zien onszelf toch in de eerste plaats als adventure racers… Puzzel elementen in een normale race kunnen mij altijd weinig bekoren. Maar goed, deze organisatie weet hun puzzelelementen handig te verkopen onder het mom van “intelligentietesten”. Wij vinden onszelf niet alleen heel sterk, handig, charmant, knap en attent, maar bovenal ook erg slim. En we zijn masochistisch genoeg om ons zo nu en dan te laten vernederen in races buiten ons “eigen domein”. Dus staan we op zaterdagochtend in Nijverdal om het multidimensionale aspect van de collineariteit tussen kracht, snelheid en intelligentie empirisch te gaan ondervinden.

fysius_iq.kmz

Het startschot klinkt. Ergens in de verte… Maar, uhm… Wodi zit nog te poepen. Voor het eerst in mijn toch al redelijk lange carrière mis ik de start. Niet zo slim. Het is niet erg, want de wedstrijd is nog best lang. Wel lastig, want met onze boomstam hebben we snel de achterhoede ingehaald. De eerste teams passeren we in het water, waarna het op het smalle pad wat volgt moeilijk passeren is. Fysiek ingesteld als we zijn besluiten we het toch gewoon te gaan proberen. Zonder boomstam weet ik me vrij makkelijk langs wat teams te manoeuvreren. Wodi slaagt er met de boom op schouder ook in om zich vooruit te knokken, maar het gemorrel achter me maakt duidelijk dat hij wel wat mensen weet te raken met het zwaaiend projectiel op zijn schouder. Niet veel later belanden we in een kleine opstopping bij een net. In het gedrang krijg ik al snel een schoen vol in mijn gezicht en deel ik onbedoeld een elleboogstoot uit. “Heerlijk, het is dus toch een fysiek spelletje!” denk ik, terwijl de smaken van bloed en modder zich mengen in mijn mond.

Read the rest…

Tekst: Elwin van der Gragt.
Foto’s: Ex Medio

Eigenlijk is alles al gezegd in de webupdates van Harm. En zie de race-site: http://nonstop.podgore.pl/wyzwanie2009/
In de 8e etappe van de 9, heeft Tchapayev zijn Waterloo gevonden.

Read the rest…

Tekst: Elwin van der Gragt,
Pics: RSA-Fotografie / hARz-pgototeam

Ja, we waren het er direct over eens, zodra de geruchten bevestigd werden dat Winfried Bats een race in de Harz aan het organiseren was, zou dit het hoogtepunt van het seizoen worden, de kers op de slagroom en dáár dan nog weer een dot slagroom op.
Dat had ook best gaan lukken, als Harm niet opnieuw vader had geworden en ikzelf niet ondertussen mijn enkel had gebroken.

De race was de laatste in de strijd van de WERS (West European Raid Series) 2009. Hier werd de definitieve ranking bepaald.
De race zou bestaan uit een onmenselijke afstand Mountainbiken in een grote 8-vormige lus van Bad Suderode, richting Brocken en in het midden kruisend terug. Met 3 onderbrekingen onderweg op wisselplaatsen, waar resp. run-biken, een grote trekking en een korte(re) trekking moest plaatsvinden.
Gestart werd sávonds om 22:00 en volgens onze berekeningen moesten we dan Zondag’s, vroeg in de nacht terug kunnen zijn. Veel nachtwerk dus.

Read the rest…

tekst en foto’s: Elwin van der Gragt.

Februari 2007. Voor deelname aan een Worldcup Iceclimbing wedstrijd, verbleef ik kleine week in Busteni, het ‘Chamonix’ van Roemenie, gelegen in de zuidelijke Karpaten. Na de gekte van het Worldcup circus, een dagje tourskieen en het afsluitingsfeest van het evenement, was ik dringend toe aan een dagje rust. De andere leden van het Nederlandse team besloten het kasteel van Dracula op te zoeken. Ikzelf ga nooit op reis zonder mijn loopschoenen, en koos voor een loopje de bergen van Muntii Baiului aan de overkant van de vallei.
Tijdens de tourski tocht had ik al gezien dat er een mooie hoefijzer combinatie mogelijk was over de bergkammen waar de sneeuw grotendeels vanaf was gewaaid. Kaarten waren van deze Oost-kant niet verkrijgbaar, er stond wel nog een deel van op de kaart van de West-zijde. En een gammel info-bord in het dorp toonde een aantal gemarkeerde routes in die richting, met bergen zonder naam en hoogte. Ik prentte de hoofdlijnen in mijn hoofd en ging op weg.

 
Rennen op de Muntii Baiului.

Read the rest…