Zoals jullie hier al wel eerder hebben kunnen lezen heb ik een beetje een haat-liefde verhouding met NOLB loopjes. Toch had ik me weer eens laten verleiden om de strijd aan te gaan en aangezien het NK sprint dit keer ook nog in Wageningen werd gehouden konden Arnaud en ik deze uitdaging zeker niet aan ons voorbij laten gaan. Jottum, kaart-met-iets-teveel-detail en sprinten… helemaal mijn discipline 
Ook dit jaar is er natuurlijk weer een X-Bionic Veluwe Classic. Sterker nog, dit jaar wordt de Veluwe het strijdtoneel van het NK adventure racen! Verder verandert er niet veel, dus we gaan gewoon weer lekker 16 uur rennen, fietsen, kanoën en andere leuke dingen doen. Inschrijven kan vanaf vandaag via http://www.teamxbionic.nl/veluwe-ar. Snel doen, want het wordt weer genieten…
Na een jaartje afwezigheid was er weer een A-Track; ditmaal in de schone edoch licht modderige Eifel. Organisator Domien Ettema had er een mooi parcours uitgelegd.Als winnaars van de vorige editie waren Wouter-Dirk en ik natuurlijk aanwezig. Sterker nog, we kregen van de organisatie speciale T-shirts aangemeten zodat we herkenbaar waren als het team-to-beat. Dat zorgde al meteen voor extra druk, iets dat Wouter-Dirk alleen maar prettig lijkt te vinden.De race zou beginnen met een proloog, gevolgd door drie etappes van verschillende lengte die ieder hun start en finish hadden bij de racebase. Het deelnemersveld werd in drieen gesplitst, en de drie etappes werden in verschillende volgorde afgelegd. Dat concept hadden we nog maar eenmaal eerder ervaren, een paar jaar geleden bij een andere race. Daar was het niet goed bevallen omdat de omstandigheden gedurende de dag verschilden en sommige opdrachten aan het begin van een dag makkelijker zijn dan aan het eind. We waren dus erg benieuwd hoe het ditmaal zou bevallen.
Foto: Jan Brinkman
Pics: René Schraa, Tekst: Elwin van der Gragt.
‘Zodra ik Jeroen vermeulen bij CP11 voorbijsteek, weet ik dat ik op kop lig. Achteraan het veld ben ik gestart, doordat ik nu eens de tijd heb genomen om de route te plannen en de kaarten goed te rangschikken. En daarna gestaag een inhaalrace begonnen, zonder mij te laten opjagen. Ik ben tevreden.’
‘Nog meer tevreden ben ik, als ik terug kom op de Voshaar startlocatie voor de 1e speciale opdracht. Achteromkijkend is er tot aan de horizon geen achtervolging te zien. Tweederde van de race zit erop en de benen zitten nog vol goede zin. Het kan niet meer stuk.’ .. of wel?
Lees hieronder verder hoe de kaarten opnieuw worden geschud in de Foxraid-2010, een solo 8-uurs Adventurerace
Onze Wodi stuurt een mail rond met de vraag wie zin heeft om hem te vergezellen naar de Elite Atlete Competition (www.eacompetition.nl). Een aantal van ons steekt de draak ermee, maar mij lijkt het wel eens leuk om te zien hoe het werkt. In eerste instantie zie ik het niet als een serieuze wedstrijd voor mij. Maar als een leuke training, waarbij de routes al uitgezet zijn. En eigenlijk heb ik nog wel een beetje moeheid van Polen in mijn benen zitten. Dus onze eerste doel is om er gewoon een gezellige dag van te maken. Maar gaandeweg de competitie blijk ik aardig mee te kunnen in het klassement en ook nog eens redelijk te scoren. Dus ik zie het wedstrijd element wel zitten en besluit aan te haken. Met alle gevolgen van dien, want ik heb stiekem toch behoorlijk hard moeten werken om die ontzettend hoge tempo’s bij te kunnen benen. Maar uiteindelijk blijk ik behoorlijk “compleet” te zijn, want ik behaalde de tweede plaats bij de dames!
Tekst: Elwin van der Gragt. Foto’s: Ex Medio
Eigenlijk is alles al gezegd in de webupdates van Harm. En zie de race-site: http://nonstop.podgore.pl/wyzwanie2009/
In de 8e etappe van de 9, heeft Tchapayev zijn Waterloo gevonden.
Hebben jullie er ook zo’n zin in? Wij in ieder geval wel. Zijn jullie er klaar voor? Wij bijna… Het parcours ligt er prachtig (als in pittig) bij, Het weer belooft een hoop pret… Hopelijk zijn de deelnemers allemaal goed voorbereid, racen in de regen geeft altijd een extra dimensie aan zo’n tocht. Het is niet persé leuk om met slecht weer te racen, maar als ik terug denk aan de mooiste momenten tijdens races, de heroïsche verhalen, dan horen die toch bij de dagen met slecht weer. Daar gaan we dus maar voor, een heroïsche Veluwe Classic…
Voor de dappere toeschouwers wordt het waarschijnlijk écht afzien. Die staan ook nog stil terwijl het water met bakken uit de lucht valt. Hopelijk komen jullie wel opdagen om de dappere strijders aan te moedigen… Waarschijnlijk niet
Nog 2 nachtjes écht slapen, dan mogen we ze loslaten…
Met overmacht zijn Arnaud en Wodi gisteren eerste geworden bij de Outdoor Challenge 2009. Vanaf de start leidden zij het veld, wat ze ook al vrij snel compleet achter zich lieten. Bijna drie kwartier voor de nummer 2 kwamen zij relaxed over de finish in Valkenswaard. Een hele knappe en mooie zege dus!
Lisette en Harm kenden een wat moeizame start (zo voelde het niet, maar gezien de positie ergens halverwege het 100-koppige veld leek het wel zo), maar wisten zich in de laatste drie etappes flink naar voren te vechten. De strijd om de laatste podiumplek in de mixed klasse was spannend, met zeker 6 teams die heel dicht bij elkaar zaten. Door nog eens flink gas te geven in de laatste ATB etappe wisten Lisette en Harm aan het langste eind te trekken en eindigden daarmee op de derde plaats mixed. De teams van Fast & Friends (1e) en de Veluwe Runners (2e) kwamen helaas niet meer binnen bereik.
Tekst: Elwin van der Gragt, Pics: RSA-Fotografie / hARz-pgototeam
Ja, we waren het er direct over eens, zodra de geruchten bevestigd werden dat Winfried Bats een race in de Harz aan het organiseren was, zou dit het hoogtepunt van het seizoen worden, de kers op de slagroom en dáár dan nog weer een dot slagroom op.
Dat had ook best gaan lukken, als Harm niet opnieuw vader had geworden en ikzelf niet ondertussen mijn enkel had gebroken.
De race was de laatste in de strijd van de WERS (West European Raid Series) 2009. Hier werd de definitieve ranking bepaald.
De race zou bestaan uit een onmenselijke afstand Mountainbiken in een grote 8-vormige lus van Bad Suderode, richting Brocken en in het midden kruisend terug. Met 3 onderbrekingen onderweg op wisselplaatsen, waar resp. run-biken, een grote trekking en een korte(re) trekking moest plaatsvinden.
Gestart werd sávonds om 22:00 en volgens onze berekeningen moesten we dan Zondag’s, vroeg in de nacht terug kunnen zijn. Veel nachtwerk dus.
Dit jaar heb ik me ingeschreven voor het BSC-klassement voor Survivalrun. Helaas telt de run in Udenhout niet mee, maar het lijkt me een leuke generale repetitie.
Enthousiast ga ik vroeg op pad; ik wil het helemaal netjes doen met warmlopen en het strategisch eten van een banaan “elwinstyle”. Mijn eerste hindernis enkele minuten na vertrek uit IJsselstein; file. Een volgend obstakel is dat de brug bij Gorinchem is afgesloten. Gevolgd door een verrassingsonderdeel; omleiding over Rotterdam. Bij de volgende hindernis is het druk, waardoor ik aanzienlijk wat tijd verlies. De rondweg om Dordrecht staat vast. Twee uur later zie ik het einde in zicht, maar het laatste stukje wordt ik opgehouden door mensen die in de rij staan voor de Efteling vanaf de snelweg. Ik zie de tijd voorbij vliegen. Om tijd te sparen, ga ik me alvast achter het stuur om kleden.. Dan komen de finishborden in zicht “Udenhout”, maar de jaarmarkt in de gemeente ervoor maakt het me lastig. Eindelijk, ik zie de grote hindernis in de kranen boven het water. 13.00u *piep* mijn starttijd gemist. Plots brengen 4 klaarovers me prompt tot stilstand. Een fotograaf maakt een foto van ze in actie. (In de auto vindt een ontploffing plaats) Na een rit van ruim drie uur (wat drie kwartier zou moeten zijn) sprint ik naar de start. Mijn ouders hadden al gevraagd of ik een latere starttijd kon krijgen, helaas het is maar een recreantenwedstrijd..
Ik mag starten wanneer ik wil, maar moet wel zelf klokken. Om 13.15 hol ik de startlijn over en neem lopend mijn wedstrijdshirt en polsbandje aan van mijn ouders.. De eerste hindernissen gaan lekker, maar bij nummer 4 mag ik wederom in de rij aansluiten. Oja, een recreantenwedstrijd. Gelukkig was het een leuk parcours en een gezellige wedstrijd met lekker weer. En heb ik ondanks het regelmatige wachten toch nog een aardige tijd gelopen (min een kwartier)…..
Update Harm: in de uitslagen staat de winnende dame met een eindtijd van 1:36 genoteerd. Lisette’s zelfgeklokte tijd was 1:31… Ondanks dat rekenen niet mijn beste punt is, heeft Lisette hiermee wel officieus de eerste plek bij de dames recreanten weten binnen te halen!! Doordat ze tussen twee startgroepen is begonnen is er helemaal geen tijd genoteerd, maar ach, da’s een detail. Blijkbaar heeft de opgekropte agressie het beste in Liz naar boven gebracht 
Hieperdepiep Hoera!!
