Een tijdje terug ben ik samen met Erik voor drie weken op Sardinie geweest. Achteraf bleek het een echte werkvakantie! Als in; de enige dag dat we niets gedaan hadden, was omdat we pas om 4 uur in de ochtend (na een exploratietocht van 16uur) de uitgang van de grot gepasseerd hadden, waardoor we de volgende dag compleet brak waren. Tevens veroorzaakt door onze goede voorbereiding, waardoor we lunch, diner, etc gemist hadden en lichtelijk te weinig vocht bij ons hadden.

Read the rest…

Weer even in het land - tijd om iets te delen over mijn klimavonturen van deze zomer.

Vier weken in Zwitserland: twee weken voor het goede doel en twee weken voor mezelf. Het goede doel, dat is de praktijkopleiding voor nieuwe alpiene instructeurs van de NKBV (ze zijn goed!!!) en een cursus van de Nederlandse Studenten Alpen Club (regen, sneeuw, wind en mist - en toch hardstikke leuk).

Voor mezelf was ik vooral onderweg met Danny en natuurlijk Paul. Met Danny moesten de Aletschhorn en de Bietschhorn eraan geloven. Vooral de Bietschhorn was verrassend: zo’n stevige berg met zo’n charisma, en dan nog zo’n ietwat lelijke klim. Eigenlijk teleurstellend… Met Paul erbij deden we de Bluemlisalp overschrijding, echt weer een Dujardin-inklim-tocht ;). Hele dag lang over een graatje lopen, klauteren en klimmen. Prachtige uitzichten, echt een traverse waar je het voor doet.  Daarna zonder Danny nog de Tschingelhorn in frisse wind en verse sneeuw, en de Wetterhorn met Mittelhorn, vanaf de Dossenhutte. Geen idee waar ik het over heb? Even snel googlen. Wel een idee: doe het zelf, stuk voor stuk aanraders - behalve de Bietschhorn.

Nu begint de zin in echte sport toch wel heel sterk op te komen: adventure races gezocht! Gelukkig ga ik met Lisette in de aanval tijdens de hARz, ik kan niet wachten!

Van onze Oosteuropa correspondent: Ook op watergebied is er in Polen veel te beleven. Niet alleen wanneer de dijken doorbreken en neerlands eigen 1953 nog eens dunnetjes wordt overgedaan (momenteel helaas een zich steeds vaker herhalend ritueel..) Maar vooral voor wat betreft plezier op het water.
Rafting: Afgelopen weekeinde met wat vrienden en een hond een afdaling gemaakt van de Biała Lądecka, de bovenloop van de Nysa Kłodzko. Een tocht waarvoor 6 uur staat.  Afgeraffeld in 4½ uur, met wat hulp van de regenval van afgelopen dagen, waardoor het watervolume aardig toegenomen was. Volgens de briefing vooraf, zou er regelmatig met de raft moeten worden gesjouwd. Maar we hebben de boot slechts één keer voorbij een dam hoeven slepen. Passages WW3 afgewisseld met grote lengtes dobberen. Een afdalng uitermate geschikt voor ‘instappers’. (helaas geen foto’s, maar zie: http://www.ski-raft.pl/rafting.html)
Kajak: Zoek je een Oostelijk alternatief voor de Biesbosch? Een paar weekeinden geleden met bijna dezelfde vrienden en hond een meerdaagse kajaktocht gemaakt vanuit Lubrza. Met 2 persoons kajaks de Paklica afgepeddeld. Een rustig voortkabbelende smalle beek, die tussen de heuvelruggen door kronkelt, van meer naar meer. Telkens wanneer het riet- en bladerdek weer wat ál te claustrofobisch werd en we zelf groen kleurden door de bladluis, brak het web weer open om plaats te maken voor het zoveelste idyllische meertje.
Uiteraard werd de tocht regelmatig onderbroken voor een zwempartij in het kraakheldere water. Overnachten in het tentje aan de oever. Maar niet té dichtbij, want daar was het komar en kwel. (komar = pools voor mug..)
Dat wij uiteindelijk vele kilometers voorbij het afgesproken eindpunt terechtkwamen (als je van de kaart af vaart, moet je inderdaad maar afwachten waar je uitkomt..), bleek voor de kajakophaaldienst geen enkel bezwaar, zoals bijna niets in dit land als onoverkomelijke moeilijkheid gezien wordt..

Een foto impressie:
Read the rest…

Een weekeindje klimmen is op zich niet zo bijzonder voor avonturiers. Maar wél in een gebied als de Poolse Tatra. Een nationaal park van uitmuntende schoonheid en met een rijke historie van avontuurlijke ondernemingen. Dit was de wieg van de loopbaan van vele legendarische alpinisten.
En het is waar, ondanks de geringe hoogte, zijn de klimroutes op de zwart granieten wanden, hoogalpien van aard. Luchtig schoorsteen klimmen en subtiele wrijvingsplaten wisselen elkaar af.

Bij een dergelijke plek hoort uiteraard ook een bepaalde mores. De traditie wil dat de klimroutes zo min mogelijk behaakt zijn, ofwel: Alleen de standplaatsen zijn redelijk behaakt (maar ook niet altijd..) De tussen zekeringen moeten voornamelijk zelf worden aangebracht en door de 2e klimmer weer worden meegenomen. We gebruiken daarvoor ‘nuts’ (aluminium klem-wiggen) en ‘friends’ (veer-expanderende klauwen). De aard van de klim wordt daarom niet zozeer bepaald door de technische moeilijkheid, alswel door de mogelijkheid om zekeringen aan te brengen óf de mentale weerstand om grote lengtes uit te kunnen klimmen zonder beveiliging. De zg. ‘commitment-factor’ ligt daarbij wat hoger, dan bij de in onze regio gelegen rotsgebieden.  - Lees verder.

Read the rest…

De rondmailing had ik al een tijdje geleden in de Mailbox gehad. Op de trainingen van FIT kom ik niet zoveel meer, omdat ik op weg naar Zeist al anderhalf uur moet survivallen in de file. Maarja, een thuiswedstrijd als seizoenssluiter is natuurlijk wel speciaal. En dan het biertje, babbeltje en chips na, is toch een excuus om wél te gaan.

In de greep van mijn nieuwe hobby (golfsurfen), liet ik het lot afhangen van wel- of geen swell. En toen de webcam sóchtends een volledig platte branding liet zien, besloot ik de stam door te hakken en naar FIT af te reizen. Al was de voorbereiding niet optimaal, met de vorige dag al een trainingsmix van klimmen, een mul-zand loop en zeezwemmen. Maarja, meedoen is belangrijker dan verliezen. Lees verder.

        ‘Hoofd’prijs verdiend..

Read the rest…

Tsja… wie fit wil zijn… zal flink moeten trainen. En dat was er dit jaar met de onwillige knie nog maar heel beperkt van gekomen. En toch stond daar één weekend geblokt in de agenda: Doorloop XVC!! Dus bereidde ik op zaterdagavond nog even snel een special task voor (voor deze proefrun dan, als verrassing voor de rest) om daarna naar huize Temme te rijden om mijn slaapzakje uit te rollen. Om 4.00 staan we bij sportcentrum de Bongerd… Wat was hier ook alweer leuk aan? Normaal is er nog een soort van wedstrijdsspanning, nu zijn er enkel grote vraagtekens. Wat doen we hier? Waarom is dit leuk? Is het parcours te doen in 16 uur? En voor mezelf: hoe ga ik Elwin, Arnaud en Michiel bij houden? Over het parcours kan ik natuurlijk nog niks kwijt, voor de details zul je 9 oktober mee moeten doen. Hoe de dag verder verliep? We gingen als zotten van start, zagen het prachtig licht worden, kwamen oog in oog te staan met handenvol hertjes, ploeterden op de special task (gna gna) en hebben bijna het hele parcours afgelegd. Nu nog een beetje schaven, puntje verleggen, puntje eraf.. het finetunen is begonnen. Hoe het met mij ging? Het deed wel pijn… héél veel pijn… Dus wil je echt optimaal kunnen genieten van het NK-parcours, trainen, trainen, trainen… We hebben geen medelijden met jullie

Na een jaartje afwezigheid was er weer een A-Track; ditmaal in de schone edoch licht modderige Eifel. Organisator Domien Ettema had er een mooi parcours uitgelegd.Als winnaars van de vorige editie waren Wouter-Dirk en ik natuurlijk aanwezig. Sterker nog, we kregen van de organisatie speciale T-shirts aangemeten zodat we herkenbaar waren als het team-to-beat. Dat zorgde al meteen voor extra druk, iets dat Wouter-Dirk alleen maar prettig lijkt te vinden.De race zou beginnen met een proloog, gevolgd door drie etappes van verschillende lengte die ieder hun start en finish hadden bij de racebase. Het deelnemersveld werd in drieen gesplitst, en de drie etappes werden in verschillende volgorde afgelegd. Dat concept hadden we nog maar eenmaal eerder ervaren, een paar jaar geleden bij een andere race. Daar was het niet goed bevallen omdat de omstandigheden gedurende de dag verschilden en sommige opdrachten aan het begin van een dag makkelijker zijn dan aan het eind. We waren dus erg benieuwd hoe het ditmaal zou bevallen.

Foto: Jan Brinkman

Read the rest…

Komend weekend in de Eifel is de A-track terug van een jaartje weggeweest. De locatie klinkt alvast geweldig: het Siberie van het westen (van Duitsland dus). Arnaud doet mee met Wouter-Dirk, zij waren de laatste winnaars van deze wedstrijd in 2008. Lisette doet mee met Erik - bloedgevaarlijk.

Het is nog even afwachten of we met de normale X-Bionic kleren aan de start komen, of dat we met een geheel nieuwe X-set de concurrentie in verwarring gaan brengen. In beide gevallen gaan we ervoor, en stiekem hoop ik persoonlijk toch op een bleek zonnetje!

Zondag was het weer Gendringen-dag. Het jaarlijks terugkerend dieptepunt van het jaar, qua wegzakken in de modder, diepte van de doorwadingen, depressies in het weer en persoonlijke sportieve motivatie, maar een hoogtepunt qua sfeer en kwaliteit van parcours. De race was de eerste waarme ik punten in de RUC ranking behaalde dit seizoen. Maar wat dat betreft had ik het kunnen laten. 50e in de eindlijst helpt niet echt. Het opstarten van de motor viel mij zwaar, maar uiteindelijk wel genoten van de run. Lange loopstukken (zuigende akkers) afgewisseld met klusters hindernissen (zuurtegraad PH-2), het weer (drizzle en wind) was helemaal des Gendring’s. Mannen (m/v) van het Oosten: bedankt!

(foto’s: René Schraa)

Read the rest…

Naast goede buren is het altijd handig om verre vrienden te hebben. Ik ging samen met Erik op bezoek bij Thor Veen, de ijsklimmert, die momenteel tijdelijk in Zwitserland woont. Thor liet ons de mooiste bevroren watervallen in omgeving van Kandersteg zien en natuurlijk moesten die beklommen worden. Super om deze tak van klimmen te leren. Mep, mep, stamp, stamp, hoek….. boink. Maar jeetje, wat doet dat geknijp in die ijsbijlen een pijn in je onderarmen… En zo snel ook. Vooral met de stukken drytoolen, wat we de laatste dag gedaan heben. Uiteindelijk was mijn hoogtepunt toch wel de grote waterval van Lurkin Fear. Vooral de aanloop was spectaculair, als gevolg van een hiaatje in de voorbereiding…

 Meer foto’s: klikkerdeklik

Read the rest…