La montagne? C’est fermée!

Pardon?? “Oui, ce n’est pas ouvert.” Ja, oké, zover snapte ik het ook nog wel. Misschien had ik toch maar niet het office de tourisme in Mont Tremblant moeten binnen stappen met de ietwat algemene vraag waar ik hier goed kan rennen. De vrolijk Frans tetterende dame probeert me eerst een korte wandeling door het oude durp aan te praten… Mwah, niet wat ik zoek, iets avontuurlijkers graag. Het domaine met heul veul oiseauxs waar een fraaie wandeling van 1,5 km is uitgezet en waar ik slechts 3CAD voor hoeft te betalen trekt me ook niet zo. Mont Tremblant heet niet voor niks zo, er ligt daar een berg, daar wil ik tegen op rennen, ik wil alleen een kaart met paadjes. Die blijkt er niet te zijn… La montagne is fermée. Of eigenlijk bedoelt ze, de gondel is nog gesloten, en wie wil er nou naar boven lopen? Nou, ik, graag, als het mag… Gelukkig weet ik nog een  nogal globaal kaartje met ATB routes, hoogtelijntjes en skiliften te vinden.

Voor het eerst in dagen is het warm. In combinatie met mijn X-Bionic Energizer shirt, die ik 3 dagen terug nog heel hard nodig had, ietwat te warm, maar wat is het mooi. Ik volg eerst een mountainbike route om de berg heen. Er moeten tenslotte ook wat kilometers gemaakt worden… Om de berg heen klinkt wat vlakker dan het in werkelijkheid is. Gedurende een kilometer of 4 stijg ik zo’n 400 hoogtemeters, om er daarna in 3 km weer zo’n 250 kwijt te raken. Een prachtig pad, doorkruist door klaterende beekjes en geflankeerd door eindeloze bossen en fraaie rotspartijen. Aan de noordzijde van de berg liggen de restanten van een voorbij skiseizoen tegen de flanken weg te smelten. Her en der liggen nog plakken bruine sneeuw en het smeltwater heeft de grond doorweekt. Met goede moed begin ik aan de klim van 600 hm, langs de skilift. De horizontale afstand is amper 2 km, dus de klim is steil, zo steil dat van rennen geen sprake meer is. Ploeteren, stampen, sleuren… De top van de berg zit in de mist, potdicht… verdorie, zou de vvv-dame dan toch gelijk hebben? In het zompige en grauwe landschap werk ik me naar de top van de Mont Tremblant toe. Uitgestorven, desolaat, koud, winderig, maar gewoon open, zoals een berg altijd open is al moet je er soms wat moeite voor doen.

De piste die ik had uitgekozen voor mijn afdaling blijkt dubbel zwart te zijn, met veel sneeuwresten. Mmm, iets teveel risico op een ongewenst snelle afdaling met pijnlijk einde. Na wat zoeken naar een goede mogelijkheid om af te dalen vind ik een bordje met daarop wandelroutes aangegeven. Via een fenomenale single-track vol rotsen (heerlijk, bloed op de schenen) ren ik naar beneden. Halverwege wordt het parcours mooi afgelint, want dit weekend worden hier mountainbike wedstrijden gehouden. Ik volg het downhill parcours naar de voet van de berg. Sommige fietsers zijn het parcours al aan het verkennen. Ongelooflijk dat ze hier op volle snelheid met de fiets naar beneden gaan, naar beneden rennen is al een opgave. Na een kleine 4 uur sta ik weer bij de auto, een goeie 20 km en 1000+ hoogtemeters op de teller, terwijl de zon eindelijk door de wolken heen breekt… La montagne? C’est ouvert…

 

bruisende bergbeek
Deuter Pace 30L, aanrader!
Fermée...
De laatste resten sneeuw

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*