Slovenie AR – the Report.

Tekst: Lisette, Pics: Elwin

Dit verhaal begint zo’n beetje met het feit dat ik nogal wat beduusd sta op het grasveld, dat camping mag heten. Iedere keer als ik me 360graden ronddraai zie ik overal heuvels, met daarachter nog meer heuvels, en misschien nog wel iets dat hoger is dan je een heuvel mag noemen..

Ons staat een 50uurs race-avontuur te wachten in het door Elwin gedoopte “Sloopvenië”.  Na het inchecken, blader ik door het Roadbook met de conclusie dat er wel heel veel etappe wisselingen zijn. Lekker, veel afwisseling, dat doet opschieten.

LiZ haalt een nat voetje..
LiZ haalt een nat voetje..

Vrijdag.

Om zeven uur begint het schoolreisje, met zijn allen met de bus naar Maribor. Tijdens de rit worden we allemaal verbonden via een armband aan een “dibber”. Al voor de start wordt El in de bus geteisterd door hoge nood en ik blijk een gat te hebben in mijn waterzak. Na het startsein om 10 uur beginnen we met een ongeveer 5 km trekking, wat we natuurlijk hardlopend doen. Wat gevolgd wordt door een fijn stukje fietsen. Nee dit is niet sarcastisch, de organisatie had het ons mogelijk gemaakt om gewoon op de fiets te blijven zitten. Waardoor we lekker opschieten.

View from the Dash (pic. Eric)
View from the Dash (pic. Eric)

Het hoogtepunt van de dag, en misschien wel van de race was voor mij het kayakken. Op de Mura, een mooie, bruine, heel snel stromende rivier met hele natte passages. Alsof je in de piranha van de Efteling zit, maar dan met iets meer ehm, hoogte- en diepte verschil.  Bij elkaar was dit goed voor zo’n 45 kilometer, met een cityrun in neopreen ter afwisseling, in het dorp Gornja Radgona. Neopreen dragen tijdens het hardlopen was niet DE specialtask. Maar ontstaan uit pure luiheid (en we waren niet de enige). Het regende, dus we zagen niet echt het nut ervan in om ons om te kleden en onze droge kleding nat te laten worden.

Harm en Eric hebben waterpret.
Harm en Eric hebben waterpret.

De uitstapplaats was onder een breed viaduct, “Helaas” gaat de volgende etappe pas over een uur open, dus verplicht rusten en eten. Dit is een van de twee locatie waarbij we bij onze gearbox mogen. Dus lekker even een adventurehapje, wat zoutjes en voor mij een lekker chocomel en voor Harm een chocolademousse..

Wat vind ik in mijn box..
Wat vind ik in mijn box..

Onze fietsen stonden alweer klaar voor ons. Beetje beteuterd staan we te kijken zo’n 300 meter van de TA af als blijkt dat we door een rivier heen moeten rijden. Verdorie net droge sokken, schoenen en broek aan. Maar ja omrijden is ook zowat. Het fietsen wordt afgewisseld met een abseil en een oriëntatieloop. Het is toch stiekem wel fijn dat met deze kleine tussendoor oriëntatieloopjes niet alle posten met alle teamleden aangedaan hoeven te worden. We splitsen op; ik ga met Elwin op zoek naar een paar CP’s en Harm gaat met Erik op pad. El en ik zijn wat eerder terug, waardoor we nog even lekker op de grond kunnen luieren.

Dibberstop met hapje.
Dibberstop met hapje.

Zaterdag.

Tegen vier uur komen we aan op de volgende TranstionArea. Doordat de volgende etappe pas om vijf uur open gaat en het midden in de nacht is, besluiten we om ons in onze reddingsdeken te wikkelen en een tukje te doen.   Braaf staan we te wachten aan de oever van een rivier totdat we weer op pad mogen. Maar er is een maar…. De eerste anderhalve kilometer mogen we met roeibootjes afleggen. Bij Ruše de Drava oversteken. Leuk en idyllisch, maar niet praktisch als er niet een voor ieder team is. Wij worden in de tweede ronde gezet, wat in de praktijk betekend 40 minuten wachten. Beetje weemoedig denk ik wel aan mijn abrupt afgelopen slaap onder die reddingsdeken, dat was dus niet nodig geweest. Harm en Elwin blijken uitstekende roeiers te zijn, en ik geniet lekker lui van het mooie uitzicht; opkomende zon en mist boven het water…. De eerste nacht zit er op.

Schuitje varen.
Schuitje varen.

Als we weer voet aan wal zetten, beginnen we aan de “mountaintrekking”. Gewoon een lekker stukje lopen, zo’n uur of 14. Halverwege de ochtend wordt ik door slaap overmand, volgens mij ben ik de eerste. Ik haak me aan op harm zijn sleepje. Zodat ik rustig wat kan gaan slaapwandelen, zonder ergens van de berg af te lopen. Het lijkt wel eeuwen te duren voor dat ik eruit ben.  We proberen er de vaart in te houden, af en toe nemen we een flauw drafje (de regel is, wanneer een knikker heuvelaf zou rollen, versnellen we de pas). Maar het gaat nog lang duren en we zijn huiverig om te snel te veel energie te verliezen.

Boswandelingetje.
Boswandelingetje.

Als special task mogen we allemaal een grot in, want achterin staat de blieper verstopt. Elwin is niet zo’n fan van grotten, het liefste zou hij deze over slaan. Maar nadat ik hem gerust gesteld heb dat er in dat konijnenhol zeker geen water zal zijn, staan we voor een grotingang waaruit een rivier stroomt….. Erik begint het zwaar te krijgen zo op het eind van deze loopetappe. Nog een klein stukje lopen en dan komen we aan in Muta, waar we voor de tweede en laatste keer bij onze gearbox mogen. Harm is de held, want hij neemt helemaal alleen de GPS-orientatie op zich. Dus El, Erik en ik rollen ons nogmaals in de reddingsdeken, nadat we ons tegoed hebben gedaan aan eten en drinken. Zodra Harm weer terug is gaan we beginnen aan de volgende etappe; jawel nog een fijn stukje mountaintrekking staat ons voor de boeg. We maken de keuze om niet de onderdelen skiken en skeeleren te doen. Dit omdat je hiervoor een immens end om moet lopen om op de locatie te komen, terwijl uberhaupt de hele trekking al immens is. En het eigenlijk qua puntentelling niet heel veel meerwaarde geeft. En omdat we het eigenlijk niet zo zien zitten om midden in de nacht de berg af te rollen, we blijven Hollanders he??? De avond is gevallen en Harm begint te slaapwandelen voor een hele lange lange tijd. Elwin leidt ons over heuvels, dalen en bossen. En we komen tot de conclusie dat het wel heel erg jammer is dat een bepaald pad op de kaart geen pad in het echt is. Wat nog wat extra kilometers oplevert. Helaas krijgt Harm niets mee van de omgeving en verbaasd zich dat hij die kerk in het bos echt niet gezien heeft.

Harm fris en fruitig..
Harm fris en fruitig..

Zondag.

Het is alweer licht als we op de volgende transition area in Mislinja aankomen. Iedereen kan nog wel wat rust gebruiken, dus besluiten we even een powernap te nemen. De mannen zijn zo lief om een orientatie op de mtb onderling te verdelen, waardoor ik nog even lekker kan genieten het liggen op het bankje.

Uiltje knappen. (pic. Org.)
Uiltje knappen. (pic. Org.)

Als iedereen er weer is beginnen we aan onze laatste etappe; fietsen. En wat een heerlijke route hebben we uitgestippeld. We pikken een paar tactische punten mee. Elwin heeft op een spectaculaire downhill passage nog een spectaculaire aanvaring met een over het pad gespannen staaldraad. Tijdens het opkrabbelen, met de edele delen op de draad gezeten, komt hij achter de functie ervan: schrikdraad. Hij zat een halfuurtje wat moeilijk op het zadel..

Bergkoningin.
Bergkoningin.

Uiteindelijk na 51 uur, rijden we over de finish. We zijn er allemaal zonder stukken uitgekomen en hebben naar mijn mening heel erg netjes geraced. Zeker nu een halve week achteraf de uitslag bekend is. Electronisch punten scoren is leuk (bliep bliep), maar niet als er een storing in het computersysteem zit.. Nu ik zo terug lees, leest dit verslag aardig vlot weg. Maar dat wat ik vooraf aan de race opmerkte: lekker vlotte korte stukjes, die pret ging helaas niet op. Want ehm, de creatieve geest van een organisator wist bv tussen een trekking van 65km en een van 30km een 7km lange orientatierun te plannen. Om en nabij hebben we de volgende afstanden afgelegd; oriëntatieloop 7km – ATB 35km – kano 28km – oriëntatieloop 6km – kano 17km – ATB 90km – oriëntatieloop 6km – ATB 30km – trekking 60km – oriëntatieloop 7km – trekking 30km – ATB-oriëntatie 15km – ATB 40km.

Finish!
Finish!
Team kisten.
Team kisten.
BBQ party na afloop.
BBQ party na afloop.
Dibberen.
Dibberen.

Filmpje dag 1.

ARS 2011: 1. dan / Day 1 Maribor – Vučja vas from adventurerace.si on Vimeo.

Filmpje nacht 1.

ARS 2011: Prva noč / Zavrh – Ruše / First night from adventurerace.si on Vimeo.

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

11 Comments on Slovenie AR – the Report.

  1. Ja, ik heb verdorie heel dat meer gemist waar Elwin 3 uur langs gelopen heeft 😉

    Het is ook wel gemeen van julie om degene die de nachtrust het hardst kan gebruiken niet zijn momentje van rust te gunnen… schandalig…

  2. Ik heb er lang op moeten wachten, maar het was de moeite waard. Mooi verslag, brings back memories. Sloopvenië, toepasselijke naam, maar ook wel één van de mooiste plekjes waar ik ooit rondgelopen heb.

    Harm fris en fruitig… lol !!!

    Mooi gedaan. Ben eens benieuwd hoe de Raid in France gaat bevallen !

    Veel succes alvast

  3. Wat een avontuur, mooi verhaal en foto’s, zal eens kijken of ik Ries kan overhalen voordat we met pensioen gaan (eerst Der HarZ maar weer voltooien).

  4. @ Gert, anders zou ik graag wel met je mee willen! Het lijkt me een eer om nog eens met jou en Ries te mogen spelen!

  5. This is really fascinating, You are an overly skilled blogger. I’ve joined your rss feed and look forward to in search of extra of your excellent post. Additionally, I have shared your website in my social networks

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*