Verslag van de Raid Vert

De Raid Vert 2008 was voor ons een race met een enorm contrast: we gingen het in ons mooie, nieuwe X-Bionic materiaal opnemen tegen veel, heel veel modder. En daar bedoel ik dan niet de tegenstanders mee, maar aarde in natte toestand.Het had van tevoren al weken geregend in Steinbach, het plaatsje dat Elwin ook wel Klein Schotland noemt. Daarnaast beloofde het weersbericht voor het weekend meer lekkers: natter weer naarmate de race vorderde.

Harm en Elwin tijdens de proloog

De nattigheid liet dus nog even op zich wachten, wat betekende dat de nachtelijke proloog onder heldere hemel werd uitgevoerd. Met hoofdlampjes draafden we de nacht in, op zoek naar 8 controlepunten die door de organisatie vakkundig waren opgehangen op plaatsen van maximale modderigheid. In principe ging dat goed. Mijn nieuwe kleren, die ik dankzij een ongelukje met mijn drinkzak eerder die dag nog had voorzien van een overvloedige hoeveelheid Isostar, waren snel droog gestoomd door mijn lichaam, dus aangenaam verwarmd renden we door de bossen en velden. En tuintjes. En beekjes. Michiel had het kaartlezen prima onder controle en wist haarfijn de kortste afstand te vinden, behalve bij punt 5, een punt dat lastig was weggehangen en waar vrijwel elk team kort in de problemen kwam.

Terug bij het hoofdkwartier konden we nog lekker een paar uur slapen voor de start van de hoofdrace. Op de één of andere manier is er altijd wel een sukkel bij die zijn slaapzak vergeet. Jammer genoeg was ik dat dit keer, maar verpakt in een paar lagen X-Bionic en wat katoenen hoeslakens wist ik ook nog een paar uurtjes slaap te pakken. Om zeven uur ging de wekker, om acht uur werden we gebrieft over de dag van vandaag.

Er werd gebruik gemaakt van het “chasing start” principe, dus mochten we pas op weg nadat we onze dertien minuten verlies van de proloog hadden uitgezeten. Dat is prima om het veld uit elkaar te trekken en ook prima om de hartslag voor de start omhoog te krijgen.Het was nog droog, maar zodra we met onze mountainbikes van de verharde weg af doken, werden we al snel nat van opspattende modder. Gelukkig hadden we onze Uvex brilletjes op. Harm en Elwin waren die duidelijk vergeten, want met modder in de ogen misten ze een afslagje waardoor we na één CP alweer min of meer gelijk lagen.

Rennen door de modder

Toch lagen er bij het begin van de eerste loopetappe nog ongeveer tien teams voor ons. Om de CPs van die etappe te kunnen lezen, moesten we al door enkeldiepe modder lopen, en dat werd het thema voor de rest van de etappe. Gelukkig waren er ook prachtige doorsteekjes te maken, waardoor we veel modder konden vermijden. Het ging ons goed af en we hadden wat gelukjes, waardoor we veel teams inhaalden. Terug bij het beginpunt lagen we dus plotseling derde! We hielden deze 3e positie vast tot na de volgende fietsetappe, ondanks dat het fietsen zelf niet lekker ging vandaag.

De volgende etappe was run-bike, waarbij je dus één fiets meekrijgt voor twee personen. Harm en Elwin schoten ons bij het wisselpunt voorbij wat leidde tot een mooie wedstrijd tussen de twee X-Bionic teams tijdens het run-biken. Elwin had wat last van zijn achillespees, waardoor wij in een beginnende miezerregen net een paar seconden eerder bij de eerste special-task waren: steil de heuvel omhoog rennen, waarna we een klettersteig en dan een mooie abseil moesten doen. Zo’n technische opdracht is heerlijk omdat je dan even iets anders kunt doen dan zo hard mogelijk bewegen. Hoewel, ook die abseil ging helemaal niet langzaam. We twijfelden over de routekeuze richting het volgende punt en om maar iets anders te doen dan Harm en Elwin, kozen we voor de eerste doorsteekmogelijkheid. Op zich ging deze doorsteek prima, maar hij was toch niet optimaal, waardoor Harm en Elwin ruim voor ons bij het volgende CP en het einde van deze etappe waren. Harm en Elwin versus Michiel en Arnaud : 1-0.

Harm en Elwin waren opnieuw snel weg bij het wisselpunt voor de volgende fietsetappe, maar achter ons waren er nog geen teams die ons op de hielen zaten. Vooralsnog lagen we dus op een vierde plaats, maar we wisten uit ervaring hoe gemakkelijk een foutje de hele race kan verknallen. Die fout maakten we dan ook maar meteen bij de volgende special-task: ondanks dat Elwin nog heel soepel de juiste techniek liet zien, was geen van ons twee in staat om een hoog touw in te klimmen, zodat we een straf CP moesten ophalen, terwijl de hoeveelheid regen geleidelijk toenam. Het straf CP betekende meteen dat vijf teams ons inhaalden. Blijkbaar zaten er dus toch mensen vlak achter ons! Ondertussen waren Harm en Elwin ook uit het zicht verdwenen. Bij de volgende special-task moesten we vlotvaren, wat helaas ook niet geheel naar wens ging. Dit was des te vervelender omdat we er geen excuus voor konden verzinnen. Ons vlot was niet zwaarder of schever dan de vlotten van de concurrentie, onze peddels waren niet kleiner, maar toch werden we hier weer door twee teams ingehaald.

Fietsen dan maar weer. Het regende inmiddels gestaag en het was opvallend hoe mooi warm de kleren bleven ondanks dat ze al een uur doorweekt waren. Zoals ook eerder op de dag, ging het fietsen niet echt lekker. We werden opnieuw ingehaald door een team, maar door een slimme doorsteek zaten we snel weer voor hen. Wat volgde was een bijzonder moeilijk stuk door bossen. Volgens de kaart zou het een goed pad moeten zijn, maar de aanhoudende regen zorgde ervoor dat het een combinatie was van poeltjes modderig water en waterige modder. Vies waren we al lang, dus we dartelden gewoon door, soms op de fiets, vaak naast de fiets, maar we verloren zo wel tijd op een team dat vijf kilometer omfietste over asfalt. Eindelijk mochten de fietsen weer even weggelegd worden voor de laatste loopetappe.

We begonnen net achter een Belgisch tweetal dat (gelukkig voor ons) een aantal punten verkeerd had ingetekend. Al snel kwamen we voor ze te liggen en bij de laatste doorsteek, dwars door het moeras, raakten we ze kwijt. Misschien hadden zij wel gezien dat je daar letterlijk tot je knieën door de drab moest, maar door deze lastige doorsteek schoven we wel weer een plekje naar voren. Moe en smerig kwamen we weer bij de fietsen voor het laatste stuk terug, langs nog twee special tasks. Op weg daarheen, in een lange afdaling over asfalt, was er het eerste moment dat ik het echt koud had. Handschoentjes waren nu heerlijk geweest, maar ik nam niet de tijd om ze aan te doen.

Jump!

Met koude handen en modderige voeten moesten we even later ongeveer acht meter een boom inklimmen om er vervolgens af te springen naar een trapeze die tussen twee andere bomen hing. We werden gelukkig wel gezekerd door een kundige vrijwilliger die al uren in de regen stond, maar het blijft erg onnatuurlijk om op 8 meter hoogte het luchtledige in te springen.

De laatste special-task was boogschieten. We wisten al bijna zeker dat dat fout zou gaan, zoals altijd, maar deze keer ging onze derde pijl tegen zijn natuur en de zwaartekracht in precies midden in de roos. Hier dus geen straf-rondje, zodat we snel weer op de fiets zaten richting het Finish spandoek, waarna we vrijwel meteen door gingen naar de hete douche. De uitslag valt ondanks alles toch mee: Harm en Elwin werden (met name door een navigatiefout) vierde, Michiel en ik vijfde. Prima scores dus, maar er blijft zeker nog wat te wensen over.

Harm en Elwin : derde in het WERS klassement

Ten eerste was er één team die een punt hadden gemist, maar wel stukken sneller waren dan wij. In de uitslag staan die achter ons, maar ze waren deze race gewoon sneller. Ten tweede ging ons fietsen niet geweldig, dus moeten we echt meer fietskilometers maken voor de volgende races. Tenslotte hadden we nog veel eten en drinken over. Op zich prima, maar dat hebben we dus de hele race voor niets meegesleept. Een enorme opkikker was gelukkig het nieuwe materiaal. Vrijwel nergens hebben we het te koud of te warm gehad, en dat scheelt enorm veel energie. Misschien is het wel mede daarom dat we nauwelijks oriëntatiefouten maakten, en toch nog vijfde konden worden. Dus: veel te vieren en veel te wensen voor de volgende races: de Southern Hills in Limburg (26 april, 9 uur wedstrijd) en de Malheur Raid XL in Belgie (10 en 11 mei, 30 uur wedstrijd)

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Verslag van de Raid Vert

  1. Klinkt vooral heel modderig en nat. Succes met trainen voor de Southern Hills.
    Ps. Ik kan wel touwklimmen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*