Verslag Raid in France 2011

Terminus… Daar sta je dan na meer dan 100 uur racen bij CP31. Het briefje achter de ruitenwisser was niet perse meer nodig geweest, want we waren de 2 mensen van de organisatie die naar ons op zoek waren al tegen gekomen. Met nog 10 km te gaan naar de finish worden we met onze fietsen in het busje gezet en naar de laatste knijper voor de streep gebracht. Om 8 uur begint de bbq, en dan wil de organisatie toch wel iedereen binnen hebben. Begrijpelijk… De schatting is dat die 10 km ons nog minstens 4 uur gaan kosten. Een beetje balen, maar er blijken later maar weinig teams te zijn geweest die niet door de organisatie zijn vervoerd. Dat we het zo lang met z’n 4-en hebben kunnen volhouden is dus iets waar we alleen maar tevreden over kunnen zijn.

Onze voorbereidingen op de race zijn nogal wisselend te noemen. Met onze kersverse teamgenoten Wout en Dolf hebben we precies één keer getrained, waarbij Lisette er alleen bij het onderdeel pizza eten bij kon zijn. Maar zij hebben wel allebei net 3-4 weken in de Alpen rondgestruind, terwijl Liz en ik allebei met behoorlijk wat werkstress uit Nederland zijn vertrokken. Maar de neuzen staan dezelfde kant op, we gaan proberen deze race goed te finishen. Een uitdaging op zich, aangezien het voor 3 van de 4 de eerste keer wordt dat ze meer dan 2 nachten gaan doorhalen én omdat het hooggebergte niet echt tot ons standaard repertoire behoort.

Bij de start plaatsen we onze kajaks wat achteraan het deelnemersveld. Ongeveer een kilometer verder doemt een smalle kloof op. Daar krijg je echt geen 100 kajaks op een soepele manier doorheen geperst…. Bij het startsignaal begint de meute voor ons driftig op elkaar in te slaan met peperdure carbonpeddels. Terwijl onder de brug aardig wat kajaks in elkaar verstrengeld liggen maken wij snelheid, zoeken een gaatje en glijden zo een plaats of 10 naar voren. Niet dat het er iets toe doet in deze fase van de race, maar het geeft wel een lekker gevoel. Het overdraagpunt tijdens deze etappe zorgt ervoor dat de teams echt flink uit elkaar komen te liggen, het instappen duurt lang en kan maar met één team tegelijk. De volgende 16 km kajakken bieden weinig spannends.

Picture: www.raidinfrance.com

De 3 km trekking erna is er één van wonderlijke schoonheid. We hadden gerekend op een fantasieloos verbindingsstukje hollen over asfalt, maar niets is minder waar. Door de rivierbedding lopen we naar onze fietsen. Het zet de toon voor de race “tarmac is no good”. Nu kunnen we dat alleen nog maar waarderen, het is warm en het lopen door de koude beek is heerlijk. Tijdens de wissel naar het fietsen nemen we eigenlijk te weinig tijd om de route echt goed te bestuderen, ondanks dat we al een uur of 4 aan het racen zijn is er nog steeds wel spraken van wedstrijd-stress. Teveel teams om ons heen, teveel te doen. Later tijdens de etappe krijgen we hier de rekening voor gepresenteerd, op één punt verspelen we zeker een uur met zoeken naar paden die er niet zijn en die we eigenlijk ook helemaal niet hoeven te hebben omdat er best een alternatief is.

 

De 88 km ATB etappe is een memorabele en zal vast voor eeuwig in ons geheugen staan. Van de 88 km (horizontaal gemeten) hebben we er zo’n 70 gelopen, omdat het of te steil was om omhoog dan wel omlaag te fietsen. Veel gesleur, gehijg…. We vervloeken de organisatie meer dan eens, dit is toch niet normaal? Bovendien heb ik de eerste dag erg veel last van de warmte, waardoor de spijsvertering ook niet meer zo wil. Het lichaam wil alles wat er aan eten binnenkomt het liefst zo snel mogelijk via dezelfde weg weer kwijt. Gelukkig zijn Dolf en Wout in goede doen, ze maken wat extra meters om het hele team zo snel mogelijk over de bergen heen te helpen. Bovendien zijn we niet de enigen die lijden, alle teams die we tegenkomen lopen te klagen. Waarom hebben we die fiets eigenlijk bij? Toch prijzen we ons ergens nog gelukkig dat we gekozen hebben voor loopschoenen, de teams die met SPD schoenen op pad zijn gegaan zien nog eens extra af. 28 uur kost het ons om de op papier 88 km en dik 4000 hoogtemeters af te leggen, wij doen er nog wat kilometers én hoogtemeters bij. Mmm, die 1:50.000 kaarten zijn ook erg wennen.  Suboptimaal…

Picture: www.raidinfrance.com
Picture: www.raidinfrance.com

Bij het wisselpunt naar de trekking-met-grot-en-canyon heerst er verwarring. De wetsuits zijn namelijk niet op de TA, maar we begrijpen van Pascal dat die dan wel bij de canyon liggen. Een taalprobleem blijkt later. De trekking beginnen we gelukkig nog bij het laatste daglicht (begin van nacht 2), zodat we via onze doorsteek steil tegen de bergwand op al vrij snel op het juiste pad komen. Het volgende punt bij de grot vinden we ook vrij eenvoudig, waarbij het grotten eigenlijk enigszins teleurstellend is. Het was een fraai systeem, met meerdere niveau’s, waarin de organisatie helaas elke mogelijkheid om navigatiefouten te maken had afgelint. Hierdoor zijn we wel erg makkelijk en snel door de grot heen, zodat we nog een uur van de verplichte tijd die voor dit onderdeel stonden kunnen gebruiken om te slapen. We ontwaken niet zo lekker en hebben wat moeite met het volgende punt. Daarna navigeren we echter weer foutloos door het dichte struikgewas, grotendeels zonder paden, maar scherp doorstekend. Dat geeft een goed gevoel en we komen dan ook redelijk rap bij de canyon aan. Daar wordt ons goede gevoel rap de grond in geboord. Er zijn geen wetsuits, die hadden we blijkbaar zelf moeten meenemen vanaf het begin van de trekking. Zonder wetsuits geen canyoning, dus ons rest niets anders over het pad naar het TA. Balen, zwaar balen… Waar ligt de fout? Achteraf bij onszelf, we hebben het logistieke boekje gewoon verkeerd gelezen, er hoefden geen wetsuits mee bij de kano-etappes dus zaten onze spullen in de verkeerde tas. Doordat we de canyon moeten overslaan missen we ook een knijper onderweg, maar het blijft onduidelijk wat dit betekent. Unranked? Volgens de organisatie op het TA niet. Wel missen we een deadline, zoals veel teams hier. Niks aan te doen, eerst maar een paar uur slapen.

Picture: www.raidinfrance.com

 

Na 2 uurtjes slaap wordt ik om 7.00 uur wakker van gerommel van een team naast ons. Het blijkt het enige voltallige damesteam te zijn.  Zij zijn zeker unranked en gaan, ondanks dat ze ook ver na de deadline binnen zijn, toch door naar het kano onderdeel. Dat moeten wij officieel overslaan, wat ons dus direct zou doorsturen naar een volgende trekking en ATB. Jammer, want gezien het verval ziet de kano etappe er wel goed uit. Ik besluit een poging te wagen bij de organisatie en we krijgen ook groen licht om tóch nog te gaan kanoën. Racetactisch gezien weten we dat het niet zo handig is, maar we willen gewoon zoveel mogelijk van het parcours proberen te doen. Zo snel als we kunnen breken we op en we leggen de 16 km naar de start van het kanoën binnen 40 minuten af. Eindelijk een stuk lekker fietsen.

De kano etappe voert ons 40 km over de Drôme. Het is een continue aaneenschakeling van stroomversnellingen die we in het begin soepel ronden. Af en toe staat er wat weinig water in de rivier, waardoor de boot moeten duwen, maar het is vooral erg genieten. Toch slaat ook daar na een km of 30 de vermoeidheid toe, waartegen zelfs een ijsjes-pauze bij een camping aan de rivier niet echt helpt. Het sturen wil niet echt meer en ik weet de kano feilloos recht tegen elke steen te sturen waar ik eigenlijk omheen wil. Toch waren het 7 uurtjes puur genot op het snelstromende water, zonnetje erbij en volop gelegenheid om het lichaam te laten bijtanken.

14 km trekking. Hoe lang kun je daar over doen? Goed, er zitten heel wat hoogtemeters in, maar dan nog. Uiteindelijk doen we er bijna 16 uur over. De voornaamste vertraging lopen we op als we naar het 3e CP van de etappe op weg zijn. Volgens de kaart is er een duidelijk pad direct naar de col, die tussen een paar flinke rotswanden ligt. In de praktijk is dit pad er niet, dus proberen we via de steile helling op koers op de juiste plek uit te komen. Maar de helling zit qua steilheid tegen de grens aan, met een hoop losse stenen. Zo nu en dan rolt er een steen naar beneden. Als team werkt het prima, we blijven uit elkaars lijn en letten op wat er onder én boven ons gebeurd. Maar als we in de buurt van de rotswanden komen duiken er opeens van boven en onder ons andere teams op. Het wordt druk op de instabiele helling, te druk naar onze zin dus we zorgen er vooral voor snel uit de buurt te raken van de andere teams. De enige manier om dit te doen is terug, weer zo’n 300 hm naar beneden, de lastige stijging waar we net 2 uur voor geploeterd hebben. We hopen vooral dat er op de helling verder geen ongelukken gebeuren en begrijpen ook niet helemaal waarom de organisatie zo’n passage in het parcours heeft opgenomen. Ons verstandige besluit (we vinden racen leuk, maar komen nog veel liever weer heel thuis) kost ons een uur of 4 tijd, waarna we alsnog het CP moeten zien te bereiken via een omweg van een paar kilometer. Soit, we komen op het CP, waar we 2 uur van onze verplichte slaaptijd besluiten te pakken. Een uur voor zonsopgang zijn we weer op weg, waarna we genieten van het ochtendgloren en de zon die de bergtoppen in een zacht licht zet. Dit zijn de geweldige momenten die het racen zo mooi maken. Na 3 dagen en nachten doorhalen een zonsopgang in de bergen, mooi. Een klein uur later staan we oog in oog met een immense via ferrata en abseil. Eerst traverseren we op 90 meter hoogte langs de rotswand (OK, stressmomentje, zonder voetsteuntjes) om daarna relaxed naar beneden te roetsen (superlocatie, genieten). Via een steile afdaling komen we na zo’n 16 uur bij het volgende wisselpunt. De wissel duurt lang, het tempo is er even helemaal uit. Anderhalf uur later zijn we klaar om te gaan fietsen…

Picture: www.raidinfrance.com
Picture: www.raidinfrance.com
Picture: www.raidinfrance.com
Picture: www.raidinfrance.com

 

 

De 100 km ATB etappe is een stuk minder erg dan we gevreesd hadden. Tijdens deze etappe kunnen we in ieder geval het grootste deel van de tijd op de fiets blijven zitten. Toch fijn, om je fiets eens niet als ballast te moeten gebruiken, al moeten we toch regelmatig de fiets naar boven duwen. Deels omdat de paden toch gewoon te steil zijn, maar ook omdat we om dag 4 toch niet meer zo fris en fruitig zijn. Toch houden we het tempo er behoorlijk in, Dolf zit lekker in de kaart en is ook fysiek nog beresterk, hij verricht het grootste deel van het sleepwerk. Met een dorp in zicht weten we het tempo ook nog aardig omhoog te gooien om daar in ieder geval optimaal te kunnen genieten van de openingstijden van de supermarkt. Even wat anders eten dan reepjes, heerlijk. We slagen er steeds in de door de organisatie gestelde deadlines te halen en kiezen voor de dood of de gladiolen. Zolang we de deadlines halen gaan we door om te zien of we de finish kunnen halen, de kans is niet heel groot, maar is aanwezig. We besluiten 2 uur slaap te nemen, omdat dit het tempo er na vast ten goede gaat komen. Daarna gaat het lange tijd goed, we liggen nog heel behoorlijk op schema om te kunnen finishen. Toch gaat het daarna behoorlijk de mist in, paden blijken er niet te zijn en we slepen onze fietsen door het dichte struikgewas de bergen op. Als we daarna ook nog aan de verkeerde kant de berg afrijden lijkt de ellende compleet, als hoefde die navigatiefout ons achteraf maar zo’n 20 minuten te kosten. Maar de 2 lekke banden kosten ons veel tijd, alles gaat zóó traag… geen rappe bandenwissels meer, weg efficiëntie. Dus dat doet 5 dagen non-stop racen met je. Bovendien krijgt Wout last van zijn pols, het intapen kost tijd, maar hij kan door. Al met al gaan er zo een uur of 3 in rook op. En die tijd, die hebben we eigenlijk niet meer. Als we bijna bij CP31 zijn komen 2 man van de organisatie ons tegemoet, op het busje hangt een briefje. Team 26, wait here… Terminus… Het is 4 uur ’s middags, om 5 uur willen ze toch wel iedereen binnen hebben. Dat gaan we niet meer redden op eigen kracht, al waren we wat ons betreft doorgegaan tot diep in de nacht. Anyway, fietsen in het busje en een km voor de streep worden we er weer uitgegooid om na een wandeling door de rivierbedding toch nog te kunnen finishen. Niet helemaal zoals we voor ogen hadden, maar we zijn ook blij dat het er op zit.

Picture: www.raidinfrance.com

En wat blijft er achteraf over? We worden als team 30 op het podium geroepen. Zijn we dus toch geranked? Ook bij navraag wordt ons verteld dat we gewoon geranked en gefinished zijn. Een paar dagen later blijken we er in de uiteindelijke uitslag toch weer uitgegooid te zijn. Zo kun je dus een groter deel van het parcours hebben gedaan dan andere teams en toch ergens in de annalen van de uitslag terecht komen. Maar wat vooral blijft is een heel tevreden gevoel. We hebben 5 dagen en 4 nachten volle bak geraced, wat ons ook nog een hele bak ervaringen oplevert waar we in de toekomst ons voordeel mee kunnen doen. Want deze race vraagt om revanche… Volgend jaar?

Picture: www.raidinfrance.com

Meer foto’s staan in deze slideshow.

 

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

4 Comments on Verslag Raid in France 2011

  1. Mooie beschrijving, gefeliciteerd met de super team-prestatie!

    *Kunnen we het onderdeel push-bike ook verwachten in aankomende editie van de Veluwe-Classic??

  2. ga er maar vast op trainen ;). Ook in de BotS mogen mensen uren met de fiets op de nek rondlopen. Volgens de Fransen is het heel normaal om zo met je fiets om te gaan. Dat Nederlanders een fiets gebruiken om op te zitten als ze bijvoorbeeld naar hun werk gaan of boodschappen gaan doen vinden ze maar vreemd. Je doet je fiets toch gewoon op de nek?

    Mooi verslag harm!

    PS uiteindelijk hebben we toch nog gecanyond, stroomopwaarts met – je raad het al – een fiets in de nek 😀

  3. Harm, bedankt voor het uitgebreide verslag en de foto’s laten zien wat een prachtig gebied jullie zaten,
    wij hebben genoten van jullie enthousiaste voorbereidingen in Buis les Baronnies!

  4. Mooi verhaal! Inspirerend, herkenbaar en goed voor sommigen te lezen dat 9km fietsduwen (the hARz 2011) niks voorstelt.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*