AR Bronckhorst 2011 – NK

Er zijn een hoop onwetenden in de wereld. Dat geeft niet… Het is goed dat ze er zijn, dus laten we dat ook vooral zo houden. Onwetenden stellen vragen en die vragen zetten je aan het denken. Bovendien aarzelen ze niet om te pas en te onpas de vragen te stellen die nooit gesteld mogen worden. Vragen als: “24 uur sporten? Goh… Waarom doe je dat?”, die je steevast beantwoord met “Omdat het leuk is”, standaard gevolgd door de vraag “wat is er leuk aan dan?”. Tsja, daar lig je dan halverwege de nacht in de berm, ergens in de gemeente Bronckhorst, terwijl de zurige lucht van een net naar buiten gewerkte maaginhoud om je heen hangt.

www.rsa-adventure.nl

Het ging eigenlijk best wel lekker, de eerste uren van dit NK. Goed, mijn knieën hadden de grootste moeite met het gestamp op het asfalt (daar zijn mijn lieve poezelige knietjes niet voor gemaakt, die verwende krengen willen graag afwisseling), maar we hadden het tempo er lekker in. Draaien mee in kop van de wedstrijd zonder al teveel energie te verbruiken, klaar om in de nacht onze slag te slaan door strak tempo te houden en strak te navigeren.

Met het verdwijnen van de laatste restjes zonlicht verdwijnt echter ook ons tempo. Hardlopen lukt al snel niet meer, verd**de knie, in de bergen klaagde je nergens over. Toch houden we tijdens de stadsloop door en rond Zutphen de schade nog beperkt, we geven maar een paar minuten toe op Winfried en Marcel. De eerste tekenen van het verdere verval tonen zich al snel in de daaropvolgende fietsetappe, waarin ik eerste een paar punten over het hoofd zie om ons daarna soepel vast te manoeuvreren in een woonwijk. Elwin treedt op als schadeherstelbedrijf, maar de alternatieve route laat een efficiënt ophalen van alle punten eigenlijk niet meer toe.

De run-step die volgt geeft de genadeslag. We weten nog een tijdje aan te haken bij Wodi en Henk, maar ik kan geen tempo meer maken, zeker niet nu mijn maag zich ook nog tegen me keert. Eten wil niet meer echt. Ik stel mezelf zachtjes de vragen der onwetenden… Ik vind geen antwoord en “omdat het leuk is”… tsja, dat past op dit moment echt niet bij mijn gevoel. Elwin legt zich berustend bij mijn toestand neer. Hij weet ook donders goed dat hij “de vraag die nooit gesteld mag worden” ook niet moet stellen, want als hij voorstelt om regelrecht naar de finish te rijden had ik de kans waarschijnlijk met beide handen aangegrepen. Ook als ik even later een politieagente weet te overtuigen dat het echt prima met me gaat terwijl ik in de berm lig terwijl de zurige lucht langzaam verwaait, geeft Elwin geen krimp. “Gaat ie?” “Mwaaaaah…” “OK”… En doorfietsen maar.

Maar zoals gewoonlijk komt aan elk dipje een eind, al zijn we tegen de tijd dat het zover is al wel lang uit de wedstrijd stand. We halen plichtsgetrouw zoveel mogelijk punten op en weten ook nog te genieten van wat de organisatie ons voorschotelt. De hindernissen bij Jan in ’t Touw bevallen ons prima, ook al levert de etappe daar wel erg weinig punten op. Als we later bij de kano-instap de etappe toch niet mogen overslaan gaan we de discussie met de vrijwilliger ter plekke niet aan, we gaan er vanuit dat onze podium kansen al lang verdwenen zijn, dus gaan we genieten van het vaartochtje, terwijl de zon steeds lekkerder gaat schijnen. Beppend en kleppend gaan we richting de finish, het is zoals het is en dit keer waren het geen 24 uur waarin we optimaal konden presteren. Ik dacht wel redelijk hersteld te zijn van de Raid in France, maar dat bleek toch tegen te vallen.

Na de finish overheerst er vooral discussie over beslissingen van de organisatie. Iets waar zowel de organisatie en de deelnemers niet gelukkig mee zijn, maar ook wel weer begrijpelijk. Aangezien onze race toch al niet liep zoals we gehoopt hadden nemen we aan de discussie niet al te vurig deel, we vinden het jammer voor Wodi en Henk, die een goede klassering mislopen door een dubieuze kwalificatie. Tegelijk vinden we het jammer voor Winfried en Marcel, omdat hun NK titel toch een randje van discussie heeft opgelopen. Het is gewoon leuker als er duidelijkheid is, voor iedereen. Wij krijgen een 3e plek toegewezen, voor wat het waard is.

Als ik thuis kom vraagt mijn zoon van 5: “heb je lekker gesport?”. Ik moet even nadenken… “Ja…” “Was het leuk?” … “Ja…”

Elke race leert je weer wat over jezelf. Over je lijf, de pijn of flow… Over je geest, hoe je motivatie opeens verdwijnt, maar ook hoe snel je tegenslagen vergeet en weer doorgaat. Is dat misschien de lol? Empirisch onderzoek, met jezelf als proefkonijn… Als ik de antwoorden weet, laat ik het jullie weten!

Foto’s met dank aan René Schraa: RSA-fotografie

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

2 Comments on AR Bronckhorst 2011 – NK

  1. Toch mooi hoe iedereen de wedstrijd net iets anders beleeft en dat de topklasseringen eigenlijk niks te maken hebben met andere teams inhalen, maar gewoon zelf niks stoms doen en mentaal jezelf te kunnen overtuigen om door te gaan. Zie je ook in Winnie zijn verslag en ook bij de mijne (www.verticald.net). Alleen door eigen fouten zak je af (soms heel ver).
    Mooi verslag!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*