Utrechtse Heuvelrug Trail

Trailrunning… sporten teruggebracht tot de essentie. Geen urenlang spullen bij elkaar zoeken, fietsen in orde maken en al de voorbereidingen die bij een Adventure Race komen kijken. Simpel, schoenen aan, drinkzak vullen, een paar reepjes in de tas en hollen maar. Arnaud en ik hebben besloten om deze zondagochtend eens niet te vullen met croissantjes en uitslapen, dus staan we om -net niet stipt- 7 uur op station Rhenen om te gaan hollen. Het doel: station Driebergen-Zeist. Hoe simpel kan het zijn… We hebben het overigens niet zelf bedacht. De mannen (en vrouwen?) van www.mudsweattrails.nl organiseren voor de eerste keer de Utrechtse Heuvelrug Trail, kaartjes downloaden op hun website, fototjes van de stationsklokken bij start en finish doormailen en de snelste krijgt de eer. Meer dan voldoende…

De snelste gaan we zeker niet zijn. Bij mij is het hardlopen er de laatste tijd nogal bij ingeschoten. Na het NK was het lichaam wel op, dus rust… veel rust… De 10 km “training” van vorige week zullen wel niet heel veel zoden aan de dijk hebben gezet. Ach wat, lekker hollen. Daarnaast starten we niet voor niks in Rhenen, er is de hele dag oostenwind voorspeld én we gaan netto zeker 20 m omlaag (met dank aan www.ahn.nl).

Het is nog pikdonker als we vertrekken en ook erg koud en mistig. Dat zal het de hele dag blijven. De eerste 15 km lopen we makkelijk, we hoeven amper kaart te lezen want we kennen dit stuk bos op ons duimpje. Daarna komen we in gebieden waar we wat minder vaak komen vanuit huis. De kaart helpt ons niet altijd uit de brand, er lijken af en toe wat meer (of toch andere) paden te zijn dan degene die we op de luchtfoto kunnen ontwaren, maar met behulp van het kompas weten we aardig de juiste richting aan te houden. De beschrijvingen zijn in de omgekeerde richting niet heel informatief. Ach wat, het is lekker hollen… Nou ja, tot een km of 23. Vanaf dat moment lopen mijn benen wel erg vol en laat het gebrek aan kilometers van de laatste maanden zich wel heel hard gelden. Niet erg, niet vreemd ook, maar wel pijnlijk. De laatste 9 km kosten ons dan ook nog aardig wat tijd, want rennen zit er voor een flink deel niet meer in. Het “kilometertje hollen en dan stukkie wandelen” wordt al gauw “flink stuk wandelen en af en toe een stukkie dribbelen”. Vlak voordat we in Driebergen zijn komen we ook nog Bart Bongers en kompaan tegen, die net begonnen zijn aan de route in tegenovergestelde richting. Na net iets meer dan 3,5 uur staan we tussen de menigte hardlopers op het perron. Wij maken een foto van de klok, de rest gaat naar Nijmegen om 15 km in polonaise over het asfalt te rennen tijdens de 7-heuvelen loop. We zijn niet jaloers… net een dikke 30 km gehold (of wat daar op een gegeven moment voor moest doorgaan) en meer wild gezien dan mensen.

De foto’s met het bewijsmateriaal moeten we nog even doorsturen. Daarna gaan we eens broeden op een fraaie invulling van een “do it yourself” adventure race. Een leuke DIY oriëntatie-trail? Ja, gaat er komen! Trailrunning is leuk!

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

4 Comments on Utrechtse Heuvelrug Trail

  1. Tijd telt niet bij zo’n loop. Iedereen loopt wel een stukje verkeerd en een andere afstand. Dat is het mooie van zo’n DIY trail. Klasse dat je hem met zo’n voorbereiding toch hebt gelopen. Jammer van de mist, maar heeft ook wel wat. En véle malen leuker dan dan zo’n massale 7Heuvelenloop.

  2. Hé Els, leuk dat je reageert! Tsja, volgens de wetten van de trainingsopbouw was het allemaal niet zo handig, maar soms moet je je daardoor niet laten leiden. Het was voor Arnaud en mij wel duidelijk dat we niet echt goed voorbereid waren, maar de belevenis was er niet minder om. Helemaal met je eens dat de tijd er absoluut niet toe doet, dat maakt het trailrunnen (én adventure racen) nou ook zo leuk. Het gaat om het gevoel, niet om een meetbare prestatie. Topdag gehad!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*