Ama Dablam – op naar huis

Zonder zijn toestemming copy-paste ik maar even direct van Elwin’s Facebook pagina:

Lieve mensen,

Als door een wonder wisten wij gewoon op de besproken datum vanaf Lukla terug naar Kathmandu te vliegen. Terwijl anderen al een week achtereen vast zaten door het slechte weer. Even wennen aan alle geluiden, geuren en kleuren van de beschaafde wereld. En snel een update: De expeditie is op zich geslaagd. 3 van ons (Mariusz, Tomek en Jozef) hebben de top gehaald. Renata Dutkiewicz en ikzelf waren iets minder fortuinlijk.

Al op de Islandpeak liep het niet helemaal goed: Anderen hadden ons klimmateriaal met een porter omlaaggestuurd… Op de Ama Dablam liep het (mede dankzij het acclimatisatie schema van Eric de Waard) prima t.m. Kamp1, vanwaar wij onze topaanval wilden inzetten. Maar in plaats daarvan, moesten we de koers 180gr. draaien, vanwege het opspelen van oorontsteking van Reni. Gelukkig was afdalen naar Basiskamp en de juiste medicijnen voldoende om de klachten weg te nemen.
Daarna was er juist nog een moment voor mijzelf om vanaf basiskamp een 1-daagse hit en run poging te ondernemen. In Kamp1 werd mij al duidelijk dat Ama haar dagje niet had. Tijdens het ‘om-schoenen’ (Boermans Menno ook nog dank voor de klossen) vielen de handen er bijna af en was de 4 uur eerder, heet in mijn donsjak gewikkelde camelback, al stijf bevroren). Ama stak haar anders zo vriendelijke hoofd in de straalstroom en de bovenste hellingen werden daardoor geteisterd door een ijsstorm. Er waren wel wat klimmers onderweg, maar voornamelijk omlaag richting warmere oorden. De wirwar aan vaste touwen zoveel mogelijk vermeden en genoten van met name het 200m M5 couloir in de ‘ Gele toren’. Daarna ca 500m onder de top (t.h.v. K3) omgekeerd, zonder spijt: Het was net niet te koud om te klimmen, maar wel om straks nog af te dalen. De andere klimmer, een Rus, dacht daar anders over en die hangt nu bevroren als een macabere vlag in de vaste touwen net boven K3. En nog onbevestigd is de dood van nog 2 anderen. De heer ontferme…
Zoals een Sherpa het zo mooi samenvatte, bij terugkeer in Basiskamp: “Adventure is nothing, life is everything”..  En zo is het. Een wat wrange afsluiting van onze reis daar in dat monument van de schepping. Want wat is het toch mooi daar in de Khumbu. En goed om met zo’n fijne cluppie mensen onderweg te zijn. En zulk een respect voor die taaie berglui, die daar met vooral veel lachen het hoofd, zonder klagen, boven water weten te houden.
Het was de moeite waard. Zie er weer naar uit om iedereen, jullie, weer te zien! Bedankt voor jullie gedachten en wie weet, gebeden.
Veel liefs en Namaste van Renata en mijzelf!!!

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

3 Comments on Ama Dablam – op naar huis

  1. Wat een geweldige ervaring, zo’n expeditie! Wat zullen jullie veel prachtige dingen gezien hebben. Ach, die top was niet het belangrijkste…Wel thuis!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*