Én weg ! – Kajakweek Ecrins (F)

Elwin was toe aan een lesje nederigheid. Tijdens een kajakweek met de Voshaar in het prachtige dal Valgaudemar in de franse Alpen stond het water hem na aan de lippen.
Gevaren werd er voornamelijk op de langs de camping stromende Séveraisse. Een rivier die er die er mak uitziet op het eerste oog, maar Elwin ging er menigmaal het schip in.

Raoul is weg! (foto: Michel)

Valgaudemar (foto: Elwin)

‘Ik dacht dat ik wel voor enigzins ervaren door kon gaan, maar de eerste dagen zag ik mezelf teruggeplaatst in de kleuterklas. Ik ontwikkelde een zwaar drinkprobleem, qua rivierwater. Zoiezo maakten de ervaren jongens (the Legends of the Falls geheten) de eerste dagen overuren door alle zwemmers en verlaten boten uit de stroom te pikken.
Gelukkig wist ik nog een beetje mijn gezicht te redden door er telkens zelf in te slagen mijn kajak aan land te brengen, leeg te kiepen en weer door te varen. Maar ik had nog verre van controle over mijn vaargedrag. Mijn lichaam werd ondertussen bont en beurs gebeukt bij elke ongeplande uitstap. Dit moest anders.
En die progressie werd langzaam maar zeker geboekt. Ik slaagde er in steeds langer in de boot te blijven zitten en zo nu en dan zelfs ontspannen te peddelen. Met name de lessen van Allard kwamen aan: Het opkanten met hoge steun, naar de rotsen toeleunen en in-, uitvaren van keerwaters verschoof steeds meer van weten naar kunnen.
Ondertussen keek ik ook goed naar mijn collega’s. Vooral de handige methode van Hoite om na het omkiepen weer rechtop te komen, door de met peddel hard op de bodem af te zetten, ongetwijfeld gebaseerd op het Fjerleppen, door Raoul aangeduid als oud-hollands peddelklimmen. Hoe het ook zij, dit Prikkiemotéren paste ook goed bij mijn techniek, niet subtiel doch effectief.

Elwin kan al rechtop varen.. (foto: Allard)In het midden van de week ging een deel van de groep zich uitleven in een moeilijke passage verder stroom opwaarts. Daar waar de rivier zich door een nauwe kloof wringt en over enkele lastig geplaatste king-size rotsen kolkt. Ik las gradatie 5 in de kaart en de haren rezen me te bergen. Maar gelukkig was de passage volgens insiders nu een 4-tje vanwege de lage waterstand en geruststellend was te horen dat ik nog zeker niet tot het groepje gelukkigen zou behoren.
Maar gelijkertijd voelde ik een steek van jaloezie toen ik al die peddelkunstenaars daar met het grootste gemak van keerwater (luwte) tot keerwater doorheen zag glijden. Ook Hoite mocht er op zijn laatste dag zijn kunsten vertonen en hij knokte zich er keurig doorheen.

droogoefenen (foto: Allard)

Tussentijds werd er onder leiding van de Canadeze instructeur Corey ook een aantal Raft afvaarten gemaakt. Maakte het keienrijden het kajakken al tot een springerige bezigheid, met de rubberboot leek de rivier helemaal op een flipperkast. Achterkant en zijkanten streden met de boeg om voorop te liggen. De passagiers als willoze pionnen heen en weer smijtend.

rustdag (foto: Elwin)

Na een rustdag (wat heet rustdag, een bergloper vrijlaten in de bergen is als een junk laten vrijwinkelen in een apotheek..) Enfin, na een vermoeiende niet-vaar dag, werd een deel van de Drac afgevaren. Duidelijk een rivier met meer volume. Minder remmende keien onder de boot, en meer stuiteren op golf-kuilen en kruinen. De drijvende kracht was goed voelbaar. Om een beetje richting aan het varen te geven moest harder en sneller worden gewerkt. Fouten zoals onvoldoende opkanten (met de stroom meeleunen) werden harder afgestraft. Erg leerzaam.

Kajaksetje (foto: Elwin)

De volgende dag (de laatste), werde weer op de Séveraisse gevaren. Nú voelde ik eindelijk de ervaring, de controle, maakte geen fouten en liet me niet verrassen door de onverwachte bewegingen. Ik genoot van het spel, het gedobber door de kuilen, stuiteren over de hobbels en het spatten van de douches.
Als klap op de vuurpijl mocht ik nu ook de passage door de kloof nemen. Deze werd eerst beveiligd met Springteams (met touw gezekerde achtervangers). Voor de eerste groep vormde ik met Michel een team en kon zo mooi de kunst afkijken van anderen.
Toen ik zelf aan de beurt was had ik elke peddelslag in mijn hoofd en wel tien keer de doortocht gevisualiseerd. Een peddel werd opgestoken en met vertrouwen stak ik van wal.
Juist voor de eerste echte Rapid (stroomversnelling) onder de brug, kiep ik om, daar heb ik even niet op gerekend. Ik slik water, maar weiger het spatzeil open te trekken en stoot mijn peddel in de grond en slinger mij weer rechtop. Proestend spoel ik de drempel af, maar weet wel net op tijd het keerwater links in te steken. Ik veeg het water uit mijn ogen en lach met de toeschouwers mee.
Dan weer serieus om hard de volgende hindernis rechts over uit te varen, zoals ik het de cracks voor mij had zien doen. Maar het loopt weer anders. De stroom vangt mijn boot en ik hang zijdelings vast tegen het grote blok midden in de rapid. Alweer de lachers op mijn hand. Ik weet mij uit de greep van het water los te wrikken en glij tot eigen verbazing in balans de waterval af. Maar kom helaas wel rechts i.p.v. links uit in de volgende stroomversnelling en achterstevoren.
Met de peddel steunend tegen de rotsen blijf ik rechtop en vaar vanzelf een keerwater in die ik vooraf niet had ingepland, maar kan er mooi draaien.
Én weg weer, wordt heen en weer gesmeten in de crux van de passage. Raak met de boeg de kant en vaar er weer achterstevoren vandaan, maar wel met de goede kant boven! Weet me keurig opkantend te draaien en hobbel probleemloos de stroom af naar het uitstappunt. Daar is iedereen dol enthousiast en de hi-fives zijn niet van de lucht. Ja, kajakken is eigenlijk best leuk, beter dan een ritje in de achtbaan.
In één ruk varen we nu met onze groep naar de camping door. Probleemloos keienrijdend en keerwaters in- en uit laverend, ontspannen anticiperend op kuilen en bokken. Dit is varen, nu kan ik het. De voldoening is groot en ik gloei niet alleen van de zonnebrand.

Ik rij op huis aan met de kreet ‘én weg!’, hét motto van de Voshaar, dat past in een uitleg over vaartechnieken (dan even hakken, hoge steun links én weg!) tot een alternatief ‘eet smakelijk’. Maar ik moet ook even opkomende wagenziekte wegslikken in de haarspeldbochten, want wat stuurt zo’n vierwieler horkerig vergeleken bij zo’n soepele kajak.’

Met dank aan Raoul en zijn ‘Legends’, met name de instructeurs Mike, Jappie en alle anderen van het rode leger.

The Legends of the Falls (foto: Michel)

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Én weg ! – Kajakweek Ecrins (F)

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*