Gijs en Harm winnen Raid XL Kids & Parents (Cat 1)

De Raid XL was ooit de eerste lange race die ik deed. Ik had al een enkele keer een 8 uurs race mee gedaan, maar 24 uur, dat was het echte werk… Het bleek slechts het begin te zijn van veel mooie avonturen. Een paar jaar geleden werd de eerste Raid XL Kids & Parents georganiseerd, mijn kinderen waren nog te klein, want het was toch wel handig als ze zelf konden lopen. Nadat Wim Vancraeynest de race een aantal keer georganiseerd had, neemt Raymond Beeren (www.bearsports.nl) dit jaar het stokje over. De Raid XL kids & parents 2.0. En wij zijn er bij…

“Papa?”

“Ja Gijs?”

“Hebben ze ook Adventure Races voor kinderen?”

“Uh… ja… er is wel één…”

“Daar wil ik aan meedoen…”

Tuurlijk… je bent 6, kan best een lekker endje hollen, waardoor opa’s en oma’s elke keer de portemonee kunnen leegschudden als er weer een sponsorloop is, en je wilt adventure racen. Ok, je bent dan ook wel enigszins besmet door je vader, dus echt kwalijk kunnen we het je ook niet nemen. 7 Jaar moet je zijn om mee te mogen doen. Mmm, dat is Gijs nog niet, maar we krijgen dispensatie. Je kunt nooit te jong zijn om je debuut te maken.

Ontspannen staan we aan de start. Het is tegen alle verwachtingen in lekker weer en we hebben er zin in. Héél erg veel zin. Op papier ziet de race er te doen uit, maar dat zegt meestal niet zoveel. En nu al helemaal niet. Ik laat een menneke van 6 los in een deelnemersveld tot 14 jaar. Hij is meestal redelijk competitief ingesteld, dus zijn er twee levensgrote valkuilen: of we worden er finaal afgereden (vantevoren uitgebreid besproken) óf Gijs gaat zijn uiterste best doen er bij te blijven en blaast zich compleet op (niet zo uitgebreid over gehad en geplaatst in de categorie leermomenten). Ach, we gaan lekker knijpertjes zoeken met z’n tweeën!

De start is voor de kinderen, rennen naar de stokjes die in het strandje steken en daar een kaart opgraven. Vol vuur vliegen ze erop af, zo fanatiek gravend dat de kluiten in het rond vliegen. Een halve minuut later is de kaart gevonden en hollen we naar de fiets. Samen bestuderen we de kaart en zoeken de punten. De route is vrij eenvoudig, maar Gijs wil snelheid, dus mag papa kaartlezen zodat hij kan racen. Hij haakt aan bij het eerste team dat ons passert en roept enthousiast door hoe hard hij rijdt… “Pap, we rijden 20!”… “23”… Jaja, doe maar rustig…

Op weg naar het eerste punt kunnen we linksom of rechtsom, wat eigenlijk amper uitmaakt. Gijs mag kiezen, dus gaan we als enige team rechts. Goed zo, niet doen wat de massa doet… We winnen er een seconde of 3 en een dikke grijns op een kinderkoppie mee 🙂 Samen met Kasper en Ronald (Team Duckies) rijden we weg bij punt 1. Kasper zit bij Gijs op school, dus er wordt een nieuw doel gesteld. Gijs wil bij Kasper blijven, of liever nog, voor hem zitten. Kasper is niet zo competitief ingesteld, maar vindt het wel gezellig. Op weg naar punt 2 mogen we de fiets parkeren en door een droog beekdalletje naar boven. De daslook bloeit en vult het dalletje met een knoflook lucht. De jongens beginnen enthousiast bergop te rennen en de oude mannen stiefelen er achteraan. Over en onder bomen door komen we aan bij een brug, waar we moeten touwklimmen. “Makkie” roepen de kinderen en ze bewijzen het meteen. Naar beneden kunnen we kiezen uit een wat makkelijkere saaie weg, of hetzelfde dalletje inclusief klimmen, klauteren en glijden weer naar beneden. Voor we het weten zijn de jongens het dalletje alweer ingehold. Les voor papa: naast motivatiepraatjes en motivatievoeding bestaan er ook motivatiepaadjes… Beter leuk en langzaam dan snel maar stom.

In een verbazingwekkend tempo leggen we de rest van de fietsetappe af (“25 pap…. en 32 naar beneden!”). Bij het TA krijgen we drie puntjes voor een loopetappe en een vragenkaartje van de WNF vrijwilligers die we later mogen invullen. Gijs en Kasper hollen vooruit. Ik breek er ondertussen mijn hoofd over hoe ik er voor zorg dat het menneke zich niet volledig over de kop loopt, want er wordt echt heel stevig doorgerend, ook bergop. Tijdens een plaspauze van de Duckies raken we Kasper en Ronald even kwijt. Het levert Gijs een dikke grijns op. “We hebben ze gelost pap!”. Bij de volgende knijper worden we weer bijgehaald, zodat we de loopetappe ook weer samen beëindigen.

Gijs wil meteen weer weg op de fiets, maar hij moet eerst een boterhammetje eten. Dat is toch wel handig aan kinderen, die kun je gewoon nog verplichten hun broodje op te eten, iets wat met mijn andere teammaatjes toch altijd wat lastiger is. Als we weer wegfietsen zegt hij met schrik in de stem dat hij een stukje worst heeft laten vallen! Hij heeft de briefing goed in zijn oren geknoopt, leave no traces, dus ook geen half plakje kipworst… Ik stel hem gerust dat het stukje worst ons vast geen diskwalificatie (een nogal moeilijk woord als je 6 bent) op zal leveren. Maar met race-mores zit het dus wel goed. Met wat moeite vinden we de volgende knijper. Dit heeft niet te maken met onze kaartleescapaciteiten, of de plaatsing van de rode-bek-vol-tanden, maar met de kleur van het kniptangetje. Rood… Hij hangt onderaan een paal, in het gras. Gras is groen… En Gijs… die is nogal kleurenblind. Met zijn neus bijna op de knijper kan hij hem nog niet vinden. Mmm, daar heb ik nog nooit over nagedacht… Ik help hem dus maar met het knippen van de gaatjes, iets waar ook best veel kracht voor nodig blijkt te zijn.

De laatste knijper van de fietsetappe zie ik al van ver hangen. Gijs probeert hem ook al fietsend te spotten (weer is alles groen, dus kansloos) en ziet daardoor een flinke kei over het hoofd. Het mini-fietsje maakt een zwieper, raakt mijn achterwiel en Gijs valt hard. Ik schrik, Gijs huilt… Het volume van het gehuil is meestal niet echt een goede maat voor de ernst van de schade, dus ook dit keer blijkt het mee te vallen. De beproefde tactiek “afleiden en geen aandacht aan eventuele pijn besteden” werkt weer uitstekend. De knijper biedt troost…

Eindelijk mogen we beginnen aan Gijs’ favoriete onderdeel: kanoën. Juist omdat we dat zelden doen. Gijs doet voorin zijn uiterste best en roert op zijn allerhardst in het water. Niet altijd de goede kant op, maar ach, dat mag de pret niet drukken. Vrolijk kwetterend analyseert hij de slagen van Ronald en Kasper die naast ons varen en komt erachter dat je eigenlijk het water gewoon weg moet duwen. Niet dat dat echt goed lukt met de toch wel zware peddel, maar hij heeft er erg veel lol in.

Grotten zijn cool en gelukkig zijn die er in Zuid-Limburg ook genoeg. De eerste loopetappe voert ons meteen naar de Verborgen Vallei, een fatastische plek op de flanken van de Pietersberg. Kasper en Ronald slaan een gaatje door een afsteek via een steile heuvel te nemen. Toch net wat de steil naar mijn mening. Gijs vindt de grot geweldig, indrukwekkend en donker. Het vinden van de knijper bij een grenspaal verderop kost een paar minuten, andere teams verspelen daar nog veel meer tijd.

Run-Bike is normaal wel een prettig onderdeel, lekker afwisselen… Nu is dat niet echt een optie. We zouden er ook niet veel voordeel mee halen als ik op het 20 inch fietsje zou gaan zitten. De ca 6 km lopen neem ik dus voor mijn rekening, Gijs fietst lekker mee. Mooie taakverdeling… CP 18 is voor mij alleen, het punt is alleen te bereiken via een steile klim afgezekerd met een paar dikke touwen. Inderdaad niet geschikt voor kleine kinderen. In de tussentijd drinkt Gijs de bidon ranja leeg. Het is weer eens wat anders dan al die rare uitgebalanceerde sportdrank, maar werkt eigenlijk zeker zo goed.

Ondertussen begint de tijd te dringen. We hebben nog 45 minuten over voor een kano-etappe en een klein stukje mountainbiken. Dat moet nét kunnen. Ik peddel me de armen uit mijn lijf, terwijl Gijs besluit om lekker wat te gaan zitten eten voor in de boot. Hij komt er pas gedurende de dag achter wat er allemaal voor lekkere dingen in mijn rugzak zitten. Met nog 10 minuten op de klok komen we bij het laatste wisselpunt. Het fietspunt ligt maar 300 meter verder, dus we wagen het erop. Het pad is wel modderig… héél modderig en de modder vult al snel de spatborden van de kinderfiets. De wielen draaien niet meer, de fiets rolt niet… ik fiets door, gooi mijn fiets neer en ren terug om de fiets te halen. Bij het CP moeten we nog twee hindernissen doen. De swingover doe ik snel en ik til Gijs op, zodat hij het touw meteen kan aantikken. Daarna moeten we nog via 2 hoge planken en een touwtje een “krokodillenvijver” oversteken. Met nog een minuut of 3 op de klok haasten we ons terug naar de Finish. We halen de deadline nét, maar hebben geen seconde over. Het resultaat van dag 1: alle punten gehaald, bam!

Wat nog rest is een special task op de klimmuur. Gijs klimt makkelijk, hij heeft duidelijk meer talent dan ik. Wat rest is douchen en friet eten. Daarna ploffen adventure racers meestal moe maar voldaan neer. Gijs en Kasper willen maar één ding: spelen in de ubercoole speeltuin vol springkussen, glijbanen, opblaashindernissen etc… Onvermoeibaar…

Dag 2… Gijs heeft toch wel een moe koppie en slaapt geheel tegen zijn gewoonte in uit tot half 8. Gelukkig beginnen we de start weer met kanoën. Als leiders in categorie 1 mogen we pas als laatste weg, dus beginnen we meteen aan een inhaalrace. Aangemoedigd door de muppet voorin (“harder pap!”) halen we al snel weer wat teams bij en halen we er een paar in bij de knipper.

De fietsetappe die volgt is lang… voor Gijs een beetje te lang… Ook krijgen we een paar flinke stukken fietsduwen voor de kiezen. De kinderfietsjes zijn dan wel kleiner, maar die van Gijs weegt toch zeker 2x zoveel als mijn mountainbike. Dapper duwt hij zijn fiets zover hij kan, de wat steilere stukken neem ik beide fietsen aan de hand. Pushbiken is al zelden een echt plezierige gebeurtenis, maar met een kinderfiets is het dubbel afzien. Ik moet me aan de ene kant bijna dubbelvouwen om de kinderfiets te kunnen duwen, terwijl mijn eigen fiets ook nog meemoet. Bij trappetjes maak ik maar wat heen- en weertjes. Ook de oudjes zien af…

Na een dikke twee uur fietsen en fietsduwen zit de etappe er eindelijk op en eindigen we in de ENCI groeve. Op het wisselpunt staan opa en oma om aan te moedigen en dat geeft het burgertje moed. Bovendien mogen we boogschieten en blaaspijp schieten. Ik schiet de drie pijlen raak, waarna Gijs met de blaaspijp aan de slag mag. De eerste pijl gaat te zacht, dus ik probeer te helpen door de tweede wat hoger te mikken. Met een flinke vaart jaagt hij het volgende pijltje snoeihard over het bord heen, in de achterwand van het schuurtje. Ik krijg de wind van voren, dus laat hem het laatste pijltje weer zelf schieten… helaas ook mis, dus moeten we een straf CP halen. Gijs loopt mopperend mee, hij wilde liever boogschieten, want dat kon ie veel beter.

Dan volgt het mentale breekpunt. Voor punt 12 en 13 moeten we de groeve in en dat kan maar op één plek. Die aanwijzing hadden we helaas niet meegekregen toen we de kaart kregen, zodat we eerst even verkeerd lopen. Dan ben ik ook de knipkaart nog kwijt, dus moet ik even terugrennen. Gelukkig vind ik hem terug. Alles bij elkaar is dat voor Gijs even too much, hij sloft en vraagt zich af hoe ver het nog is naar het volgende punt. Dat is nog wel een stukkie en het daarop volgende punt is nog véél verder… Het is een heen-en-weertje en ik ben er al wel achter dat heen-en-weertjes mentaal dodelijk zijn voor kinderkoppies. We besluiten punt 13 te laten liggen… Op de terugweg zoeken we lekker even vuurstenen, eten we lekkers uit de rugzak. “Eigenlijk vind ik fietsen leuker pap…” “Kom jongen, dan gaan we weer lekker fietsen…”

We halen nog een puntje met de fiets en varen daarna terug naar de overkant. De finish komt in zicht, alleen nog een run-bike etappe. Best een eind, dus het is de vraag of we het halen voor de deadline. We gaan sowieso voor de eerste twee punten, daarna bekijken we het verder. Bij het tweede punt bedenk ik me dat we nog wat extra tijd hebben, omdat we ‘s ochtends later gestart zijn. Dan laatste punt kan dus ook nog wel bedank ik blij! Maar Gijs z’n koppie laat zien dat hij helemaal niet zo blij is met dat extra kwartier… Het is mooi geweest… Ik dring niet aan… “Kom, we gaan lekker naar de finish…” 20 minuutjes later leveren we ruim op tijd onze knipkaart in bij de finish. Gijs rent meteen naar Kasper, ze gaan lekker op het strandje spelen. Energie genoeg, maaar als je al zolang bent bezig geweest dan zijn er dingen veel belangrijker dan knijpertjes zoeken…

De prijsuitreiking is niet echt spannend met maar twee teams in onze categorie, maar Gijs is supertrots op zijn beker van de eerste prijs. En terecht! We laten zelfs een hoop teams in categorie 2 (tot 10 jaar) achter ons. In zijn prijzenkast die ondertussen aardig gevuld begint te raken met allerlei kleuren en maten medailles verdient deze bokaal toch wel een prominente plek. Want tussen alle medailles van 600m-loopjes-waarbij-elk-kind-een-medaille-krijgt-want-dat-vinden-ze-leuk (zo kweken we natuurlijk nooit olympische kampioenen, voor medailles moet je de beste zijn!!) heeft hij voor deze beker toch wel meer dan voldoende aan zijn inspanningsverplichting voldaan. En papa? Die is ook supertrots…

uitslagen zijn te vinden op www.bearsports.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

6 Comments on Gijs en Harm winnen Raid XL Kids & Parents (Cat 1)

  1. Wat een geweldig verhaal! Alweer een goed reen om wél aan kinderen tee beginnen 😉

    Goh joh, dat Gijs nog niet wist van die immer goedgevulde rugzak van jou. Ik zal hem ‘s een keertje onder 4 ogen spreken.. 😉

  2. Dat was wel een heel avontuur!!
    En hoe vaak moet ik t nu nog zeggen over die grotten in Limburg????
    Maar vooruit, jullie hebben wel een appeltaart verdiend!!

  3. Geweldig verhaal!!

    Volgend jaar is onze Mijs 7. Hebben we nog een jaar om aan haar motoriek en fysieke vermogen op te krikken en anders helpt zo’n weekend haar daarbij! Ik heb er nu al zin an!! DUs cy next year!

    Gr.
    Micha

  4. Nou Ray, je moest eens weten wat we onderweg allemaal beleefd hebben.. En dit is dan nog mijn interpretatie, als je het Gijs vraagt was het nog veel spannender. Voor volgend jaar staat ie alweer ingepland!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*