Een keertje erop in plaats van erin

Omdat mijn vriend Erik en ik naar Zwitserland gaan voor een training, besluiten we om er nog wat dagen omheen te plakken. Niet om te speleoen of te canyoningen, want daar hebben even geen zin in, maar om onze klimcarrière eens uit het slop te halen! De week voor vertrek ligt er in de woonkamer een berg bij elkaar gehamsterd klimmateriaal te schitteren: we hebben wat hardware bij elkaar geleend, hebben onze setjes opgepoetst en toch maar besloten om in een nieuw touw te investeren ter vervanging van ons overjarig uitverkoopmodel.

kloof_3-custom.jpg


Nadat we ‘s middags de Zwitserse grens passeren, hangen we al aan de rotsen van een klein klimgebiedje. Het gaat best lekker. Nadat we door de routes heen zijn, rijden we verder naar het volgende gebiedje waar we de volgende dag willen gaan klimmen. Het is al bijna schemer, maar toch besluiten om eens een kijkje te gaan nemen in een route van 7 touwlengtes. Niet te gek moeilijk, maar ja we zijn natuurlijk amateurs op het gebied van bergen.. We rennen door de route heen (max 4C), en weten de laatste touwlengtes te koppelen door middel van “running belay”. We zijn trots als we merken, dat we toch niet zo slecht zijn, want we halen een tweetal in die er al tijden inzit. We hoppen een week lang van klimgebied naar klimgebied. Prachtig klimweer met besneeuwde bergtopjes, wat, naast heel mooi ook wel een beetje jammer is omdat juist hoog in de bergen een heleboel leuke routes zitten. Maar in de gidsjes die we bij hebben vinden we toch een hele mooie; Via del veterano (700 m. 5A/A0). We zien het als een ode aan onze Elwin. Die doet ook altijd erg zijn best doet om onze sport te begrijpen 😉 Volgens de topo telt de `Veterano` maar liefst 25 touwlengtes. Vanaf het dorp ziet de route er sneeuwvrij uit. We hebben er zin in dus we pakken onze spullen en gaan er voor. Na een half uurtje wandelen staan we onder onze route. Ehm, de route staat in crue (speleoterm; betekenis: vol water) Langs de haken van de eerste touwlengte loop water over de rotsen. Canyoningen vinden we erg leuk maar vandaag hebben we niet de juiste gear er voor bij. We proberen het eerste stuk natte zooi over te slaan door er parallel langs omhoog te klimmen via een breuk met graspollen andere locale vegetatie. Maar na enig proberen komen we niet verder, de route is te nat.. We zetten hem op ons dingen-te-doen-lijstje en houden het voor gezien.

Een warme en zonnige anderhalve week later, staan we weer onder de route. En hij is droog! Aan het eind van de dag is wat regen verwacht, maar het is nog vroeg en we hebben geen zin om te wachten, dus we gaan erin om het te proberen. We klimmen vrolijk touwlengte na touwlengte. Iets minder vrolijk wordt ik ervan als ik in running belay de voor mij erg moeilijke stukken moet na klimmen, omdat het lastig is om niet in je

eigen tempo te klimmen en je soms een flinke ruk kan verwachten. Net als we denken dat we het best aardig doen klimt plots een olijke zwitser voorbij zonder touw maar wel met een setje in zijn mond, voor rustmomenten. Tsja, zo zelfverzekerd ben ik nog niet helemaal… Als we halverwege de route zijn is er een vlak stuk (waar je evt uit de route kan stappen en via een “gevorderden wandelpad” terug naar de auto kan lopen), vanwaar je een stuk zonder touw kan lopen naar het tweede deel van de route. We zoeken wat af, en vinden een mogelijk vervolg… Alhoewel het toch wel heel heel erg moeilijk begint te worden. We besluiten dat het toch wel niet geheel geschikt is voor ons, maar we missen ook wat materiaal om de boel goed af te zekeren omdat de haken toch wel wat schaars gezaaid zijn en onze nootjes en vriendjes nog in de auto liggen in het kader van gewichtsbesparing. Als we weer zonder kleerscheuren uit de route zijn blijkt het al laat in de middag en de eerste druppeltjes beginnen te vallen.
De laatste 10 lengtes laten we daarom maar voorlopig voor wat ze zijn en tegen de tijd dat we het dal inlopen stort het. Eneh, ik was na die dag klimmen behoorlijk eens met Eriks conclusie dat er eindelijk een route die langer was dan onze zin.. Want we zijn eigenlijk toch best wel moe geworden…

ww6_1-custom.jpg
Lisette tackelt wildwater 6 passages op eigen wijze

ww6_2-custom.jpg

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

2 Comments on Een keertje erop in plaats van erin

  1. Vet stoer zeg! Even aan running belay door een 5a heenrammen! En dan ook nog doen alsof het niks voorstelt!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*