18 toppen, 19 dalen…

Deze zondag stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda. In een ver verleden voor de 50 km van de Run-Forest-Run in Drenthe. Maar het lukte me niet om genoeg kilometers te maken om met een gerust hard aan een 50 km run te beginnen. En om voor 25 km helemaal naar Drenthe te rijden… Gelukkig was er alternatief dichter bij huis: de Devils Trail in Doorn. Ik zette mijn zinnen op de 26,66 km, maar tegen de tijd dat ik die knoop doorhakte was de run natuurlijk vol. Tsja, zo gaat dat tegenwoordig… Alleen al om op tijd te zijn voor de inschrijving zijn een monster conditie en wedstrijdscherpte vereist. UHT-tje dan maar? Weer? Gelukkig diende zich vorige week een mooi alternatief aan via de website van mudsweattrails.nl, waar een beschrijving stond van de 18 toppen wandelroute. 34 km, 18 toppen door het fraaie Montferland. Partners-in-crime had ik op korte termijn niet kunnen vinden (een breed scala aan slappe excuses passeerden de revue), dus bestond het groepje uit mijzelf en mijn gedachten. Prima gezelschap wat mij betreft…

IMG_20140928_091359

 8:30, ik parkeer mijn auto bij het Peeske. Schoenen aan en hollen maar. Het is even zoeken naar het startpunt van de route, maar het kaartje op mijn telefoon biedt uitkomst. De eerste stappen gaan voor geen meter, maar dat is meestal zo ’s ochtends. Dat is qua lopen nou eenmaal niet mijn beste moment van de dag. Ik hoop er maar het beste van en prijs me gelukkig dat ik niet aan één van de geplande runs mee doe. In mijn eentje in het bos, zonder me te laten opjagen door tegenstanders/medestrijders, terwijl het zonnetje fraaie harpen tussen de bomen door tekent. Is dit niet waar trailrunning om gaat? De route staat heel behoorlijk aangegeven, met een markering op elk van de 18 toppen. Af en toe zijn er wat kruispunten waar ik even twijfel over de juiste richting, maar “bij twijfel rechtdoor” lost het probleem in vrijwel alle gevallen op.

IMG_20140928_085710
Pff, na 500 m voel ik me alsof ik er al 34 km op heb zitten…

IMG_20140928_120851

Wat niet echt oplost is het slappe gevoel van het begin. Ik ploeter… Daar dienen zich ook meteen de voordelen van “alleen en in mijn eentje” lopen aan. Stel nou dat Mitch wel mee had gekund en niet gemiemeld had over zijn knie? Dan had ik hier met mijn tong op mijn schoenen naar zijn vrolijke verhalen geluisterd in de hoop  er af en toe een geloofwaardig “uhhuh” uit te kunnen persen op het juiste moment. Nu heb ik alle vrijheid om even wat gas terug te nemen, een fototje te maken. Nog een foto… Even genieten van het fraaie uitzicht op één van de toppen, terwijl de ochtendmist langzaam optrekt.

IMG_20140928_090107

De route gaat voornamelijk door het bos, maar doet af en toe wat dorpjes aan. Logisch als je bedenkt dat het in principe is ontworpen als lange afstandswandelpad, waarbij mensen onderweg één of twee overnachtingen inplannen. Op zich niet storend, want ook in de kleine dorpjes is het natuurgevoel niet ver weg. In Zeddam huppelt een konijn vrolijk voor me uit en verder gaan de terrasjes langzaam open. Wielrenners nestellen zich achter koffie met appelgebak. Verleidelijk, maar ik besluit mijn eigen rugzak leeg te eten. Scheelt gewicht. De stukken asfalt zijn wat minder fijn voor mijn knie, die zich na 15 km voor het eerst meldt (oude blessure 1). Nu is dat niet heel verrassend, maar jammer is het wel.

Net na de Galgenberg is het pad overwoekerd met brandnetels. Pijnlijk… Met brandende onderbenen vervolg ik mijn weg, waarbij ik voor het eerst een soort van flow voel. Lekker! Zou het dan toch nog goed komen vandaag? Helaas is het plezier van korte duur. Zodra het volgende klimmetje zich aandient sta ik weer geparkeerd en ben ik blij dat ik überhaupt kan blijven hollen. Dit is niet mijn dag… Had ik nou toch maar ja gezegd tegen Janneke, die best mee had willen gaan hollen, maar 34 km ongeveer 2 x te ver vond. Zo op de helft van de route kan ik het alleen maar met haar eens zijn.

Een deel van de route bestaat uit een ca 6 km lusje naar Elten en Hoog-Elten en kan dus zonder probleem worden overgeslagen. Ik draai toch het lusje op. Want het kan dan wel niet mijn dag qua lopen zijn, het is wel mijn dag. Ik hoeft verder nergens heen en heb geen haast. Met 2 kinderen lukt het me niet elk weekend om een dag vrij te maken om te sporten. Het lusje is niet het mooiste deel van de route en voert voornamelijk over het asfalt. In Elten sta ik even stil bij één van de etalages. Waar bij ons de pepernoten alweer in de winkel liggen staat hier de kerstboom al klaar. De klim naar Hoog-Elten hakt er behoorlijk in, maar het uitzicht is het waard.

IMG_20140928_111915

De laatste kilometers worden mijn kuiten wat stijf en meldt mijn rechterenkel zich (oude blessure 2), zodat het “hollen met bergop wandelen” overgaat in “wandelen met bergaf hollen… soms…”. Ach, de zon schijnt, het eind is in zicht.

De eindbalans van een dagje hollen? Een prachtige route, met als belangrijkste minpunt het asfalt in de zuidelijke lus. Het is geen makkelijke ronde, continue gaat het op en af en ik heb bijna 500 hoogtemeters op de teller staan. Van de exact 34 km loop ik er welgeteld één lekker… Mentale trainingen zijn ook trainingen…

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on 18 toppen, 19 dalen…

  1. Goed man!

    een ca 6 km lusje naar Elten en Hoog-Elten en kan dus zonder probleem worden overgeslagen. Ik draai toch het lusje op ….
    herkenbaar, anders wordt de voldoening achteraf overschaduwd door ‘dat lusje wat je overgeslagen hebt’

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*