Die Hard – The Harz 2015

Sms-je van Elwin: “Ha Harmus, sorry, kan jij wellicht een paar lijntje dichten op de Harz? Ik kom er gewoonweg niet aan toe. We zijn nog steeds in de survival modus hier.. Thx! Ciao!”

Twee weken na dato is het patroon van snottebellen, koortsige koter en oververmoeide pa en ma in huize Van der Gragt nog altijd niet verbeterd. Een patroon wat zeker 2 weken voor ons weekendje buiten spelen ook al heerste. Elwin deed een weekje voor de start nog een halfslachtige poging om onder de race uit te komen “mocht ik voor een goede klassering willen gaan en iemand anders weten”. No way, we’re in this together! Goed, ik ben in prima vorm. Ik heb lekker kunnen trainen, zonder weer eens ergens last van te krijgen en merk aan alles dat het lijf wel wil.

Prettig, na bijna 2 jaar gerommel, met een hatelijke DNF in de Harz van 2 jaar geleden nog vers in het geheugen. Wat voelde ik me slecht en wat deed mijn enkel pijn… Maar er hangt ook een behoorlijk punt van twijfel boven ons aankomende weekendje uit. De nachten zijn denk ik niemands favoriete onderdeel bij een adventure race, maar naast het gebrek aan slaap heb ik er sinds een paar jaar een extra kwaal bij die de eerste nacht tot een grote hel maakt. Zodra het laatste daglicht verdwijnt en de wereld de afmetingen krijgt van het stukje wat verlicht wordt door mijn hoofdlamp word ik misselijk. En niet een klein beetje ook… We kunnen dan ook vrolijk lachend herinneringen ophalen aan de keer dat ik kotsend in de berm lag, terwijl er een politiewagen langs reed. De bezorgde agente vroeg nog of alles goed ging, waarbij ik er tussen 2 oprispingen door nog net een “Prima!” uit wist te persen, om zodra ze wegreden een volgende lading maagsappen in de berm te poneren. Een vrij irritante aandoening die me het plezier in adventure racen aardig ontnam (ik ken er meer die dit hebben, dus herken je dit probleem, laat het me weten. Wellicht kunnen we een praatgroep oprichten en fondsen werven voor onderzoek… of kotszakjes….) Maar goed, dankzij gedegen voedingsadvies heb ik een geheim wapen, wat zou kunnen helpen. Er is maar één manier om daar achter te komen: testen! En dat doe ik het liefst met iemand van wie ik op aan kan…

Dus staan we vol gezonde twijfel aan de start van De Harz 2015. Qua strategie hebben we niet echt veel keus: niet te hard van stapel lopen en kijken waar het schip strandt. En als het gestrand is, vlot trekken die handel en doorgaan…

De proloog (5 km hollen) leggen we op het gemakje af. Elwin hoest en rochelt als een Tbc-patiënt, we laten de rappe teams lekker weghollen, halen ze weer bij als ze met z’n allen een verkeerd pad hebben genomen en op hun schreden moeten terugkeren en komen ergens halverwege het veld weer bij onze fietsen. Prima.10066632-D861D5A7D296D20B0E56

De volgende fietsetappe ziet er op papier prima te doen uit, maar zoals zo vaak zijn de 37 km niet het probleem. Het is flink klimmen geblazen en de route moet dus verstandig gekozen worden. Het is een fietsetappe, dus gaan we er vanuit dat het ook de bedoeling is dat je met je fiets alle punten bezoekt. Met wat moeite komen we dan ook inclusief fietsen bij CP3 uit, bovenop een fraaie rotspartij. Het pad naar beneden is stijl en gaat door dicht bos. Onmogelijk te fietsen, maar naar beneden helpt de zwaartekracht ons door de dichte begroeiing. Al snel komen we wat teams tegen die zonder fiets naar boven lopen. Een beetje laf in onze ogen, maar misschien hebben we zelf gewoon teveel in Polen geraced. Daar was je vrolijk weer naar beneden gestuurd om je fietsje op te halen voordat je kon afstempelen J. De volgende punten kosten stuk voor stuk moeite. Ik fiets wel lekker, maar Elwin is wat kortademig en hij mist power op de klimmetjes. Gelukkig bestaat het laatste deel van deze etappe uit een klein cadeautje, langs een irrigatiekanaal krijgen we eindelijk wat vlakke kilometers voor de wielen.

10066645-2399ED78E196D20CC0CE

Op het volgende wisselpunt staan al aardig wat fietsen, we blijken op plek 16 te liggen. Best, we denken nog niet aan een klassering. We moeten wat verplichte materialen laten zien, die we prima op orde hebben. Dat blijft niet bij iedereen zo te zijn, waardoor er aardig wat strafpunten uitgedeeld moeten worden. Zonde, maar goed dat er tijdens de race gecontroleerd wordt.

47 km lopen ligt voor ons, bijna de langste etappe in de race. Een mooie etappe en door het beperkte aantal controlepunten krijgt de race hier een expeditiekarakter. We kunnen van begin tot eind een goed tempo aanhouden, alles rennend wat vlak is of naar beneden gaat, naar boven stevig doorstappend met hulp van onze Leki’s. Dankbaar zijn we voor een punt halverwege, waar het café restaurant geopend blijkt te zijn. Met volle maag vervolgen we na 25 minuutjes onze weg. In 8 uurtjes tikken we de 47 km en vele hoogtemeters af. Precies wat we vooraf gepland hadden, mooi…

Een korte fietsetappe brengt ons naar het begin van het kanoën. We lopen wel tegen een klein probleem aan als de route die we bedacht hadden over een verboden weg blijkt te gaan, wat we pas zien als we er na een lekkere afdaling voor staan. Balen, want nu moeten we weer terug bergop… Het levert wat discussie op, omdat we allebei een andere erg goede oplossing denken te zien. Zonde van de tijd realiseren we ons snel, waarna ik mijn idee er onsympathiek doordruk…10066667-626FE56A6EB6D20049F8

Tijdens de kano-etappe begint het te regenen. Goed ingepakt om het tijdens het tochtje van 1,5 uur niet onnodig koud te krijgen halen we de puntjes vlot op, nog mooi voordat de nacht valt. Het kanoën geeft in ieder geval de benen even wat rust.

Op het wisselpunt wachten ons broodjes worst. Heerlijk, maar ik merk na 3 happen dat mijn maag begint tegen te sputteren. Verdorie… zou mijn tovermiddel me dan toch niet behoeden voor een nacht vol misselijkheid? Elwin eet de rest van mijn broodje op, terwijl ik een kop bouillon drink. Dat wil nog wel…

10066668-0ACF5193E5B6D2005F02

Gelaten begin ik aan de run-bike etappe. Was ik nog vol energie toen we bij het wisselpunt aankwamen, nu loopt de energie al snel uit mijn lijf. Of eigenlijk wil vooral het hoofd niet meer. Ik dribbel nog wat voor de vorm, maar kan me niet altijd meer motiveren om te blijven hollen. Het laatste daglicht verdwijnt en daarmee ook mijn wil om te blijven racen. Ik probeer wat te eten, maar het staat me tegen. Elwin steekt nu duidelijk wat beter in zijn vel dan ik.

10066670-BCBAFC85F8C6D200502A

We krijgen onze tas met bevoorrading voor de rest van de race. Boordevol lekkers, maar er zit weinig bij waar mijn maag vrolijk van wordt. Ik zeg tegen Elwin dat het eten niet zo wil, waarna hij vrolijk allemaal lekkers gaat aanbieden uit zijn rugzak. Dat is niet echt waar ik op hoopte, bij elk stuk etenswaren wat er genoemd wordt moet ik me focussen om ervoor te zorgen dat mijn moeizaam naar binnen gewerkte eten niet weer de kortste weg naar buiten neemt. Elwin heeft na een korte opmerking van mijn kant al gauw door dat hij beter kan stoppen met hapjes opsommen. Een ander team blijft echter vrolijk doorgaan met het opnoemen van versnaperingen. Damned, ik moet hier weg…

Tijdens de korte fietsetappe die volgt herstel ik weer wat. Door mijn lampen op volle kracht te zetten weet ik het gevoel van misselijkheid weg te werken, maar ik heb niet echt goed kunnen eten, wat me later vast gaat opbreken. Door geleidelijk wat halve hapjes koek, drop en nootjes naar binnen te werken hoop ik problemen later te voorkomen.

Elwin gaat ondertussen op volle kracht door. Ik kan niet meer helemaal goed beoordelen of we nog hard gaan of niet. Ik begin te knikkebollen, maar wil me eigenlijk overgeven aan de verleidelijke slaap. Want als ik slaap ben ik niet misselijk… Tijdens de loopetappe van ca 8 km haak ik me dus maar vast aan Elwin’s rugzak. We halen de vier controlepunten op terwijl ik me concentreer op het elastiek voor me, maar me ook af en toe laat wegzakken in een schemerwereld. Bijna aan het eind van de etappe claim ik een kwartiertje slaap op het wisselpunt. Elwin is me goedgezind, terwijl hij de volgende etappe voorbereidt mag ik even pitten. Een kwartiertje, max…

Als herboren begin ik aan de volgende fietsetappe. Ja, het is nog nacht, maar 1) ik heb geen slaap meer en 2) mijn misselijkheid is compleet verdwenen. Vol goede moed beginnen we dan ook de ca 50 km mountainbiken. Wat we bij het plannen van de route al gevreesd hadden blijkt waarheid te worden: bijna alle punten zijn lastig te bereiken. Voor elk punt moeten we een flink stuk push-biken en ons over omgewoelde bosbouwpaden een weg zien te banen naar de knijpers. Elwin heeft ons perfect door de nacht geloodst, maar begint het op zijn beurt zwaar te krijgen. Dat openbaart zich eerst bij het bergop fietsen, wat steeds moeizamer gaat. Maar langzaam maar zeker gaat het kaartlezen hem ook steeds minder af. Ik neem het over en zie alleen maar overduidelijke routes naar de CP’s, maar Elwin heeft er moeite mee om me klakkeloos achterna te fietsen. Het levert weer discussie op, die vrij interessant is, omdat Elwin écht de weg kwijt is. Hij verwart Noord met Zuid, links met rechts… Alleen onder en boven weet hij nog te onderscheiden, maar dan vooral omdat naar boven hem wel heel erg veel moeite kost. Ik krijg pas vrij laat door dat hij echt op instorten staat. Eigenlijk heb ik dat pas door op het moment dat het gebeurt. Halverwege een klim weet hij zich nog net naar de kruising te worstelen waar ik sta te wachten, om daar van zijn fiets af te kukelen. Oeps… Het lijkt me verstandig even pauze in te lassen, waar Elwin niet echt van wil weten omdat we doormoeten naar de finish en de tijd raakt op. Maar als zijn eerste hap eten meteen weer naar buiten komt ziet hij ook wel in dat een kwartiertje pauze geen kwaad kan. Elwin gaat liggen en is weg… met een snurkende teammaat op het gravel naast me werk ik wat te eten naar binnen en verdiep me in de verdere route… Geen haast, dat redden we makkelijk voor de deadline van 12 uur, áls we er in ieder geval een beetje tempo in weten te houden.

Na 10 minuutjes wordt Elwin uit zichzelf weer wakker. We pakken ons boeltje bij elkaar en gaan door… Eén colletje moeten we nog over, daarna nog een laatste klim naar het laatste wisselpunt… De routekeuze passen we aan, zodat het vooral kort is. Bergop moeten we de fietsen toch duwen…

Een laatste loopetappe door het oude stadje Goslar wacht ons nog. Elwin is weer ruimschoots terug in het rijk der levenden en we hebben de tijd. Verder hebben ons tijdens de race genoeg berichten bereikt dat we het lang niet gek aan het doen zijn. Er zijn al aardig wat teams uitgevallen en her en der zijn penalty’s uitgedeeld voor het fietsen op verboden wegen, of het niet samen op een CP aankomen. Zonder precies te weten hoe we er voorstaan gaan we er wel van uit dat we al behoorlijk in de top 10 staan en waarschijnlijk het eerste Nederlandse team zijn. Het historische wandelingetje wordt dan ook een ontspannen tochtje.

10066678-3D4C03A210D6D2015F3A

10066679-050906D5C766D2015B08

10066680-BC318388B6C6D2015511

Wat nog rest is een kort stukje naar de finish en de afweging of we toch nog een bonuspuntje gaan halen? We komen er niet direct uit, want wat als we weer zo’n gevalletje iemand-aan-einde-van-zijn-latijn krijgen? Maar de weg naar het eerste bonuspunt kent amper hoogtemeters, zelfs met een gebroken ketting moeten we er nog kunnen komen… Ik laat de beslissing aan Elwin, want ik kan niet echt inschatten hoe hij zich nu fysiek voelt. Gelukkig houdt Elwin ook wel van wat risico, dus gaan we vol jeugdige overmoed een bonuspuntje halen. Dit besluit geeft ons meteen good vibes, we racen weer! Met nog een uur over, alle CP’s en een bonuspunt op zak rijden we het finish terrein op… The Harz 2015… finished!

10066698-07AE17C9F356D2024786

10066700-C037918A0116D20256A6

Wat rest is de uitslag: we blijken inderdaad het eerste Nederlandse team geworden te zijn, iets waar we op voorhand voor getekend zouden hebben. De manier waarop is wel wat jammer, want Wout en Ward van team Dutch Adventure wisten ruim voor ons te eindigen én alle bonuspunten binnen te harken. Maar ja, als je ergens een strafpuntje oploopt… Overall worden we vijfde. Oei, dat is bijna een evenaring van onze beste prestatie hier ooit, toen het veld nog heel wat minder internationaal en sterk was. Ging het lekker? Ach… soms heel erg, vaak een beetje, soms ook heel erg niet… Of zoals een wijze man ooit zei: “Ken je dan liedje van Frank Sinatra: Flying high in April, shot down in May..? Zo is Adventure racen ook…”

10066703-19D161B5A206D2036EB4

 

Meer info: www.theharz.com

Foto’s: met dank aan René Schraa

 

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Die Hard – The Harz 2015

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*