Leki – Karkonosze 1:1

Dsc04902 strip
Het begon met een nieuw setje stokken van Leki, met de opdracht die eens flink op de proef te stellen. En algauw is de optimale proef-opstelling gevonden.
Reeds jaren had ik een plan om een z.g. ‘horseshoe’ trailrun uit te voeren rond de bronnen van de Elbe (horseshoe = hoefijzervormige bergrug rondom een keteldal). De run begint in Spindleruv-mlyn (CZ) en leidt eerst via Stara Bucharova Cesta naar de Karkonosze hoofdgraat, met de pyramide vormige Sniezka (1605) als markant hoekpunt in het Noordoosten. Dan via deze uitgestrekte bergrug richting de Labski szscyt (1475) in het Noordwesten. En dan via de Stara Vosova Cesta terug naar af, zo’n 30 kilometer en 1800hm verder.
Het is bij uitstek de tocht, waar de stokken keuze een grote rol speelt. Het terrein is enorm gevarieerd: Steile technische klimpartijen en afdalingen, waar een directe, vaste stok de beste keuze zou zijn. Vals platte paden, waar een (langere) stok ook uitkomst biedt. En eindeloze stukken vlakke geplaveide wandelpaden, waar stokken juist gemist kunnen worde, want zijn dood gewicht in de handen, of blijven steken tussen de kieren tussen de kinderkopjes.
Kortom, ik heb lichte stokken nodig, die stabiel zijn, verstelbaar en makkelijk op te bergen in de rugzak.

Begin.
Begin punt.

Na een goed ontbijt (ondanks het vroege tijdstip, met liefde verzorgd door de aardige mensen van hotel Horni Pramen) start de machine om 5:00 stipt. Het zicht is 20 meter, er staat een zachte drizzle en er is vorst aan de grond.
De pas zit er snel in met een gestage 2 om 2 aandrijfpas met de stokken. Het brede stijg spoor gaat over in een smal spoortje langs een steile afgrond. Her en der is het pad weggespoeld en zorgen steile houten bruggetjes voor de verbinding. De scherpe spitsen van de stokken bijten zich vast in het hout en voorkomen dat ik het verdwenen pad achterna ga.
Opeens zie ik sterren boven mij. Ik steek met mijn hoofd door het dak van de wolken uit. Vrijwel gelijkertijd bereik ik de bovenrand van de bergrug. De overgang is overweldigend. Bovenop is het een zacht glooiende hoogvlakte van hoogveen.
Het is nu een vijftal kilometers vrij vlak over een goed pad, dus de stokken gaan in de rugzak en de cruisecontrol gaat op snelle pas.Wat een plezier, alleen op de wereld, de bergrug steekt als een eiland uit boven de wolkenzee, de opkomende zon kleurt de hemel roze achter de perfecte driehoek van de Sniezka en mijn schoengeroffel is het enige teken van leven.
De Karkonosze is een natuurpark. Om het kwetsbare eco systeem te redden van aantasting door toerisme, is er een perfect paden systeem uitgezet. Daarentegen zijn doorsteken uit den boze. Ik heb er graag een kilometertje extra voor over, om deze natuur te ontzien. Daarbij wordt elke stap buiten het pad ontmoedigd met natte voeten. Over de meest drassige secties is een keurige plankenvlonder gelegd.

Boven gekomen.
Boven gekomen.
Wolken gletscher.
Wolken gletscher.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stairway to Sniezka.
Stairway to Sniezka.

De klim naar de top van de Sniezka is van een geheel andere orde. Hier gaat de versnelling in de lage gearing. De stokken worden gebruikt als het 2e paar benen. Eénmaal boven, is de zon ook helemaal wakker. Ik neem uitgebreid de tijd om het uitzicht tot mij te nemen. Geheel Tjechie en Polen blijven verborgen onder een de wolkenlaag. En ook de zij-dalen vullen zich met een compact witte wattendeken, als ware de gletschers weer terug. Louter de brede bergruggen van ‘mijn’ loopje steken erbovenuit. Als een gekrulde draak, met de Sniezka als kop.
Er staan vreemde bouwsels op de top. Het grootste lijkt op een verzameling gestrande UFO’s, dat als meteo station dient. Vanaf daar kan ik het volgende keerpunt in mijn route zien, de Labski Szscyt, 15km verderop, markant getooid met alweer een vreemd bouwsel, het radio verbindings station.

4-Leg drive.
4-Leg drive.
Top Sniezka met bouwsel.
Top Sniezka met bouwsel.
View from the top.
View from the top.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het hele parcours op een foto.
Het hele parcours op een foto.

Na de afdaling naar de vlakke hoofd-kam, gaan de stokken weer in de tas. Er volgt een breed glooiend, niet te missen pad. Afwisselend verhard met grote stenen, dan weer een keienpad en over de laagstgelegen 2 kilometer zelfs geasfalteerd. Het laagste punt van de route, de bergpas Przelecz Karkonoska, markeert het midden van mijn tocht en ligt onder wolkenniveau.
Daarom lijkt de 2e helft onbereikbaar en dat werkt door op de psyche. De stokken komen weer uit de tas, om het tempo op het valsplatte asfalt toch een beetje hoog te houden.
Maar de uitklim van de pas naar de kam brengt het zonnetje terug op het bolletje. De volgende kilometers zijn weer wat boeiender, het pad wat speelser met wat meer hoog en laag. Grillige rotsformaties, als opgebouwd van legostenen, staan als in God’s eigen beeldentuin langs het pad uitgestald.
Binnen mum van tijd is het afbuigpunt bereikt, waar het radiostation lijkt te balanceren op de rand van het indrukwekkende Sniezne-kotly, een bergkom met steil oprijzende wanden. Een winterklim paradijsje.

Hier natuurlijk stokloos.
Hier natuurlijk stokloos.
God's eigen beeldentuin.
God’s eigen beeldentuin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Boven de wolken schijnt de zon.
Boven de wolken schijnt de zon.
De Sniezka op 2 uur achterstand.
De Sniezka op 2 uur achterstand.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sniezne kotly met radio-gebouw.
Sniezne kotly met radio-gebouw.

Nu buigt mijn pad zich naar de Zuid westelijke arm van de bergrug. Gevoelsmatig is hiermee de terugweg is aangebroken. Dat werd tijd ook, want de benen laten zich voelen. Twee dagen geleden een wat té enthousiaste fietstraining genoten. De stokken blijven nu permanent in de hand.
Het pad duikt weer omlaag onder de wolken, ter plekke van de officiële Elbe sprong. Hier passeer ik het vreemdste gebouw uit de reeks, het ‘Labska Bouda’, een uit zijn voegen gegroeide megalomaan betonnen berghotel uit de communistische tijd, vierkant en afwijzend oprijzend uit de mist. Vandaar klimt het pad weer omhoog, tot net 5 meter boven het wolkendek. Daardoor lijkt de afgrond onder de kliffen langs het pad onpeilbaar diep.
Rest nog een gestaag flauw dalend pad over 6km terug naar Spindleruv-Mlyn. Hier kan snelheid gemaakt worden. Niet dat de benen dat nog willen, maar met een soort polstok ver-spring spel met de stokken, lukt dat heel aardig. Gelukkig kan ik op de stokken vertrouwen, want die hebben hierbij tussen de 3 tot 4 maal lichaamsgewicht te verduren. Een ‘ouderwetse’ telescoopstok wil dan wel eens onverwacht inzakken.

DSC05032
De Elbe-sprong.
Spookhotel Labska bouda.
Spookhotel Labska bouda.

De auto staat bij het hotel, 70m hoger aan de andere kant van het dal. Ik neem mij voor om voortaan een meer strategische parkeerplek uit te zoeken, want deze laatste meters komt er van een eindsprint niks meer. Al Nordic-walkend worstel ik omhoog. 5½ uur na de start zit ik aan een dubbele koffie en het nagenieten is begonnen.

Einde.
Eind punt.

 

Het basismateriaal.
Het basismateriaal.

Over de stokken:
De Leki Micro Vario Carbon is inderdaad een topkeuze bij deze run. Het wegbergen, weer uitvouwen en op lengte brengen gaat razendsnel vanwege het unieke draad-vouw systeem met sluit-pal en Speed-lock. Het scheelt een hoop handling t.o.v. de oude telescoopstok. In de praktijk de Speedlock zelf maar éénmalig ingesteld. Steeklengte gevarieerd door gebruik te maken van de verlengde rubberen greep.
Juist deze lange greep maakt deze stok bij uitstek geschikt voor de bergwandelaar en toerskiër. Voor meer gewichtswinst, zou de skyrunner beter af zijn met een dezelfde stok met een Shark-trigger greep (geïntegreerde handschoen-lus). De lus van deze stok is overigens zeer goed te verstellen. En het dunne lint voelt prettig aan en belangrijker: de verstelling slipt niet.
Overigens is de lus-voering een kwestie van voorkeur: De dubbele slag om de pols dóór de hand (X-Country), of de enkelvoudige winding (klassiek) onder de hand door – mijn persoonlijke keuze (brede hand), omdat de duim daarbij niet zwikt en minder wrijving (kans op blaren), maar dient wel vrij strak aangetrokken te zijn.

X-Country strap.
X-Country strap.
Klassieke strap.
Klassieke strap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De stok voelt lekker direct in het terrein en laat zich precies plaatsen. De scherpe spits vindt op alle ondergrond grip. Het bijt zich alleen wel eens vast in het hoogveen, waardoor de stok nu en dan eenzaam vastgepind achterblijft.. 😉
Het grootste voordeel van nieuwe vouwsysteem is dat de stok nu net zo betrouwbaar is als een fixie: Over en uit met het bij belasting, spontaan ‘inzakken’ van de telescoop segmenten. Mede dankzij de stokken zijn ditmaal de benen vrij van schaafwonden gebleven.
Nu is de uitdaging aan Deuter, om een race rugzak te ontwerpen met opberg foedraal, waarbij de rugzak helemaal niet meer af hoeft.

Dsc04934 strip

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*