Waypoint Survivalrace 2015

De drukke decembermaand heeft ons er nog even van weerhouden om verslagen van de races in November te tikken. Nu de kerstvakantie is begonnen is het dus tijd voor een inhaalslag! Om te beginnen: de Waypoint Survivalrace 2015!

Hiervoor moeten we dus wel even gaan graven in het geheugen… Memory… Verdorie… Laten we daar nou net de mist mee ingegaan zijn. Na een aantal keer meegedaan te hebben aan deze race weten we wat we kunnen verwachten. Vorig jaar stonden we nog op het podium. Dat moet weer kunnen, maar dan moeten we wel scherp zijn. De clues die we bij de stille briefing krijgen (bij deze race zijn de route omschrijvingen en locaties van de CP’s op z’n zachtst gezegd cryptisch) laten weinig vraagtekens achter. Het ziet er wel te doen uit! Er is een kleine tegenvaller, want het parcours lijkt zo te zijn opgezet dat een goede strategische keuze in etappes er niet echt in lijkt te zitten.

Traditiegetrouw beginnen we met een survivalrun-proloog. Liepen we hier vorig jaar nog met een veel te zware boomstam, dit keer krijgen we een wat vriendelijker touwtje mee. De hindernissen leveren geen problemen op, het is niet echt koud, maar we kleden ons na even twijfelen toch maar om. We moeten nog 8 uur en in je natte kloffie kan het toch nog wel fris gaan worden. In de loopetappe die volgt zoeken we even naar een stukje aarde-draad wat om een hoekje is weggehangen, maar komen daarna vlot aan bij de hindernissen op het marktplein. Ook deze leveren geen problemen op. Hindernistrainingen zijn iets uit een ver verleden, dus het blijft afwachten wat de organisatie voor ons in petto heeft.

Daarna volgen er een aantal fietsetappes, die we zonder problemen doorkomen. We vinden alle cp’s en hebben geen moeite de route te vinden. Aangekomen in Avonturenpark Hellendoorn gaat het soepele er helaas uit. We moeten de gouden route volgen. Al snel vinden we de eerste gouden plaatjes met op de ene AU en de andere AG. Natuurlijk weten we dat we AU moeten nemen (toch bedankt voor de latere tip Ruud en Mathijs), maar we zien het tweede kaartje gewoon niet! Pas na vijf minuten zien we het volgende, voor ons wat kleine, kaartje hangen. Dat probleem blijven we houden, het is een ware zoektocht naar de kleine kaartjes. Blijkbaar gaan met het toenemen de jaren de ogen toch wat achteruit. Ietwat gefrustreerd halen we toch alle cp’s en zijn we blij als we de etappe achter de rug hebben.

Tijdens de fietsetappes die volgen heb ik problemen met mijn fiets. Hij wil een paar versnellingen niet pakken en de lekkere combinaties van voor- en achterblad kan ik net niet vinden. Ik kijk er even naar, maar zie niks. Daarna maak ik ook nog een fikse schuiver op een erg modderig stuk waardoor ik bijna in de plomp beland. Ik zit hoekig op de fiets, het loopt niet lekker, het is ploeteren. Dat is een normale rechttoe-rechtaan race niet zo’n probleem, maar hier moet je je koppie erbij houden. We passeren een grote steen die me vaag bekend voorkomt van een memory-hint bij de briefing. Ik maak echter niet de koppeling met de aanwijzing dat daar ook een cp hangt. Gebrek aan scherpte… Niet veel later komen we langs een bunker, rijden we nog even terug om zeker te weten dat het de goede bunker was, keren weer om en vergeten ook daar een punt te knippen… Het kwartje valt pas aan het eind van deze etappes, maar dan is het al te laat om nog terug te fietsen. Licht balend fietsen we door.

IMGP5941
Ontcijferen wat de routes en lokaties van de verschillende oprachten zijn (foto: Marc van Veen)

Op de volgende wissellocatie mogen we achtereenvolgens wat hindernissen doen, kanoën, een rondje steppen, hollen met een boomstam en deze doorhakken. We besluiten eerst de pittige hindernissen te doen, waarbij ik me verslik in de korte touwtjes. Gelukkig redt Elwin het soepeltjes. Tijdens het kanoën op kompaskoers zien we weer de bordjes met aanwijzingen niet hangen, story of the day…

IMGP5924
Harm verslikt zich in de touwtjes (foto: Marc van Veen)
IMGP5925
Elwin laat zien hoe het wel moet (foto: Marc van Veen)
IMGP5934
De apenhangen leveren geen problemen op (foto: Marc van Veen)

 

 

Tijdens de fietsetappes die volgen komen we er pas laat achter dat we een deadline in de gaten moeten houden. Gelukkig worden we er op tijd op gewezen door de jongens van Energie in Balans. Ruim op tijd zijn we er voor hindernis die is opgebouwd bij hoofdsponsor Waypoint welke we ook weer redelijk moeiteloos weten te halen. Dat valt niks tegen!

11170018-59B67A361FA7BDE264F4
Altijd lekker, steigerhangen… koude vingers gegarandeerd! (foto: René Schraa)

Er is nog één kritieke deadline bij de finish. We hebben tijd om nog wat punten te halen. We schatten snel in hoe ver het van het laatste punt naar de finish is, een km of 3 denken we, dus we moeten net tijd hebben om ook dat punt te halen. Na het punt geknipt te hebben komen we erachter dat het eerder 5 km is dan 3. Damned… de tijd dringt… Ik heb mezelf weer hervonden na mijn matige middendeel van de race en zet me op kop. Mijn versnellingen heb ik tussendoor weten te fixen, dus ik kan weer gas geven. Elwin nestelt zich in mijn wiel en ziet af (dit is de hele dag andersom geweest moet ik eerlijkheidshalve toegeven ;-)) en ik trek door naar ruim boven de 30 in het uur, 35… Op onze horloges zien we de seconden wegtikken, het is nog maar een stukje… Maar we zijn te laat, tenminste op onze eigen horloges. We worden echter aangenaam verrast als we volgens de klok van de organisatie toch nog net op tijd zijn, dus we komen met de schrik vrij.

Als afsluiting wacht ons nog de 40 m apenhang over de Regge. We hadden van tevoren bedacht dat Elwin dit zou doen, aangezien de hindernissen hem normaal toch net wat beter afgaan, maar de laatste fietskilometers hebben er nogal ingehakt. Ik voel me nog goed dus bied aan het voor mijn rekening te nemen. Als ik anderen zie ploeteren aan het touw heb ik direct spijt, maar ik maak me zorgen om niks. Zonder enige hapering en zonder te verzuren haal ik de overkant, waar ik op de valreep nog wel mijn vinger weet te ontvellen aan het daaltouw.

Het was niet onze dag, dus we zijn al lang blij als we er nog een top-10 klassering uit hebben gehaald. Uiteindelijk blijkt het nog een P-4 te zijn, wat – als we niet zo dommig 3 cp’s met memory aanwijzingen voorbij waren gefietst – een P-3 was geweest. Ach ja, dat is het spelletje nu eenmaal.

 

HB 20-12-2015
Marc van Veen en René Schraa: bedankt voor de foto(s)

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Waypoint Survivalrace 2015

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*