Montferland Night-Trail

Hollen door het donkere bos blijft toch altijd speciaal. Het is jammer – maar ook zeer begrijpelijk – dat je in Nederland niet zomaar overal en altijd het bos in mag (wij doen dat dus ook nóóit…), maar gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer night-trails. Gisterenavond stond de Montferland Nighttrail op het programma. Elwin moest helaas last-minute verstek laten gaan, dus reisde ik met loopmaatje Janneke af naar Stokkum. Zij ging voor het eerst een trailrun lopen en vond de 14 km wel genoeg, terwijl ik eens ga kijken hoe 26 km me afgaat.

De voorbereidingen laten zoals gewoonlijk te wensen over. Ik ben geen consequente hardloper. Als het uitkomt wil ik best hollen en vermaak ik me er ook wel mee, maar ik haal geen plezier uit schema’s. Als ik zin heb ga ik rennen, waarbij ik zelden meer train dan 15 km. Mijn ervaring is dan ook dat ik dat vaak redelijk soepel weet te rekken tot de 20 km en dat daarna het afzien begint. Niet zo gek, als je de km’s daarna nooit traint 🙂

IMG-20151219-WA0003
Klaar voor de start! (Het valt niet mee foto’s te maken van mensen met hoofdlampjes met een smartphone ;-)) foto: Janneke

Het is een warme avond, met een toch wat kil windje. Aan de start staan dan ook een bonte verzameling van kledingkeuzes, variërend van zeer zomers tot bijna mid-winters. Mijn keus zit er ergens tussenin en ik twijfel of ik wel de goede keuze heb gemaakt zo gauw ik onderweg ben. Maar zeuren heeft geen zin. Ik haak aan bij een man-met-witte-jas die wel een lekker tempo loopt. Hij dicht al snel het gaatje naar een startgroepje voor ons. Ik twijfel weer even of het geen al te rappe start is, maar het voelt wel lekker. Tegen het eind gaat het toch pijn doen, dus waarom niet nu alvast een voorschotje nemen. De man-met-witte-jas blijft hangen achter een groepje, terwijl man-met-blauw-shirt ons inhaalt. Ik besluit aan te haken. Het parcours is de eerste kilometers behoorlijk vlak en de paden zijn goed. Bij de eerste verzorgingspost, die al na zo’n 4 km komt, besluit ik toch maar vast wat te drinken. Mijn kleding is toch net wat warm, dus is het zweten geblazen. De man-met-blauw-shirt verlies ik uit het oog.

Tot aan de splitsing van de 14 en 26 km, na zo’n 8 km, loop ik redelijk alleen. Ik heb eigenlijk geen idee van mijn tempo, want dat vind ik ’s nachts altijd lastig in te schatten en ik heb niks bij me waaruit ik het kan afleiden. De routemarkeringen zijn perfect te vinden (reflecterende pijlen voor en na elke afslag en op de lastige punten staan vrijwilligers), maar de beloofde kilometeraanduidingen heb ik niet gezien.

Ik besluit aan te haken bij een drietal wat bij de splitsing van de routes net voor me loopt. Mijn tempo ligt net iets hoger, maar het lijkt me verstandig wat gas terug te nemen, want het is nog 18 km naar de finish. Dat is nog best een eind. Man-met-tattoo, vrouw-met-jasje-om en man-met-rammel-rugzak lopen lekker door en het is fijn om even niet mijn eigen tempo te hoeven bepalen. Ik volg ze een km of 5, dan valt het groepje op een wat langere klim langzaam uit elkaar. Ik besluit mijn oude tempo weer op te pikken en laat ze op een volgend klimmetje achter me.

De rustpost bij het Peeske ligt na 15 km en is goed gevuld met thee, koekjes en chocola. Net ervoor begon mijn maag al wat te rommelen en mijn enkel te zeuren. Ik pauzeer al gauw een minuut of 5, achteraf niet perse nodig, maar het voelt op dat moment goed.

Het pijntje in mijn enkel blijkt zo goed als verdwenen, mijn knie heeft nog geen moment geklaagd (oude kwaal die normaal na een km of 15 opkomt), dus het gaat behoorlijk voorspoedig. De klimmetjes beginnen wel wat moeizamer te gaan, maar op de vlakke en dalende stukken loop ik soepel. Het breekpunt komt zoals verwacht rond de 20 km. Deels omdat dit altijd gebeurt, maar de organisatie heeft ook net op dit punt een fiks aantal lastige klimmetjes in het parcours opgenomen. Sommige daarvan over zandverstuivingen, andere over knollenveldjes… Van mijn medestrijders gaan er al aardig wat over in wandelpas, ik hoop me er even doorheen te bluffen, maar ga uiteindelijk ook overstag. Zere kuiten, een hart wat klopt in mijn keel. Ik wissel stuivertje met een jongeman-in-groen-shirt. Soms blijft hij net wat langer rennen, dan passeer ik hem weer als hij stapvoets gaat.

Ik heb het idee dat we ondertussen wel in de buurt van de finish moeten komen, maar ik heb geen enkele referentie. Het laatste stuk van de 14 en 26 km lopen weer samen, maar ik weet eigenlijk niet voor hoe lang. Toch ben ik opgelucht als we eindelijk wat lopers van de 14 tegenkomen bij een splitsing. De dame in kwestie is ook blij, want nu weet ze dat ze nog maar 2.5 km hoeft. Mmm, ik had toch echt gehoopt dat het nog wat minder zou zijn. Het laatste stuk heeft gelukkig niet zoveel klimmetjes meer en ik begin mijn korte inzinking weer te boven te komen. Ik loop langzaam weer in op de wat-oudere-man-met-groen-shirt die me in het lastige stuk passeerde in zo’n typische oud-maar-ik-weet-precies-wat-ik-doe tempo. Het laatste stuk gaat over het asfalt, ik herken het stuk van mijn loopje over de 18 toppen van het Montferland van vorig jaar, dus ik weet dat het niet heel ver meer is. Een kilometer, anderhalf maximaal… Ik draai eigenlijk wel weer lekker, dus besluit gas te geven, wetende dat me dat op zere benen komt te staan. Het is niet functioneel, maar het kan, dus waarom ook niet? Ik haal de wat-oudere-man-met-groen-shirt weer in en draai het finish-terrein op. Lekker…

In de tent is het knus, al ontbreken de beloofde pannenkoeken… Janneke heeft haar eerste trailrun soepel gelopen en er erg van genoten. Het viel mijzelf ook niks tegen, vooral nu ik dit verslag een dagje later zit te tikken. 26 km redelijk soepel gelopen en nergens last van. Dat is wel eens anders geweest… De Montferland trailrun gaat over een mooi parcours, als zie je daar ’s nachts weinig van. Hollen in het donkere bos is heerlijk, al miste ik tijdens dit evenement het gevoel van in-je-eentje-in-het-donkere-bos. Met hoofdlampjes voor en achter je, een horde dampende, stampende en hijgende lopers die met je meerennen ontbreekt voor mij de echte alleen en in je eentje in het bos ervaring, de glinsterende oogjes van het wild die je vanuit de bosjes verwonderd aankijken. Voor herhaling vatbaar? Wellicht, de organisatie was in ieder geval prima in orde!

Meer info en nieuws: www.montferlandnighttrail.nl

 

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*