Beltrum – Carpe diem, festina lente…

De survivalrun in Beltrum is een begrip. Het was de eerste survivalrun ooit, met mooie hindernissen en de timing (hartje winter) zorgt vaak voor een extra dimensie. Survivalruns blijven een oude liefde die niet roest, waar ik bij gebrek aan faciliteiten in de buurt praktisch nooit voor train. Mijn ervaring is dat je de techniek niet kwijt raakt en dat hoogstens het gebrek aan eelt op de handen problemen kan gaan opleveren. Daarom had ik me maar zonder al te lang te twijfelen (je kunt het ook “zonder er goed over na te denken” noemen) weer eens ingeschreven voor de halve run. 14 km, stuk over 40 hindernissen, dat moet me nog wel lukken, ook zonder noemenswaardige touwtraining.

Starttijd 12:15… In de week ervoor vraagt één van mijn studenten (Rony) of hij en een teamgenootje van hem mee kunnen rijden. Het lijkt slecht weer te gaan worden, dus is de familie toch niet zo happig om mee te gaan, dus kan dat wel. Ze starten wel wat eerder, maar ach, dat is een kleine opoffering. Op de dag zelf blijkt Rony geblesseerd en het team incompleet. Ik bied aan als vierde teamlid met de team-run mee te doen, met de gedachte in het achterhoofd dat ik dan misschien weer wat eerder thuis ben. Eerder starten is eerder thuis toch?

 

Geweldig zo’n blind date! Op voorhand twijfel ik of de studenten uit Delft, toch al bijna een generatie jonger dan ik, niet te rap voor me gaan zijn. Deze twijfel blijkt geheel wederzijds, waarbij Benjamin wel erg angstig kijkt als Rony zegt dat mijn streeftijd ergens tussen de 2 à 2,5 uur lag. Mmm, toch maar een bufje mee en wat stroopwafels bij Rony in de rugzak. We zullen het wel gaan zien.

Het zonnetje schijnt, de sfeer is ontspannen en het looptempo ook. Voor mijzelf is het echt wat aan de lage kant, zodat ik liever achteraan ga lopen om niet steeds achterom te hoeven kijken en de anderen zeker niet op te jagen. Simon is duidelijk de meest ervarene van de drie, loopt lekker en komt erg gemakkelijk door de hindernissen. Marijn loopt ook lekker en lijkt ook niet al teveel moeite te hebben met het klauterwerk. Benjamin worstelt af en toe met een wat dikke budgy-swing, blijft even steken in de self-made versie, maar weet zich toch elke keer weer door de hindernissen te worstelen.

Zelf blijk ik geen enkele moeite te hebben met de hindernissen. Bijna alles kan lekker op techniek en door het rustige looptempo blijft er meer dan voldoende energie over voor het klim-en klauterwerk. Tot halverwege gaat het bij iedereen redelijk, maar kort na de bok beginnen er wat twijfels over een goede afloop te komen. Een daknet van flink formaat zorgt bij Benjamin voor duidelijke twijfel. Het ding  is dan ook echt wel groot, maar dankzij good teamwork krijgen we hem er prima doorheen. Zo benaderen we alle volgende hindernissen, stap voor stap komen we dichterbij de finish.

Er wachten ons nog een paar fikse combi’s. Bij de voorlaatste valt de takkenklim mee, is de tarzanzwaai ook probleemloos voor iedereen te doen, maar doet de volgende apenhang bij Marijn en Benjamin het lampje uit. Als er daarna nog een best behoorlijk apenhang komt lopen de armen vol. Benjamin valt er halverwege uit, maar is gelukkiger dan een andere man die daar naar beneden lazert en zijn arm breekt. Au… Ook Marijn moet voor de herkansing gaan. Ze twijfelen, maar ik vind dat ze nog niet mogen opgeven. Gewoon het hele eind in catcrawl, na deze combi alleen nog maar de eindhindernissen… Ze proberen het en komen allebei heelhuids aan het einde. Pfiew, we leven nog…

Simon en ik dragen de toch wel forse boomstam en hakken hem soepeltjes door. Lekker, daar warmen we weer een beetje van op, want het wachten in combinatie met een ondertussen straffe wind is onaangenaam aan het worden.

Alleen de eindhindernis nog… Ondanks dat het een teamrun is valt er hier weinig te helpen. Geen ondersteuningen vanaf de grond, zoals het hoort. Marijn bibbert en geeft aan geen kracht meer te hebben. Dat blijkt bij de entertouwen, de knijpkracht is verdwenen. Hij capituleert en levert zijn bandje in… verdorie… Benjamin moet nog en hij had minstens zoveel moeite met de vorige hindernis als Marijn. Hij twijfelt, maar gaat toch. Hij zit hoog in de entertouwen en redt het. Met een paar tips lukt het hem ook de triangels te halen. Zou het hem toch gaan lukken?

De laatste combi staat 10 m voor de finish… zooo dichtbij… Hij begint echter met oud-beltrums klomphangen, dus puur op de armen verplaatsen, hangend aan klompen. De eerste poging mislukt… de tweede poging komt hij tot de helft. Simon en ik staan het van net voor de finish te bekijken, toch maar even terug om aan te moedigen. Poging 3… iets met scheepsrecht en het lukt hem nog ook! Het net en stukje apenhang/catcrawl daarna gooit geen roet meer in het eten.

Het was mijn allerlangzaamste Beltrum ooit (uitgezonderd van mijn TSC runs uit een heel ver verleden daar), maar wie maalt daarom als je daardoor extra lang buiten hebt mogen spelen? Mijn plannetje om wat eerder thuis te kunnen zijn werkte dus niet echt uit zoals ik gehoopt had. Ach, goed gezelschap en gezelligheid kent geen tijd. Simon, Marijn en Benjamin, bedankt! En Rony, dank voor de foto’s. Laat maar weten als je weer een invaller nodig hebt!

Laatste puntje: ik wil bij deze nog even aan Michiel en Arnaud mijn welgemeende excuses aanbieden voor de keren dat we ze volledig ongetrained onderworpen aan de teamrun X-Bionic stijl. Ik geloof dat Arnaud alsnog blauwe plekken heeft van de keer dat we hem tegen het einde meer als zak aardappelen behandelden dan als menselijk wezen met enig gevoel en waardigheid 🙂 Een teamrun kan ook anders, heb ik nu gemerkt. Alleen, je krijgt het er zo koud van ;-p

Foto’s: Rony Nedkov

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*