Verslag Nike ACG Adventure Challenge 2007

De zieke geest van een Adventure Racer

Door: Arnaud Temme

Dat heet dan een 24-uurs race. Echt niet! Ik ben er vrijdag de hele dag mee bezig, en zit op dinsdag nog thuis te herstellen van een opgelopen verkoudheidje. Vrijdag tot en met dinsdag, dat is vijf dagen hoor… Maar goed, zo’n verkoudheidje is een ideale gelegenheid om een verslag te schrijven.

Voor de Sperende Lama’s is de NAAC een heel speciale race. Twee jaar geleden was het onze eerste race, deden we mee in de kop van de wedstrijd maar vielen we uiteindelijk buiten het podium. Vorig jaar wilden we meer bereiken. Opnieuw deden we mee in de kop van de wedstrijd, hadden op een bepaald moment een uur voorsprong maar vielen we uiteindelijk buiten het podium (en zelfs buiten de uitslag). Dus jullie begrijpen al waarom we dit jaar opnieuw aan de start stonden: we wilden nu eens niet op het einde ver terugvallen, maar de race in stijl afsluiten.

Over stijl gesproken, we begonnen aan de proloog met ons geheime wapen: bidons om de nek met daarin feestelijke rietjes, zodat we niet hoefden te stoppen met peddelen om te kunnen drinken. Dat werkte prima en ondanks ons gebrek aan techniek stampten we ons van achteruit met goed orienteerwerk naar een plek in de top. Moe in de schouders en armen zetten we snel het tentje op, aten een lekker vette haring (ja, ja, lama’s zijn roofdieren hoor) en gingen onder zeil. We werden nog eenmaal lacherig wakker, toen collega-lama’s Michiel en Wodi aankwamen. Gelukkig konden ze wel tegen een grapje…

De herstart kwam al snel, en in de gelige gloed van grote industrie kilometers verderop, viel me de nutteloosheid van zo’n race op. Het ‘ waarom’, dat bij sport altijd al een interessante vraag is, moet bij AR echt met hoofdletters geschreven worden. Waarom, waarom, waarom geven we onze vrije tijd kado aan organisatoren, en laten we ons dwingen tot al die rare opdrachten? Het antwoord op die vraag is erg moeilijk te bedenken vanuit een warme slaapzak, dat is zeker.

We pakten onze spullen op de kayak en stonden rustig op onze beurt te wachten terwijl de teams voor ons langzaam het water in gleden. Na een paar minuten kwamen we erachter dat de start al geweest was, en dat we dus al op weg hadden gemogen. Onze inspanningen van gisteren waren helaas voor niets geweest… Plotseling hadden we haast en al snel gingen we weer in de achtervolging.

Door de donkere Biesbosch was het weer leuk navigeren en ik maakte zowaar een foutje. Een ding hadden we elk geval geleerd: nooit stressen, de wedstrijd is nog lang genoeg. Wat een levensles, gratis en voor niks vanuit het adventure racen … Misschien is dat een antwoord op die waarom-vraag?

Als zo-veelste team (dat geeft al aan hoe ontspannen we aan het racen waren), kwamen we aan op het TA na 17 km kayakken. Voor lama’s is 17 km echt meer dan zat, geloof me. Dankbaar tekenden we vlug in en sprongen we op de fietsen. Waar een racer al niet blij mee is!

Het fietsen ging zijn gangetje. We gingen nooit harder dan 28 km per uur, om te voorkomen dat vermoeidheid te vroeg in de benen zou kruipen. De wedstrijd is nog lang genoeg…. Toch haalden we een paar teams in met wat slimmigheidjes.

Bij aankomst op het volgende TA was het tijd voor de eerste loop-etappe. We zagen teams al alle kanten op lopen en we waren dus duidelijk nog het zo-veelste team. Voor het eerste punt was dat gelukkig verbeterd omdat we Harm en Elwin via een kortere route wisten in te halen. Op die manier zagen we de ideale race voor ons: heel langzaam, zeg maar als sluipende lama’s, plekje voor plekje opschuiven zonder veel moeite te doen en zonder fouten te maken.

Dat ging die etappe nog wel goed, sterker nog: we hobbelden langzaam onze puntjes af zonder veel twijfel of kaartstops en kwamen als eerste team terug bij het TA. Dat was dus niet de bedoeling en we snapten het eigenlijk ook niet goed. We keken elkaar nog eens diep in de ogen en concludeerden dat we toch echt rustig aan gelopen hadden.

Nou goed, er zijn ergere dingen dan voorop liggen en dus begonnen we vrolijk aan de volgende fietsetappe. Ook dat liep prima en al snel kwamen we aan bij een martelcentrum annex touwparcours. We slikten al eens diep, maar gelukkig was er nog even respijt. Nou ja, even: of we ‘even’ zestien kilometer wilden lopen…. Dit werd een zware etappe, met modder waar er geen asfalt lag en asfalt waar er geen modder lag. En zo hoort het natuurlijk ook. We verrasten onszelf nog extra met wat mooie doorsteekjes.

Moe kwamen we terug bij het martelcentrum. Nu moesten we er toch aan geloven, maar gelukkig mochten we elkaar helpen. Paul is echt een beren-lama (dat is een speciaal type uit Scandinavie) en sleepte mij en zichzelf al snel door alle constructies heen. Niet echt de stijl waarnaar we aan het zoeken waren, maar wel zeer efficient.

Het zuur stroomde als bloed door mijn lichaam toen we klaar waren met de touwen. En toen, toen gebeurde er iets waardoor ik al mijn ‘ waarom’ vragen meteen kon beantwoorden: we kregen een broodje met worst. Ik zeg U, beminde racers, een broodje met worst! Het is moeilijk te bevatten hoe ontzettend blij, ja bijna emotioneel, ik kan worden door zo’n broodje met worst. Even wat warmte door die strot, even geen suiker-varianten in een protesterende maag, kortom: even een klein blikje in het leven van een normale nederlander op zaterdagmiddag.

Op de een of andere manier waren we voor komen te liggen op het schema van de organisatie en dus kregen we een extra kadootje: een gemeen eind asfalt om over te run-biken. DART Merrell en een paar andere teams lagen inmiddels niet ver meer achter ons, dus we gingen maar snel op weg. Rustig doorlopend en -fietsend tikten we die puntjes in en onderweg konden we nog even Raymond en Bas helpen, die een van de twee punten een kilometer te zuidelijk hadden ingetekend. Dat voelde wel als stijl en het gaf ons ook nog even respijt voordat ze ons inhaalden.

Toch gebeurde dat uiteindelijk wel, en vlak achter hun aan begonnen we aan weer een fietsetappe. Heerlijk om Harm en Elwin en andere teams nog te zien run-biken, hoewel er dan altijd een belletje rinkelt achterin het hoofd: die komen straks nog een keer voorbij…

Wij haalden DART in en DART haalde ons weer in, zodat de stand ongewijzigd was bij het begin van de volgende loopetappe. Hoewel, ongewijzigd: steeds meer teams leken zich vlak achter ons te melden… Johns Swaans met maat, Harm en Elwin, DART 2, het werd langzaam dringen. Inmiddels was het weer lekker donker geworden, waarmee ook het aftellen begonnen was. Alweer 16 km hardlopen voor de boeg, nu vrijwel geheel over asfalt. Een diepe zucht en we waren weer op weg. Zoveel mogelijk meters werden hardlopend afgelegd, maar af en toe had ik kramp, zodat we een stukje moesten wandelen. Dat frustreerde wel, vooral omdat we de hele race bewust nooit echt maximaal waren gegaan. Elwin zou zeggen dat we meer magnesium moeten drinken, en ach, misschien heeft hij ook wel gelijk, die jonge vos!

Terwijl we zo door de nacht strompelden, keek ik met steeds meer interesse naar de huiskamers langs de weg, en onder de dijk. Gelukkige mensen met kinderen en televisies leken ons te roepen: kom binnen, stop nou met die onzin en geniet van licht en warmte! Als wetenschapper kon ik de logica daarvan niet echt ontkennen, maar de drang om verder te komen in de race was toch nog net iets groter. Verder dus maar weer.

Er kwam een eind aan deze etappe, en tot onze verbazing waren de DART-ers nog niet weg toen we binnenkwamen. Toch nog niet zo slecht gedaan dus, deze etappe. Snel intekenen, iets droogs aan, en achter ze aan. Langs mooie Cps bij forten en kastelen reden we verder door de nacht. De huiskamers links en rechts van de dijk riepen nog steeds, maar het fietsen was eigenlijk niet zo oncomfortabel als ik achter Paul aan reed en dus gaf ik geen gehoor aan de uitnodigingen.

Het fort bij Altena was al druk toen we aankwamen, maar dat waren voornamelijk teams die CPs hadden moeten overslaan. We wierpen wat bijltjes, kanoden wat, kropen rond in catacomben en kregen daarna een heerlijke beker soep. De taferelen waren vergelijkbaar met het broodje met worst van eerder op de dag.

Bas en Raymond wisselden niet snel en dus lagen wij op kop aan het begin van de laatste fietsetappe. Aan het eind daarvan haalden ze ons weer bij, en de laatste kilometer fietsten we gezellig met zijn vieren naar het TA. Dat is nog zo’n antwoord op die ‘waarom’ -vraag: op de een of andere manier heb je bij deze sport geen tegenstanders maar collega’s. Mensen zijn bijna altijd vriendelijk onderweg, je kunt nog eens een praatje maken en als er echt een probleem is dan wordt er altijd hulp geboden. Dat sluit niet uit dat er bij moeilijke orientatie etappes wel eens geheimzinnig wordt gedaan, dat is juist leuk.

Maar genoeg gefilosofeerd, we waren nog niet gefinished en er was nog een laatste kayak-etappe te gaan. Raymond en Bas lagen tien seconden eerder in het water en bouwden al snel een voorsprong op. Dat was verwacht, wij zijn niet zo’n kayak-koningen en mijn slechte techniek zorgt al snel voor een pijnlijke pols. Zo ook nu, maar dat was niet eens zo erg. We wilden dolgraag onze tweede plek verdedigen en kayakten beheerst achter DART aan. Na het eerste CP was er een gemeen tweede CP : een stukje omvaren (ok, niet zo erg) en twee kilometer hardlopen, waarshijnlijk door modder-terrein (wel zo erg). In onze benevelde toestand hadden we er een discussie over en we besloten om dat punt niet mee te pikken. Vooral ik meende dat dat punt ons meer dan een uur extra zou kosten en we wisten niet of we die tijd hadden.

En de rest kunnen jullie zelf wel invullen, maar ik zal het er snel nog even opschrijven. We kwamen om twee uur precies aan bij de finish. Niet alleen DART, maar ook DART2 en Elwin en Harm hadden echter dat punt wel opgehaald (in gemiddeld zo’n dertig minuten – tot zover onze inschatting). Daarmee duikelden we met onze beheerste race alsnog buiten het podium en is de toon weer gezet voor volgend jaar.

Veel plezier in de winterslaap!

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Verslag Nike ACG Adventure Challenge 2007

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*