NAAC 2008 – Het verslag (nu met foto’s)

Alle foto’s: RSA-Fotografie (en dus copyrighted)

Het is ook altijd wat met die NAAC. Vorig jaar was Lisette op de dag van de race ziek en kwam ik op het laatste moment met Elwin aan de start. Dit keer was het omgedraaid, Elwin meldde zich een paar weekjes geleden wat bedremmeld af. Nou ja, afmelden… Hij zou toch wel erg graag de selectiewedstrijden voor de G4 Challenge doen, maar wilde mij toch ook niet in de steek laten. Heel adventure racend Nederland had al een teammaat of een heel goede reden om niet mee te doen. Gelukkig was Wodi ook geselecteerd voor de G4, waardoor Lisette ook partnerloos geworden was… Met een jaar vertraging doen we dan toch aan onze eerste gezamenlijke NAAC mee en kunnen Elwin en Wodi gaan voor de G4 selectie.

naac-08-11-01-018-logo-custom.jpg

Vertraging… De reis naar Robertville schiet niet echt op. De A2 staat vol met traag kruipend woon-werkverkeer, Lisette heeft haar zelfgebakken pannenkoeken in de koelkast laten liggen waardoor we in Maastricht nog langs de supermarkt moeten en ik rij de afslag naar de E42 straal voorbij. Onze geplande rustige inschrijving wordt dus een snel melden, pasta op het vuur en de tent opzetten. Lisette rolt haar extra dikke slaapmat en -20 donsslaapzak uit. Ze houdt van lekker slapen en kijkt nu al begerig naar haar zachte warme bed. Ik heb ook wel zin om lekker in mijn warme slaapzak te kruipen. Toch slapen we ‘s nachts allebei niet zo heel goed, regelmatig word ik wakker van de regen die klettert op de tent.

naac-08-11-01-026-logo-custom.jpg

Matig uitgeslapen genieten we van een ontbijtje op bed. We offeren het door de organisatie aangeboden buffet op voor wat extra uitslapen, langer in de warme slaapzak liggen en het getut en gekeutel dat bij de voorbereiding hoort. Karité boter op de voetjes, Nivea op de kont, vaseline op de kougevoelige plekken en de lekker warme X-Bionic onderkleding aan.

Ruim op tijd zijn we helemaal klaar voor de start. Als het spreekwoordelijke startschot klinkt zit ik nog lekker met Wim te keuvelen, pennen en kaarten in de aanslag, terwijl Lisette op en neer rent om het eerste briefje met coördinaten op te halen. Razendsnel zet ik de CP’s op papier en zijn we weg. Het is maar 4 km fietsen naar TA 1, maar ik moet even wennen aan de kaarten en ben dan ook blij dat we bij een twijfelmomentje ingehaald worden door Arnaud en Winfried. Arnaud kent het hier op z’n duimpje dus kopieer ik vol vertrouwen zijn routekeuze, waardoor we snel op het wisselpunt belanden.

naac-08-11-01-061-logo-custom.jpg

De eerste loopetappe voert door een prachtige omgeving. Klaterende bergbeekjes hebben zich tussen de steile bergwanden ingesleten. De vele kronkelende paadjes maken het navigeren leuk, al gooit een enkele gemeentegrens af en toe wat roet in onze strakke koersen. We lopen een tijdje op met Hoite en Allard. Lisette had verwacht dat die ons voorbij zouden stuiven waarna we ze nooit meer terug zouden zien. Dat ze zelf eigenlijk echt wel hard over de heuvels kan hollen gelooft ze nog niet echt. We verliezen Hoite en Allard pas uit het oog als ik even een afslagje langs een beekje mis en 100 meter te ver doorloop. Eigenlijk halen we alle puntjes op het gemak en zonder moeite op. Onze tactiek is dan ook simpel: netjes alle puntjes ophalen en stug doorgaan.

Als er hoogtelijnen op de kaart staan was Elwin altijd de aangegeven persoon om de routes te bepalen. Het meenemen van de hoogte-informatie in de routekeuze is voor hem een tweede natuur, maar ik merk dat het bij mij ondertussen eigenlijk ook vanzelf gaat. De eerste kilometers van de ATB route voeren ons dan ook niet via de kortste weg langs de CP’s, maar zorgt er wel voor dat we maar één keer geleidelijk hoeven te klimmen om uiteindelijk op het plateau van de Hoge Venen uit te komen. Ik kom hier al sinds mijn studietijd jaarlijks om te winterkamperen en ken hele stukken dan ook op mijn duimpje. Een voordeel, want de Belgische kaartenmakers hebben soms een wat vreemde manier gevonden om de wegen aan te geven. De kleine asfaltweggetjes hebben dezelfde kleur en breedte als de hoogtelijnen en vallen dus amper op. De witte paden kunnen alle mogelijke gesteldheden hebben. Ik weet waar de grote gravelwegen door het gebied lopen en daarvan pikken we er al snel één op, om daarna snel kilometers af te leggen. Lekker toeren over het plateau. Een doorschietertje in de afdaling zorgt er voor dat we toch nog wat extra hoogtemeters voor de wielen krijgen. Een klein missertje, maar we treuren er niet om. Lisette is wel niet zo’n held in bergop fietsen (vindt ze zelf, ik ben het daar niet mee eens J), maar we laten het sleepsysteem nog ongebruikt. We zitten ruim binnen de cut-off tijden en bewaren de fysieke reserves liever voor later in de race. Het is nog lang…

naac-08-11-01-076-logo-custom.jpg

De wissel voor de kajaketappe over de Amblève neemt wat veel tijd in beslag. Ten eerste moeten we even gezellig babbelen met de vrijwilligers, maar we willen ook even goed eten voor we de boot in gaan. Ik heb nogal eens de neiging om eten en drinken tijdens het varen te verwaarlozen, waarvoor ik dan later de rekening gepresenteerd krijg. Ik tover de gehaktballetjes (zowel oud-hollands als salsa) uit de rugzak en we doen ons tegoed aan wat anders dan marsen en snickers. Na een laatste slok uit de drinkzak beginnen we fully dressed aan de bijzondere fraaie tocht over de Amblève. De spatzeilen blijken geen overbodige luxe en al snel begrijp ik ook waarom we de helm op moesten houden. Door een continue opeenvolging van stroomversnellingen, overhangende boomtakken en verborgen stenen nét onder de waterspiegel slingeren we met de zeekajak stroomafwaarts. Af en toe raken we een verscholen steen, maar de schommelingen vangen we soepel op zodat we geen enkele keer in de problemen komen. De hoge en lage steunen blijven dus lekker in de kast en al snel halen we teams – die soms ruim voor ons vertrokken zijn – in. Het overdragen van de kajak bij de watervallen van Coo lijkt op papier een prettige afwisseling, maar wordt een kleine marteling als blijkt dat de afstand toch zeker zo’n 500 meter bedraagt. Dat is een fikse wandeling met de kajak, die met de meter zwaarder lijkt te worden. Net als we de boot weer in het water leggen komen Sven en Henri met de fiets langs. We gaan er van uit dat ze voorop liggen en gezien de afstand die we nog moeten varen en het stukje fietsen zullen ze een goed uur voorsprong hebben. Dat valt ons nog niks tegen…

naac-08-11-01-099-logo-custom.jpg

naac-08-11-01-104-logo-custom.jpg

Bij de kano-uitstap nemen we de tijd voor een bakje thee, voordat we aan de volgende 22 km fietsen beginnen. Ik werp een blik op de lijst met doorkomsttijden en zie een dikke zwarte streep staan door Team Fast. Shit, blijkbaar is het toch niet helemaal lekker gegaan met Esther, die zich bij de start al niet goed voelde. Klootte voor ze, maar mooi voor ons! We hadden niet de illusie dat we Inga en Esther in fitte toestand zouden kunnen kloppen, maar nu wordt de strijd om de NK titel een ander verhaal. Geen getreuzel dus… Snel zitten we op de fiets, pikken het eerste CP mee en gaan door naar het volgende punt, net na de watervallen van Coo. Het is een beetje een naar punt, want er moeten zo’n 200 hoogtemeters voor worden afgelegd. We hebben 2 opties, omfietsen of push-bike en sjouwen langs de trappen en het steile wandelpad. De omfiets-optie is veel verder en ziet er ook amper fietsbaar uit, dus gaan we voor de recht omhoog optie. Al na het eerste trappetje vervloek ik mezelf om deze keuze. Als ik ergens een hekel aan heb is het eindeloos sjouwen en duwen met de fiets, dat heb ik de laatste jaren al teveel gedaan. Lisette maakt het niks uit, vrolijk duwt ze haar fiets naar boven, maar ik ga redelijk naar de vernieling op de steile klim. Eenmaal boven aangekomen wordt het tijd om de lampjes aan te doen. Het is 5 uur ‘s middags en het wordt nacht… een hele lange nacht…

De volgende fietspunten leverden geen problemen op en al snel zijn we bij TA4, boven op de Rocher de Warche. Het klimmen is geschrapt vanwege de nattigheid, maar als alternatief krijgen we een grappige via ferrata voorgeschoteld. De ietwat onduidelijke aanwijzing over wat we tijdens de klauterpartij moeten vinden wordt opgevangen door de altijd vrolijke Rob. (Oké Rob, je hebt nog wat van ons tegoed, maar je was er niet bij de finish… we onthouden het…) Ondertussen begint het te regenen en onder een stuk plastic tekenen we de punten van de volgende loopetappe in.

naac-08-11-01-243-logo-custom.jpg

Het is ver, heel ver… Punt 8 controleer ik nog eens een keer goed, die ligt zo ver uit de richting. Nee, het staat er echt… Vrolijk beginnen we te hobbelen, waarbij we de route zo kiezen dat we aan het begin zoveel mogelijk laag blijven en dus kunnen rennen. Dat rennen gaat er vrijwel zeker toch rap vanaf. Bij mij is dat inderdaad het geval. Mijn maag begint te sputteren bij teveel gebonk en af en toe wil het niet helemaal meer, maar als vanzelf neemt Lisette de leiding over. Ik lees nog wel kaart, maar zij bepaalt het tempo. Op de stukken omhoog wandelen we heel stevig door, als het naar beneden gaat hobbelen we. Liz geeft het tempo aan en begint steeds weer te rennen, ik volg slechts. Niet veel later krijg ik ook de eerste aanvallen van slaap. Het is pas half negen en ik loop al te knikkebollen… Dit wordt een héle lange nacht… Lisette doet er nog een schepje bovenop door hardop te gaan lopen denken aan haar heerlijke warme slaapzak, de dikke slaapmat en warme chocolademelk met slagroom. Waarom doen we dit? Al lopend rekenen we ook even wat met de tijden. Na deze etappe moeten we nog 80 km fietsen, 20 lopen, 8 kajakken en 13 run-biken… Dat gaan we niet meer voor de uiteindelijke finishtijd redden, dus moeten we sowieso punten gaan schrappen. De keuze om CP 8 van deze loop te laten vallen is dan ook vrij snel gemaakt. Als we net weg zijn bij CP 7 lopen we echter Pepijn en José tegen het lijf die dit punt ook nog moeten gaan halen. Van Christine en John weten we dat ze al een punt gemist hebben, Jelle en Maaike ook. Pepijn en José hebben nog alle punten, maar Pepijn vraagt zich ook af of het wel slim is om 8 te halen. Ik vertel hem dat wij hem nog wel even gaan oppikken, zonder dat echt van plan te zijn. Hopelijk naai ik ze hiermee genoeg op en verslikken ze zich erin. Het kost zeker een uur om dat punt te halen en in die tijd kunnen we later vast 2 of 3 fietspunten pakken. We slaan 8 over, halen 9 op, maar weten dus niet wat Pepijn en José gaan doen. Dat maakt ons wat onzeker, maar we blijven bij ons besluit.

Vechten tegen de slaap is mijn voornaamste bezigheid tijdens de 42 km fietsen die volgen. Toch blijft het navigeren goed gaan al zakt het tempo voor ons gevoel wel flink in. Na een paar uur ploeteren besluiten we dan ook uit te gaan kijken naar een hooiberg voor een half uurtje slaap. Helaas blijkt deze streek te kampen te hebben met een ernstig hooibergentekort, maar vreemd genoeg is bij ons allebei vanaf het moment dat we besloten hebben te gaan slapen de vermoeidheid volledig verdwenen. Prima, probleem opgelost…

TA 5 bevindt zich in een schimmig kampement, aan de oevers van het meer van Bütgenbach. In het hutje liggen wat mensen te slapen, in de tent die er bij staat is het prettig warm en hebben ze heerlijke soep. Er zitten dan ook aardig wat teams uitgezakt te relaxen, waarbij de wedstrijd enkel nog een pijnlijke herinnering uit een ver verleden lijkt. Wij zitten nog vol in de wedstrijdmodus en onderkennen snel het gevaar van te lang dralen en soep eten. Het bakkie gaat dan ook gauw naar binnen en ik zet de punten van de volgende etappes op de kaart. We gaan eerst lopen, want als we nu de kajak instappen vallen we zeker in slaap. Raymond heeft wel een wat nare verrassing voor ons, want het parcours is een flink stuk ingekort. Dat is aan de ene kant lief van ze (wij vinden het natuurlijk prima om 10 km minder ver te lopen, 10 km fietsen te schrappen en 13 km run-bike te laten liggen), maar hiermee komt wel onze tactische beslissing om CP 8 te laten schieten in het gedrang. Snel rekenwerk leert ons dat we dan waarschijnlijk rond 12 uur ‘s middags binnen kunnen zijn, ruim vóór de deadline en met genoeg tijd over waarin we dat punt hadden kunnen halen. Wat als Pepijn en José dat punt wel gehaald hebben? We kunnen er nu toch niks meer aan veranderen, maar het knaagt wel…

naac-08-11-01-268-logo-custom.jpg

De 10 km lopen leggen we in straf tempo af, waarbij we de (dit keer wat minder spannende) route opleuken met doorsteekjes door weilanden en kruippartijen onder campinghekken door. Het wisselen naar het kajakken gaat snel. Lisette verzorgt binnen in het hutje de administratieve handelingen, terwijl ik de boot prepareer. Het eerste punt levert geen problemen op, maar vlakbij het tweede punt stranden we op een ondiepte. Er is maar één mogelijkheid en dat is uitstappen… Ik offer me op en stap in het toch wel koude water om de kajak weer naar een dieper stuk te duwen. Enigszins verkrampt kom ik na de 8 km varen uit de boot. Het stilzitten hebben mijn benen niet zo heel veel goeds gedaan.

Gelukkig warm ik eenmaal op de fiets snel weer op, we mogen direct klimmen zodat mijn beenspieren meteen weer aan het werk moeten. Het daglicht heeft ook onze vrolijkheid weer teruggebracht en zonder veel moeite vinden we kniptangetjes en voorzien we de controlekaart van gaatjes. Punt 10 hangt fraai weggehangen op de verlaten spoorbrug. Lisette heeft een hongerklopje en doet zich tegoed aan cashewnoten en dropjes, terwijl ik even op en neer loop naar de knijper. Nog twee puntjes te gaan, mooi op tijd. Maar net als we vertrekken komen Pepijn en José aanfietsen. Mijn hartslag schiet in een hogere versnelling en de stress slaat toe… Als zij looppunt 8 gehaald hebben maakt het niet uit, dan hebben ze meer punten. Zo niet, dan staan we misschien wel gelijk en zouden ze ons zo vlak voor de finish nog kunnen passeren. Zeker weten doen we het niet, maar er is maar één optie: heel hard naar de finish rijden en zorgen dat we er eerder zijn dan zij. Lisette is nog misselijk van het zouttekort en zo snel helpen die paar hapjes eten nou ook weer niet. Toch trapt ze zo hard als ze kan, bergop duw ik haar, zodat we er samen echt het maximale uit halen. De adrenaline zorgt ervoor dat ik mijn benen amper voel. We jagen het tempo op alsof het een 4 uurs race is, terwijl we toch al 28 uur bezig zijn. Een Belgisch team wat we rap inhalen kijkt ons verbaasd na en controleert of we de duivel niet op onze hielen hebben zitten. Gelukkig gaat de navigatie nog steeds foutloos en rollen we in sneltreinvaart de camping in Robertville op. We horen amper de laatste instructies van Danielle, maar na een minuutje dringt het dan toch door dat we nog niet helemaal klaar zijn. Er moeten nog wat pijlen geschoten worden, waarvan ik er twee net mis en één toch nog in het rood weet te krijgen. De straf die op het missen staat is echter mild, één keer knippen op een miniem hellinkje en een andere knijper vinden langs het beekje. Terwijl ik de eerste knip heeft Lisette de tweede al gevonden. Met de knipkaart ren ik door de beek naar het laatste punt, waarna we echt kunnen finishen…

We zijn niet eens zo heel erg moe, wel heel erg tevreden over hoe het gegaan is. De keuze om het ene CP te laten zitten was er één waar we op dat moment helemaal achter stonden, al hadden we dus met het inkorten van de race en de tijd die we uiteindelijk overhadden dat punt toch nog wel mee kunnen nemen. Het is even afwachten wat Pepijn en José gedaan hebben… Ze komen pas veel later binnen, dus we hebben ons eigenlijk voor niks zo afgebeuld op het laatste stukje. Ach, better safe than sorry… Uiteindelijk blijken ze onderweg nog heel wat punten gemist te hebben, dus lagen we eigenlijk toch al flink op ze voor. Daarmee is voor ons wel duidelijk dat we het eerste Nederlandse mixed team zijn en dus ook Nederlands kampioen! Lisette, die al lekker in haar warme slaapzak is gekropen, gelooft het nog niet helemaal, want zo hard zijn we nou ook weer niet gegaan. Tijdens de prijsuitreiking wordt de grap nog groter als we direct na het in ontvangst nemen van onze NK Mixed medailles weer op het podium worden geroepen. We hadden de tekst van Wout even gemist en weten dus eigenlijk niet helemaal waarvoor. Pas als we een bronzen medaille om krijgen gehangen met 3e NK overall erin gegraveerd en naast Team Salomon (2e) en Dart Merrell (1e) mogen plaatsnemen dringt het tot ons door. Met een dikke grijns gaan we op de foto…

naac-08-11-01-307-logo-custom.jpg

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

8 Comments on NAAC 2008 – Het verslag (nu met foto’s)

  1. Hmm, Harm het klinkt alsof je oud wordt. In Polen was je nog niet aan slaap toe na 12 uur racen. Misschien moet je toch weer eens gaan trainen, anders wordt die Master race niks!
    Verder lijkt het erop dat ik een mooie race in een gebied met veel herrineringen heb gemist. Hingen er nog verkeersborden in Coo? Ik kan me een groep Nederlandse jongeren herrineren die daar eens is weggereden met 27 verkeersborden in verschillende Skieboxen!
    Volgend jaar toch maar weer een NAAC!

  2. je had schrijver moeten worden. Leuk verslag. Jammer dat ik er niet bij was. Het kriebeld wel als ik dit lees maar meedoen was niet verstandig.
    Ik hoop volgend jaar weer een “concurrent” van je te zijn……

    gefeliciteerd en hopelijk tot gauw.

  3. Gefeliciteerd Harm en Lisette. Toppie gedaan. Mooi om te lezen dat jullie dezelfde keuzes maakte als wij (=Dart Mixed). We hebben de belverdere in Coo geskipt vanwege juist dat fietsduwen en zijn met een bakkie soep in slaap gesukkeld in het tentje op T5. Ook wij hebben gerekend en getobt met de komende etappes en het wel of niet halen van CP’s. De tweede dag was voor ons 1 lange volle sprint om in ieder geval het maximale aantal punten te kunnen halen. Jullie inhalen zat er niet meer in, maar Pepijn hebben we in ieder geval onaangenaam weten te verrassen aan de finish. Voor ons een mooie 2de plek dus. En ook wij hebben ruim 30 uur genoten. Het blijft een zeer uitdagend strijdtoneel die Belgische Ardenne.
    John

  4. He John, weet je wat ik tijdens ons rekenwerk tegen Liz zei? “Dart daar hoeven we niet bang voor te zijn, die gaan nog wel ergens een paar uur liggen pitten” 🙂 Toch fijn dat de concurrentie altijd datgene doet wat je van ze verwacht…

    Oh ja, het blijkt in de uitslag dat we nu ook een punt in de laatste loopetappe gemist hebben, dat moet die bij de boom aan dat pad zijn geweest. Tijdje gezocht, geen boom met knijper gevonden, maar wel een paal met een knijper die we toen maar geknipt hebben. Blijkbaar zaten we dus toch verkeerd al kan het nooit veel zijn geweest, damned, toch niet meer helemaal scherp op het einde.

    @Jeroen: dat is je geraden dat je er volgend jaar bij bent. Of ga je weer mee push-biken in de Alpen? Daarmee vergeleken was dit een eitje…

    @Wodi: ha, je lijkt echt op je broer! Daar liep ik als eerstejaars ook eens mee door een Ardeens dorpje en toen ik even niet oplette liep hij met een hele paal met verkeersborden op z’n nek!

  5. @ Harm. Jaja, zit in de familie. Volgens mij heb jij ondertussen meer van die racerugzakjes dan mijn vriendin schoenen! En dat zegt wat. Kan je leuk varieren aan de hand van je stemming!

  6. Leuk verslagje en leuk om nog eens na te genieten.
    PS : naar de Belvedere van Coo was er een mooie verharde weg tot ongeveer 200 m voor de cp waar je hem langs achter kon naderen over een vlak boswegje…blijkbaar hadden wij sechte copies want een andere weg heb ik nooit opgemerkt.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*