BWC 2009 – Race report

For our fans who can’t read Dutch: especially for you we translated the race report in English. It is quite an extensive story, but it was not possible to summarize everything we did in more than 115 hrs racing on one page. For the english version, click here.

Zoals beloofd, het race report! Het is nogal een lap tekst geworden, maar je kunt 115 uur racen natuurlijk ook niet op één A4-tje kwijt. Veel leesplezier!

Bergson Winter Challenge 2009 – X-Bionic Masters of Disaster…

De Master race van de Bergson Winter Challenge zat al lang in mijn hoofd. Sinds de speedrace van een paar jaar geleden, waarin ik bewonderend keek naar de schimmen van mensen in de als zombies ronddolende teams met gele hesjes, wist ik dat ik ooit nog eens zou starten in de Master categorie van deze race. Arnaud had dezelfde gedachte, en tijdens de regelmatige koffiepauzes die we als collega’s delen kwam het onderwerp regelmatig ter sprake: “ooit gaan we in de BWC-Master race starten!”. Vooral het “ooit” was een belangrijk item in mijn plannen, tot Arnaud zich hardop afvroeg waarom we niet gewoon dit jaar zouden starten. Tsja, eigenlijk was er geen goede reden om dit jaar niet starten. Of nee, eigenlijk waren er een heleboel goede redenen om dit jaar niet te starten. Ik wilde nog een paar jaar ervaring op de langlaufski’s opdoen, wat racen in een lange race in minder lastig terrein, door drukte op het werk heb ik vast geen tijd om te trainen… Waarom zouden we bij onze volgende poging om een lange race te finishen meteen een worldcup race nemen én dan ook nog degene die door de winterse omstandigheden als “zeer zwaar” bekend staat? Eerlijk is eerlijk, véél betere teams dan het onze zijn in de Bergson razendsnel en roemloos ten onder gegaan. Nog nooit wist een Nederlands team meer dan 30 uur in deze race te blijven, om maar niet te spreken over in de buurt van de finish komen… Al bij al een weinig bemoedigende gedachte…

We staan de pers te woord. Voor onszelf hebben wede ambities duidelijk, maar toch wil het er bij de interviewer maar niet in dat we écht gaan voor plek 8 in de eindklassering. We komen toch niet helemaal uit Nederland om tevreden te zijn met een laatste plek? Eerlijk gezegd zijn we dat wel… En we willen ervaren hoe het is om meerdere dagen te racen, lol hebben en van de omgeving genieten. Vooral die laatste twee punten zullen wel snel in de knel komen als we langere tijd onderweg zijn.

De voorbereidingen gaan in ieder geval relaxed en in een goede sfeer. Alle klassementen die er niet toe doen winnen we glansrijk; we zijn het eerste volledige team op de race-base, hebben startnummer 1, scoren massa’s punten bij de speech-wedstrijd en kopen plekken in de eindsprint van andere teams door koppen thee te verpatsen. Maar vanaf maandag 12 uur kunnen we ons niet meer verstoppen achter joligheid en een fikse hoeveelheid zelfspot.

Maandag 12:00 – 5 km Proloog

Het startschot klinkt en we nestelen ons achteraan het deelnemersveld. Michiel heeft de route voor de proloog uitgestippeld, inclusief plan B. Onze routekeuze is sterk afhankelijk van de andere teams. Waar we normaal gesproken graag de andere richting opgaan dan de meute gaan we nu achteraan lopen. Een deel van de proloog leidt ons naar de heuvels ten noorden van Rabka Zdroj, waar een dik pak sneeuw ligt. De paadjes op de kaart zijn klein, dus het eerste team zal moeten sporen, wat een hoop energie kost. Dat eerste team willen we dus zeker niet zijn… In het kielzog van de andere teams halen we de 6 knipjes en komen als laatste terug bij de startboog. Een uur na de start lopen we met de ski’s op de rugzak de stad uit, richting de met een dikke laag sneeuw bedekte heuvels…

Etappe 2: 29 km X-Country ski

In een rustig tempo beklimmen we de eerste heuvels. Langlaufen is door de steilte van het terrein onmogelijk, in ieder geval voor ons vlaklanders. Als we het pad over de graat bereiken kunnen we eindelijk optimaal gebruik maken van de lange latten. Echt soepel en snel gaat het echter niet, veel stukken zijn voor ons te steil om naar boven te skiën en de afdalingen zijn lastig, waardoor we regelmatig onderuit gaan. Een echt goede rem zit er niet op mijn latten, maar gelukkig garandeert de dikke laag sneeuw bijna altijd een zachte landing. Het gevecht om steeds weer uit de sneeuw te komen kost wel elke keer weer veel energie. Toch weten we de CP’s ruim binnen de deadlines op te halen. De nacht is al gevallen en we maken een eerste navigatiefoutje wat ons ruim een half uur kost. Lisette voelt zich zwak, ze heeft absoluut geen kracht in haar armen en benen. Dat lijkt me geen goed teken zo vroeg in de race, dus we beginnen direct met het overladen van haar spullen in de rugzakken van de mannen. Toch houdt Lisette het tempo goed vol tot aan de TA, maar ze voelt zich slecht… Buikgriep een week voor de race bleek toch een heel slechte voorbereiding te zijn. “Beter zijn” en “topfit zijn” blijken nu mijlenver uit elkaar te liggen. Hoe pijnlijk het ook is, onze race als volledig team eindigt al na zo’n 13 uur racen… Damned..

Etappe 3: 79 km ATB

Mitch, Arnaud en ik willen door, dus echt veel tijd om te dralen hebben we niet – hoewel Lisette die tijd met tien minuten uitbreidt door een pan kokend water over Arnaud heen te gooien. We eten een warme hap en pakken onze spullen voor de eerste ATB etappe. We nemen snel afscheid van Lisette, die bij de organisatie gelukkig meteen in goede handen is. De eerste kilometers volgen we de rivier stroomafwaarts dus gaat het lekker naar beneden. Een eerste lekke band zorgt voor wat vertraging, maar het vervangen gaat snel door het goede teamwork. Daarna volgt een lange geleidelijke klim over de beijzelde weg. Michiel fietst lekker, maar bij mij draait het voor geen meter. Het langlaufen heeft me veel energie gekost. Ik pak het sleepje van Michiel en laat me gewillig naar boven slepen. De laatste kilometers naar het CP gaan over een weg die door de combinatie met een dik pak sneeuw veel te steil is om te fietsen. Het levert ons de eerste push-bike kilometers op, die we nog extra weten op te vrolijken door via een micro-navigatiefoutje een route over wat boerderijhekken en door diepe sneeuw te kiezen. Niet effectief, maar we komen exact bij het CP uit. Vrij eenvoudig bereiken we hierna de eerste special task (ST): raften. De aankondiging van deze ST deed ons al licht fronsen, maar gelukkig hebben we droogpakken kunnen regelen om het geheel droog en warm af te ronden. Zonder een enkel probleem leggen we het parcours af, soepel varen we door de poortjes en ronden we de rotsblokken. We snappen nu de keus van de snellere teams in de race, die niet de moeite hebben genomen om andere kleren aan te trekken en gewoon in hun fietskloffie in de boot zijn gaan zitten. Dat scheelt op de hele special task al gauw 40 minuten. Voor ons een goede les in risico’s die je blijkbaar toch kunt nemen in dit soort races, een niveau waarop wij nog lang niet zitten. Ruim achter de andere teams bereiken we TA B, na vele kilometers fietsduwen, wat valpartijen en door de sneeuw ploeteren. Bij TA B wacht ons nog het ropes park, waar we een vrolijke verzameling touwopdrachten te verwerken krijgen. Arnaud claimt snel de touwbrug, waardoor Michiel en ik mogen uitvechten wie de 120 meter tyrolian (omhoog langs een schuin touw) moet gaan doen. Ik offer me op voor deze rotklus, zodat Mitch de 35 meter jumar (verticaal omhoog) krijgt. Berustend in mijn lot klik ik me vast aan de touwen en begin me langs het schuine touw omhoog te werken. In blokjes van 10 tel ik de slagen, maar de rotswand waarop ik moet eindigen is eindeloos ver weg. Ik ben nog niet halverwege als Arnaud en Michiel al klaar zijn en me toeroepen dat ze vast gaan koken. Prima jongens, ik red me wel… Het duurt alles bij elkaar zeker een half uur om boven te komen… Wat een beest van een touwbaan…

We eten een zakje Adventure Food en overleggen kort wat we moeten doen. Daglicht is schaars, dus dat willen we optimaal benutten, maar als we nu vertrekken zullen we een zware tweede nacht met weinig slaap krijgen. We besluiten toch te gaan lopen en maar te gokken op een slaapplek ergens onderweg.

Etappe 4: 36 km Trekking

In een flink tempo lopen we de berg op naar CP 9, het eerste van de 4 CP’s in de 36 km trekking. De sneeuwschoenen zitten op de rugzak en blijven daar ook. Het spoor van de teams voor ons is compact, waardoor we ook met onze warme Lowa Paluk schoenen niet te ver weg zakken. Arnaud vindt feilloos de juiste route en de sfeer is opperbest. Op weg naar het volgende CP hebben we keus uit een op en af route over de graat, waarbij we waarschijnlijk veel sneeuw voor de voeten gaan krijgen, of de kortste weg naar het dal, waarna we flink wat kilometers asfalt kunnen stampen. We kiezen voor de asfalt optie, maar krijgen al vrij snel spijt als we het dal bereikt hebben. Het eentonige gebonk op de harde weg kwelt de voeten veel meer dan de zachte sneeuw. De nacht is al gevallen als we na zo’n 15 km het volgende CP met special task bereiken. Een echt goede plek om wat te slapen hebben we nog niet gevonden en na de special task moeten we weer de uitgestrekte bossen in. Michiel gooit zijn charmes in de strijd en praat ons handig het tentje van de vrijwilligers in, dus genieten we van een eerste 15 minuten power-nap op de zachte matjes. Na nog een kop thee gebietst te hebben steken we via twee touwbruggen de rivier over.

Tot aan het volgende CP moeten we een verplichte route door het nationale park volgen. Het wordt ons al vrij snel duidelijk wat hiervoor de reden is, want het pad leidt ons langs steile klimmen, ontelbare keren de bergen op en af. Links van ons duikt de helling steil naar beneden en ook op de kaart kunnen we zien dat we door een sensationeel mooi stuk natuur lopen. Doordat het pikdonker is krijgen we van deze schoonheid helaas maar weinig mee. Ik krijg last van flinke slaapaanvallen en we besluiten om ondanks de kou toch een power-nap in de buitenlucht in te lassen. Diep in onze jas gedoken blijkt het kwartiertje slaap toch veel meer energie op te leveren dan verwacht. Onze spieren verstijven wat door de kou, maar dit lopen we er binnen een paar minuten weer uit. Vele kilometers en een paar power-naps later bereiken we een kasteel waar we 2 knijpers moeten vinden. Deze “castle-exploration” is weinig sensationeel en binnen een paar minuten halen we plichtmatig de knipjes. Hierna is het nog maar 2,5 km terug naar TA B, maar ze lijken voor mij uren te duren. Mijn ogen vallen dicht en ik zwalk toch wel behoorlijk. Ik haak me vast aan Michiels rugzak, zodat ik toch bij blijf. Als ik stilval herinnert het rukje van het elastiek me er meteen aan dat ik weer moet lopen. Slaperig bereiken we aan het eind van de nacht het TA, waar we snel in onze slaapzakken duiken voor 3 uurtjes welverdiende nachtrust.

Etappe 5: 108 km ATB

De monsteretappe van 108 km ATB voert gelukkig door voornamelijk vlak gebied. De eerste kilometers gaan over asfalt, maar het CP ligt op 2,5 km van de verharde weg. We berusten in ons lot en duwen onze fietsen door de sneeuw om te eindigen onder een hoge rotswand. In het oorspronkelijke plan hadden we hier met onze fietsen, aan een touwbrug de rivier moeten oversteken, maar dit bleek door de grote hoeveelheden sneeuw niet mogelijk. Als alternatief moeten we zo’n 45 meter jumarren, om daarna dezelfde afstand weer te abseilen. Zonder enige problemen beklimmen we de rots en het afdalen is een lekker toetje. Na een paar koekjes aanvaarden we de terugtocht… weer 2,5 km fietsduwen. Het volgende CP ligt bijna 35 km verder, maar we komen er niet eenvoudig. Arnauds knie speelt op, waardoor hij af en toe van de fiets moet om het onwelwillende gewricht op te rekken. Daarnaast scoren we een aantal lekke banden. Dat zou nog tot daar aan toe zijn als het gewone lekke banden waren, maar elke keer blijken de banden bij het ventiel te zijn ingescheurd en dus niet meer de repareren. We kunnen alleen maar gissen naar de oorzaak, maar we raken al snel door onze voorraad reservebanden heen. Op zoek dus naar nieuwe exemplaren, dus ik tover mijn hele Poolse vocabulaire tevoorschijn, aangekleed met flink wat gebaren én een kapotte binnenband als voorbeeld. Er zou een sklep rowerowy in het grotere plaatsje moeten zijn waar we zo doorheen komen. Daar aangekomen blijkt echter niemand iets van een fietsenwinkel te weten en de dichtstbijzijnde winkel is in Rabka Zdroj, zeker 15 km de verkeerde kant op. We gokken er maar op dat we geen lek meer rijden… gelukkig blijkt dat zo te zijn. De 7 km klim naar TA C overwinnen we door een paar potjes “wie ben ik” (hoe moet ik weten wie jij bent als ik maar amper meer weet wie ik zelf ben?), “wat ben ik” (moe, gestoord, koud en hongerig) en “waar ben ik” (ja zeg, jij hebt de kaart… ) te spelen. Arnauds knie is ondertussen zo pijnlijk dat doorgaan geen optie is. Voor hem eindigt hier de race…

Op TA C stuitert een enthousiaste Lisette de berghut uit. Na een dagje ziek in bed liggen is ze weer opgeknapt en nu met de fotografen op stap. We krijgen eindelijk weer wat mee van de kop van de race, want de teams die vooraan liggen zitten ook op het TA. Het enige verschil is dat zij de 52 km trekking al achter de rug hebben, terwijl wij nog moeten beginnen. Michiel wil door, ik twijfel of het wel veilig is om zo’n 24 uur met z’n tweeën door de wildernis te gaan dwalen. Daarom buig ik me maar over de kaart en de trekking blijkt verrassend vaak door bewoond gebied te komen. Dat trekt me over de streep, dus gaan we ervoor. We eten snel en gaan dan een paar uur pitten. Nu we het met z’n tweeën moeten doen moeten we wat veiligheidsmarges inbouwen door wat meer te slapen.

Etappe 6: 52 km Trekking

Nog in het donker verlaten we de berghut en beginnen we aan de eindeloos lange loopetappe. Het parcours leidt ons elke keer naar het dal om aan de andere kant meteen weer naar de hoogste berg te klimmen, waar het volgende CP ligt. Dit herhalen we 5 keer, waardoor we aardig wat hoogtemeters te verstouwen krijgen. Toch gaat het nog voorspoedig. We lopen allebei nog lekker en we wennen aan de lange afstanden en tijdsduur tussen de CP’s. Als laatste team zijn we de verlossers voor de vrijwilligers op de CP’s, die in hun tentje al uren lang op ons zitten te wachten. Vast en zeker een frustrerende bezigheid als de eerste 7 teams binnen een tijdsbestek van een uur passeren, waarna het laatste team pas 24 uur later aan komt kakken. Onze gok om de sneeuwschoenen achter te laten bij TA B pakt goed uit. We kunnen zonder de rackets goed uit de voeten in de sporen. Alles loopt voorspoedig tot aan punt 22. De sporen lopen verder naar het oosten en ik volg ze. Michiel ziet op zijn kaart wel dat we eigenlijk verder naar het noorden moeten, maar daar is het terrein steil. Blijkbaar hebben de andere teams ook een omtrekkende beweging gemaakt. Te laat komen we er achter dat we eigenlijk veel te ver naar het oosten gaan. We dalen de berg dus aan de verkeerde kant af en komen op compleet de verkeerde plek op de verharde weg uit. Hierdoor lopen we zeker 6 km extra, onnodig… Michiel baalt hier zo van dat hij om zijn agressie kwijt te raken als een bezetene begint te lopen. Ik haak me berustend vast aan zijn rugzak en laat me meeslepen in zijn tempo. Verdorie, zeker een uur van onze kostbare tijd verprutst die we nu maar moeten zien terug te winnen door wat minder te slapen. We schakelen een versnelling hoger om de schade te beperken…

Etappe 7: 42 km ATB

Na anderhalf uur slaap wordt ik héél slecht wakker. Ik voel me belabberd, sta te rillen en ik zie er uit als een zombie. Nou ja, dat laatste kan ik zelf niet zien, maar Michiel kijkt me ongerust aan. Bibberend zit ik op een stoel, maar na een kop thee en bakje yoghurt knap ik weer wat op. Doorgaan of stoppen wordt nu een gewetenskwestie. We zijn al zo’n eind, dus stoppen is wel erg jammer… Maar als het niet gaat, dan gaat het niet… We spreken af dat we gaan beginnen aan de volgende etappe, die start met 4 km fietsduwen. Als ik het na een kwartier niet warm heb draaien we om, zodat we nog ruim de tijd hebben om de organisatie te treffen in de berghut. Zodra we beginnen met lopen voel ik me gelukkig weer beter en ik krijg het weer warm.

De dag breekt weer aan en we houden een eetstop bij een supermarkt. In het dal valt er een ijzige regen, hoger in de bergen sneeuwt het dus. We fietsen wat kilometers over de weg, maar het volgende CP ligt op een dreigende locatie. Er moeten 400 hoogtemeters worden overbrugd, via een pad wat eigenlijk al te steil is om te lopen. De regels in een fietsetappe zijn helder, je moet elk punt met de fiets bereiken. Anderhalf uur lang duwen, trekken en dragen we onze fietsen de steile besneeuwde helling op. Op de top waait het snoeihard en we duiken het restaurantje in voor een warme chocomel. Na het afronden van de special task, een touwbrug net onder de top van de berg, kunnen we via hetzelfde steile pad weer met onze fietsen naar beneden.

Nog 20 km over de weg liggen voor onze wielen. Een paar km voor de col horen we geroep van de andere kant van de weg. Arnaud en Lisette staan, vergezeld door de politieagenten die hen net bekeurd hebben, te wachten op een garagehouder die hun auto komt repareren. De Poolse wegen hebben hun tol geëist. We babbelen even, maar willen ook snel door. We moeten nog één etappe en daarvoor hebben we tijd nodig, veel tijd.

Etappe 8: 42,5 km X-Country skiing

We voeren een voorbeeldige wissel naar het X-Country skiën uit. Binnen een half uur hebben we gegeten en gedronken, zijn we omgekleed en onderweg voor de laatste etappe. Lisette gaat mee, zo komt ze toch nog aan wat skikilometers deze week en kan ze wat foto’s en filmpjes maken van onze muffe koppen. Vrolijk kwebbelend dartelt ze om ons heen. Het is voor Michiel en mij weer even wennen, na 2 dagen alleen op elkaar aangewezen te zijn geweest. De lange klim naar de top leggen we voornamelijk lopend af, vanaf daar moeten we veel kilometers over de graat. Dit zouden mooie glij kilometers moeten zijn, maar er ligt een dik pak verse sneeuw en het spoor verdwijnt met grote regelmaat. Er zijn weinig herkenningspunten op de route, maar als we er weer één bereiken schrikken we van de afgelegde afstand. Het schiet helemaal niet op… Terwijl er maar 2,5 uur staat voor het stuk naar CP 28, zijn wij na 7 uur ploeteren nog maar net op de helft. Als we koste wat kost CP 28 toch willen gaan halen gaan we de deadline aan de finish nooit halen. We kiezen er daarom voor om dit punt te laten vallen en direct naar de berghut op 29 te gaan. De 5e nacht is ondertussen gevallen, dus leggen we ons neer op een harde houten bank om een uurtje slaap te pakken. Het voelt raar om een punt over te slaan en daarna te gaan liggen slapen, maar het is de enige juiste keuze, want zonder slaap komen we de nacht nooit goed door. Eenmaal wakker geworden zijn we weer vol goede moed, het overslaan van CP 28 voelt al minder pijnlijk en de weg naar CP 30 voert ons geleidelijk naar beneden over een glooiend pad. Dat past uitstekend bij onze ski-capaciteiten, dus halen we het CP mooi binnen de tijd die ervoor staat. Op weg naar het laatste punt moeten we flinke stukken lopen omdat het pad steil is, erg steil. Vooral tijdens het laatste stuk, wat stevig bergop gaat, hebben we het zwaar en houden we met moeite onze ogen open. Leunend op de skistokken laten we de luiken even dichtvallen. Met een aantal van die korte pauzes bereiken we weer een hutje, waar we in de gang nog een half uurtje slaap pakken. Zonder grote problemen halen we daarna het laatste punt in de heuvels op. Dan hoeven we bijna alleen nog maar af te dalen naar Rabka, waar een laatste special task én de finish wacht. Bij de special task staat ons welkomscomité. Elwin en Renata moesten de speed-race laten schieten, maar staan ons met vuurwerk op te wachten. Arnaud hinkt nog wat met zijn been, maar is enthousiast als altijd. Reto, de Zwitserse Noor van Adventureteam.dk staat fris en fruitig te kijken hoe we ons soepel door de bandenbrug werken. Hij is al 24 uur geleden gefinished, nadat ze een kans op het podium in de laatste etappe hebben verspeeld. Voor ons zijn podium plekken nooit aan de orde geweest, maar toch voelen Mitch en ik ons als winnaars als we onder luid gejuich het finishdoek passeren. Alle vermoeidheid is vergeten als we de champagneflessen ontkurken en de felicitaties in ontvangst nemen. Dubbel unranked, disqualified, nog later dan laatste, de masters of disaster! Lekker belangrijk, we zijn bij de finish en daarmee zijn we verder gekomen dan we ooit hadden durven hopen…

De prijsuitreiking is een vrolijke combinatie van volksdansjes, zanggroepjes en atleten die anderhalf uur lang staan te verkleumen. Na alle speedrace teams zijn de masters aan de beurt en we zijn blij verrast als we ook op het podium worden geroepen. Daar krijgen we de “Spirit of the Race Award” uitgereikt. Een waardering voor ons doorzettingsvermogen, het tóch doorgaan terwijl het halve team al heeft moeten stoppen. Een mooi gebaar van de organisatie, waarmee ze aangeven dat ze de tragere teams die als enige doel hebben om de race te finishen ook waarderen.

Ondanks dat we als team de finish niet hebben gehaald hebben we een goed gevoel overgehouden aan de race. Het is echt een loodzware race in loodzware omstandigheden. De snelheid van de teams die hier vele uren voor ons uit lopen is ongelooflijk en iets waarvan wij alleen kunnen dromen. Hoewel, het zou me niet verbazen als wij onderweg heel wat meer lol hebben gehad en dat was toch ons belangrijkste doel tijdens de race. Een tijd geleden eindigde ik een verhaal met de opmerking dat we terug zouden komen in Polen, ter leering ende vermaeck… We hebben geleerd én we hebben ons vermaakt. Dan kun je toch alleen maar héél tevreden zijn?

Harm Bartholomeus

www.teamxbionic.nl

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

11 Comments on BWC 2009 – Race report

  1. Zo’n verslag schrijven? Ja hoor, dat wil ik best nog wel eens een keertje doen… hoeveel kantjes wou je hebben?

    Qua race: één van de wijze lessen die we geleerd hebben is dat er héél veel te zeggen is voor kortere races, waarbij je lekker ‘s avonds kunt slapen, een biertje kunt drinken en slap ouwehoeren. Dus ik denk dat sommigen van ons vast nog wel eens zo’n langere race zullen doen, anderen wellicht niet meer… Hoewel, meestal worden dat soort beweringen na een paar weken alweer ingetrokken of bijgesteld… In ieder geval gaan we komende week niet meer 🙂

  2. Ik heb mezelf voor, tijdens en na de race verboden om dit ooit nog te gaan doen. Maar zoals Harm zegt: na een paar weken worden die dingen wel eens bijgesteld.
    Wat me positief verbaasde is de helderheid die soms toch nog te vinden is tussen de uren dat je als een dwaas ronddwarrelt door de eeuwigheid. Een paar uur slaap maakt je echt een ander mens – nieuw voor mij. Maar een redelijk mens zou er goed aan doen te blijven beseffen dat de balans tussen beloning en inspanning (afzien, pijn etc) hier toch vrij scheef zit.

  3. Kost even wat tijd, maar ik ben er doorheen. prachtig avontuur, mooi verhaal, schitterend filmpje.
    Harm, Mich, ondanks de ontbering blijven jullie er goed uitzien! en Mich goed gegeten onderweg? prima dat Lissete nog is ingestapt, Arnaud het beste met je knie.

  4. Geweldige prestatie, mooi verslag en leuke film!

    Nog een voordeel dat de snelle teams voor jullie zaten. Het scheelt je een sneeuwploeg 😉
    Is er ontwikkeling in het aantal deelnemende teams? bij wedstrijden die op tv komen (discovery channel) doen 10tallen teams mee. Deze wedstrijd verdiend dat ook!

    Succes met lichamelijk en mentaal herstellen van de inspanning!

  5. Ik geloof dat er in normale jaren wel meer teams meedoen, ergens tussen de 10 en de 20. In ieder geval is de animo iets minder omdat het een winter-race is en veel racers houden daar niet van.

  6. Prachtig verhaal, boeiend van begin tot eind en daar zelfs ontroerend voor een moeder die haar zoon daar letterlijk ziet voortploeteren, maar hij haalt het, samen met zijn vriend: wie niet weet wat kameraadschap is, zou dit eens moeten lezen. Jongens, jullie zijn geweldig, Arnaud en Lisette natuurlijk ook, en die Spirit-prijs komt jullie zeker toe!

  7. Mooi verhaal, ik heb er zelf hier even de tijd voor genomen om het te lezen. Groeten uit Canada. (gelukkig hield -40 hier alleen de eerste dagen aan, nu gewoon lekker weer)

    Kluif

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*