Eindelijk weer canyoningen!!

Plots kwam ik tot de schokkende conclusie dat ik dit jaar nog geen enkele canyon heb gezien. Stom toeval wil dat mijn vriend een paar dagen vrij van zijn werk heeft en ik ook wel wat kan regelen, dus  hopa een enkele dag later vertrekken we naar de Ain in Frankrijk. Dit gebied is vrij nieuw voor ons, want de eerste keer dat we er waren stond de boel in crue. Waardoor we geen enkele stap in een canyon konden zetten of we werden er uitgespoeld. We hebben ons als doel gesteld om zoveel mogelijk canyons te doen als mogelijk. Uiteindelijk hebben we 9 rivierbeddingen afgedaald in 4 dagen!!

p9030238-small.JPG

Bij de eerste paar canyons leek het erop alsof nu wat betreft de waterstand het tegenovergestelde ging gebeuren. Voordat we de eerste canyon ingingen controleerden we het debiet bij de uitgang. Dat zag er leuk uit! Eenmaal boven was er geen water in de bedding te vinden, maar vooruit .. ergens komt er blijkbaar water bij. De hele afdaling bestond het centrale thema uit mos, alg, varens en nog meer mos. En dat water wat we bij de uitgang zagen? Net aan het eind van de canyon komt het water uit een bron omhoog. Verklaard ook gelijk waarom het zo koud voelde.  Het verhaal van de tweede en volgende canyons luiden ongeveer hetzelfde. Mooi gevormde rivierbedden, maar we beginnen de toch wel een beetje een hekel te krijgen aan die ondergrondse afwatering….

De waterstand van de canyons werd steeds hoger naar het eind van onze minivakantie toe. Zo hebben we onder andere de Groin gedaan. Deze bevindt zich in een diepe nauwe kloof, waardoor er nauwelijks licht door dringt, op sommige plaatsen zelfs grotachtig. Nu vind ik grotten leuk en vind ik canyoningen leuk, maar canyoningen in een grot daar ben ik niet zo’n reuze fan van. En zeker niet als het water tegen het plafond aankomt… Na een afdaling belandden we in een groot bad. Ik zag zo snel geen verder verloop, maar kreeg een angstig vermoeden. Mijn portie sifons had ik wel weer gehad voor het jaar, maar ja d’r is niet zoveel keuze he. Met canyoning trek je altijd de touwen door.. Mijn held Erik deed het soepel voor. Mijn eerst poging standde met een hoop hoesten en proosten. Uiteraard ging ik weer niet diep genoeg door dat neopreen. Maar de tweede keer kwam ik er opgelucht doorheen. Wat een psychologische ellende zijn die dingen.

De laatste canyon, nummer 9 die we doen, staat vermeld onder een niet vrolijke smiley. Hij zou dus niet leuk moeten zijn. Nou, we hebben dikke pret gehad. Lekker zwemmen in een wildwaterbaan en witte schuimkoppen…

En de navettes (als in op halen van de auto), dat was gratis training;-).  Voor dat we de canyon ingingen verstopten we mijn hardlooppakkie en schoenen in de struiken bij de uitgang.

p9050270-small.JPG p9050284-small.JPG p9060397-small.JPG

p9050329-small.JPG p9050372-small.JPG 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

2 Comments on Eindelijk weer canyoningen!!

  1. Hoi Lisette,

    mooie site, leuk verhaal,
    ik wilde in de vacantie met mijn zoontje wat rivierbeddingen aflopen in de Ain,
    zou jij me kunnen vertellen waar je bent geweest in je avontuur hierboven?

    bvd

    Ed Peeters
    ed0001@casema.nl

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*