De HarZtocht.

Tekst: Elwin van der Gragt, 
Pics: RSA-Fotografie / hARz-pgototeam

Ja, we waren het er direct over eens, zodra de geruchten bevestigd werden dat Winfried Bats een race in de Harz aan het organiseren was, zou dit het hoogtepunt van het seizoen worden, de kers op de slagroom en dáár dan nog weer een dot slagroom op.
Dat had ook best gaan lukken, als Harm niet opnieuw vader had geworden en ikzelf niet ondertussen mijn enkel had gebroken.

De race was de laatste in de strijd van de WERS (West European Raid Series) 2009. Hier werd de definitieve ranking bepaald.
De race zou bestaan uit een onmenselijke afstand Mountainbiken in een grote 8-vormige lus van Bad Suderode, richting Brocken en in het midden kruisend terug. Met 3 onderbrekingen onderweg op wisselplaatsen, waar resp. run-biken, een grote trekking en een korte(re) trekking moest plaatsvinden.
Gestart werd sávonds om 22:00 en volgens onze berekeningen moesten we dan Zondag’s, vroeg in de nacht terug kunnen zijn. Veel nachtwerk dus.

wers2009harz-196.jpg

 image93.jpg

Ondanks, of juist dankzij ons gebrek aan voorbereiding was het toch een race waar we ouderwets veel zin in hadden (nou, stilgezeten hadden we niet, Harm heeft zich geoefend in nachten doorhalen en ikzelf had avond en avond met mijn board de golfen der Noordzee bereden..). Wat een dramatiek, toen we het geisoleerde, in het midden-Noorden van Duitsland gelegen gebergte tegemoet reden! Bij het aanschouwen van de Brocken, begrijp je meteen waar Goethe zijn inspiratie voor het Faust epos verkreeg.

Bij aankomst op startlocatie bij hotel ‘Felsengrund’ te Bad Suderode, bleek Winnie weer het vleesgeworden goedkeuringscertificaat voor een vlekkeloze organisatie. Het inklaren verliep soepel en ontspannen. Na een tas hebben gevuld met verwennerij voor op de wisselplek TA2 en een aantal uurtjes van welkome rust, weerklonk het signaal voor briefing en belangrijker: De maaltijd.
De belangrijkste rivalen voor onze positie in de WERS, de superatleten van Cap Opale uit Frankrijk, hielden de spanning erin, door nog juist op tijd voor de start te arriveren.

image11.jpg

De start viel samen met een vreemd stukje folklore. Geen lederhosen of heksenbezems op het startveld, maar kilts. De Harz highlandgames gingen met ons van start. Na een toespraak van de minister van het één of ‘t ander, werden we door een heus kanon weggeschoten.
De proloog bestond uit een vijftal kilometers rennen langs punten in een rechttoerechtaan ringetje over de heuvels achter het startterrein. Om eens een keer rustig van start te gaan en de pijnlijke blaas nu eens niet weg te negeren, namen Harm en ik rustig de tijd om een boom op te zoeken. We verwachtten in deze proloog toch niet te kunnen scoren door goed navigeren. Groot was onze verbazing dan ook, toen een half uur later samen met CapOpale vóórop terugkwamen op het startterrein.

Tegelijk met Arnie en Mitch van Xbionic 2 stapten we op de fiets. Maar na de nodige omzwervingen (wegopbrekingen zouden de rode draad blijken in de fietsetappes van deze race) waren we ze kwijt. Ver achter ons gelaten, dachten wij daar nog.
Het eerste ‘probleem’ in de tocht was een afdaling van 200 meter vanaf de ‘Hexentanzplatz’, bekend van de Walpurgisnacht (ja het was rond 12 uur s’nachts, maar spoken hebben we niet waargenomen en voor Sleepmonsters was het te vroeg) de Bodeschlucht in, en aan de andere kant via de Rosstrappe er weer uit. Aan beide kanten van het ravijn gold, dat als de helling nét iets steiler was geweest, het een klettersteig zou zijn. En dat s’nachts met de fiets.
Rond vier uur s’nachts bereikten wij de eerste wisselplek, TA1, alwaar één fiets moest worden ingeleverd en het runbiken toch heel wat anders bleek te verlopen dan in het vlakke land. De loper is in de bergen, bij het stijgen de snelste partij, dus vooruit renen is dan zinloos. Maar we lieten elkaar niet aanmodderen en wisselden netjes af.
Na nog maar driekwart gevorderd te zijn, kwamen onze X-bionische broeders langs gespeerd, met niet ver daarachter CapOpale. Dat betekende dus TeamXbionic 2 op kop! Wat waren we trots. Hopende dat zij zich niet gek zouden laten maken, want in koppositie ben je opgejaagd wild.

Team X-Bionic 2., opgejaagd wild.

Terug op TA1, kregen we de andere fiets weer terug. Richting het volgende punt volgen we een weg die ik op de wegenkaart had ontdekt en persé wilde volgen om een kortere route door de bossen te vermijden. Maar achteraf gezien.. Enfin, uiteindelijk kwamen we met een flinke fietsduwsessie aan op TA2, gelegen op bijna 900 n.a.p., naast de skischans op de Wurmberg.
Braaf de geboden van Winnie opvolgend om op de paden te blijven, hadden we een pad omhoog gevolgd, dat uiteindelijk een kniehoge braam- en slingerplanten haag werd. Wat hebben wij toch met bramen? Frambozen zijn veel smakelijker.. Uiteindelijk op het TA gekomen, kwam een achtervolgend team moeiteloos omhoog gepeddeld, bleek paralel, nog geen 100meter rechts van onze jungle een betonweg omhoog te lopen..
De pauze kwam ons goed uit. Beiden voelden we het gebrek aan training in de benen en hadden moeite met de hoogtemeters, vooral waar die stijgend van aard waren..
We vulden snel onze voorraden bij. En waren weer op weg, nu voor de 30km trekking. Een deel van de lekkernijen uit de voorraadtas uit de hand etend. De rest voor de terugkomst bewarend. Om de benen te ontlasten, hadden we onze Leki’s auch mit dabei.

image55.jpg

De trekking deed uiteraard de top van de Brocken aan. Een wat desolate plaats, die toch al iets minder Oostblok uitstraling had dan 5 jaar geleden. Mischien omdat het zonnetje er nu eens wél scheen.
Op de Brockensteig er naar toe hadden we een ontmoeting met een ploegje dronkenlui, die ons vervaarlijk uitdagend aankeken toen we niet onder de indruk bleken van hun luidkeels gezongen Heimat-liederen. Maar snel wisten we de spanning te breken met een paar goedgekozen regels André Hazes, op volume. De sfeer werd er één van kameradschaft. De leider was geinterresserd in de drinkslangen uit onze rugzakken en toonde zijn eigen drinksysteem: Een mitrailleurband vol Jägermeister flesjes..
Gelukkig liepen wij op onze zware benen toch nog een stuk harder dan zij.
Aan de achterkant van de Brocken (1104m) verloren we zo’n 400 meter aan hoogte, op weg naar het volgende punt. Maar in tegenstelling tot wat een team van (n.b.!) locals beweerde, stonden alle paden keurig op de kaart en was er gewoon geen andere mogelijkheid. Al hadden we wel het voordeel juist daar op te lopen met een ander plaatselijk bekend Rooky team (wat waren die jongens snel overigens, dat wordt volgend jaar serieuze concurrentie).
Op de terugweg, was er nog een leuk verzetje ingelast. Een touwbrug met verticale touwtjes en een post met chips, nootjes en chocolade. Nadat we deze snoepkraam hadden leeggeroofd, kregen we van de organisatie een bundeltje medicijnen voor TA2 mee. Nu waren we des te gemotiveerder om snel terug te zijn. Na ongehoorde omwegen te hebben gevonden, lukte het ons toch om de 2 lokale teams voorbij te steken. Of beter gezegd, de locals schijnen er in geslaagd te zijn, op bekend terrein te verdwalen. Dat is nog eens een opsteker voor de parcoursplanner!
Terug op de wisselplek rond een uur of vier s’middags, mochten we weer de fiets pakken, na de skischans te hebben beklommen (hoe durven die lui daarvanaf te vliegen) en 3 pijlen mis te schieten (bedankt Harm) met wat straf azimuts als bonus.

image35.jpg

We pakten nog bewust een kwartiertje, om warm eten te bereiden en onze logistiek af te stemmen op de komende nacht. We kleedden ons wat warmer, hetgeen een goede zet bleek, want het eerste deel was bergaf in de frisse namiddag. Aanvankelijk de kick van topsnelheid over bergpaden, later de flow van hardrijden op de weg.
De vaart ging eruit bij de benadering van CP26, gelegen bij Neuwerk in het Bodetal. Een prachtige technische singletrack voerde langs de hellingen in het ravijn. Maar het duurde en duurde, omdat alle kronkelingen in de rivier gevolgd werden. Inmiddels viel de nacht in en verloren we het overzicht een beetje, toen onze tussentijdse pogingen het ravijn via aftakkingen te verlaten strandden in een woud van bomen, die metersdik over de paden heen lagen..
Uiteindelijk was er maar één uitgang, die precies uitkwam bij de stuwdam, alwaar er met de fiets moest worden ab-geseild. Een ontspannende en welkome onderbreking.
Vervolgens was het vooral een saaie weg richting TA3. Zo saai, dat Harm hier de strijd tegen de slaapmonsters opgaf. Ik keek om en zag geen fietslamp de bocht omkomen. Ik wachtte.. en nog eventjes. Juist toen ik terugreed kwam hij de hoek om zwabberen. Hij bleek bij een brug naar beneden te zijn gereden en hield het verlichtte gehuchtje daar voor de TA. Het duurde even voordat hij doorkreeg dat er geen post te vinden was.
Wat opgeklaard door dit voorval vonden we een stukje verderop, rond 21:30u de juiste TA. Tijdens de zeer welkome break met broodje worst, begrepen we dat Arnie en Mitch ondertussen waren uitgevallen door knieproblemen, in 2e positie. Daar brak iets van binnen, ze verdienden het zo om ons nu een keer vóór te blijven.
Volgende onderdeel was een trekking. We telden 4 paar achter gelaten fietsen. We hoorden dat één team niet alle punten gevonden had. Dat betekende dat we in  4e positie lagen.

image25.jpg

Voor de trekking hadden wij 4 uur ingecalculeerd. Totnutoe lagen we mooi op schema. Voor de 2e keer gingen we door de nauwe Bodeschlucht. Helaas was het alweer nacht, dus hoorden we alleen het water onder ons bulderen en konden we het bestaan van de steile wanden boven ons alleen maar afleiden uit de smalle streep zicht op de sterrenhemel boven ons. Na een kilometer of 5 ontmoetten we het poolse koppel, die als een bejaard echtpaar op een bankje zaten te rusten. Dan lagen we nog niet eens zo hopeloos ver achter, bedachten we nog.
We klommen we uit de kloof via het pad waar we de nacht ervoor met de MTB zijn afgedaald. Alles leek goed te gaan, tot vlak bij de laatste CP, gelegen aan een beekje ten zuiden van de TA. Op een afstand van nog geen 3km van dat punt zijn we de kluts kwijtgeraakt, doordat ik een 3-tal hoogtelijnen verkeerd-om inschatte. Ik snapte niets meer van de kaart. En zijn we rondjes gaan lopen met heel veel hoogteverschil. En al de tijd dat we kris kras door het bos dwaalden, was het enige andere team dat we tegenkwamen een stel everzwijnen.
Omdat Harm nu ook al lopend in slaap sukkelde, legden we een linkje met het trekkoord. Ik hoopte dat hij in zijn staat, van mijn navigatieblunder niet al te bewust was..
Na een tijd dolen kwamen we plots weer terug op punt van uitgang en begrepen we de kaart opeens wél. Na een afdaling, waarbij het begrip ‘pad’ enigzins ruim geiintepreteerd moest worden, vonden we het punt en waren weer snel bij de Wisselplaats terug. Zes uur hebben we nodig gehad voor deze kleine etappe.

image49.jpg

Voor de verlossende fietstocht terug naar de finish, wachtte nog even een rivierdoorwading met de fiets. Gelukkig gunde Harm mij ‘vrijstelling’, om risico voor mijn juist herstelde enkel te voorkomen. De arme jongen mocht daarom twee keer een nat pak halen. In ieder geval werd hij daar wel weer helemaal wakker van.
De laatste fietsetappe was er echt één van verstand op nul maar blik wel goed op de lichtbundel voor je concentrerend. Omdat het voornamelijk met een bloedsnelheid bergaf ging. Behalve één venijnige col, die wij kruipend namen.

De finish was, zoals vaker in de langere races, een anticlimax. 6:00 sóchtends. Geen levend wezen te bekennen, behalve de twee officials die de tijd noteerden. Inderdaad bleken we 4e geworden overall en achter de Fransen, Denen en Polen, het 1e Nederlandse team.
Niet verkeerd, gezien onze huidige belabberde vorm. Resultaat was goed voor een 2e WERS notering en daarom een 2e plaats in de eindranking. Dat de rest van het veld nu door de regen moest ploeteren, kon ons niet van een vredige droomloze slaap afhouden.

wers2009harz-581.jpg

Uitslag Harz: http://theharz.com/documents/ranking_thehARz_2009.xls
Eindranking WERS-2009: http://www.lagu.nl/raidseries/results/WERS_2009_tussenstand.doc

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*