Adventure racen? Helemaal mijn ding! Survivalruns? Oude liefde roest niet! Puzzeltochten? Uhm… tsja, nooit gedaan… Wat kunnen we verwachten van een combinatie van deze drie elementen? We zien onszelf toch in de eerste plaats als adventure racers… Puzzel elementen in een normale race kunnen mij altijd weinig bekoren. Maar goed, deze organisatie weet hun puzzelelementen handig te verkopen onder het mom van “intelligentietesten”. Wij vinden onszelf niet alleen heel sterk, handig, charmant, knap en attent, maar bovenal ook erg slim. En we zijn masochistisch genoeg om ons zo nu en dan te laten vernederen in races buiten ons “eigen domein”. Dus staan we op zaterdagochtend in Nijverdal om het multidimensionale aspect van de collineariteit tussen kracht, snelheid en intelligentie empirisch te gaan ondervinden.

fysius_iq.kmz

Het startschot klinkt. Ergens in de verte… Maar, uhm… Wodi zit nog te poepen. Voor het eerst in mijn toch al redelijk lange carrière mis ik de start. Niet zo slim. Het is niet erg, want de wedstrijd is nog best lang. Wel lastig, want met onze boomstam hebben we snel de achterhoede ingehaald. De eerste teams passeren we in het water, waarna het op het smalle pad wat volgt moeilijk passeren is. Fysiek ingesteld als we zijn besluiten we het toch gewoon te gaan proberen. Zonder boomstam weet ik me vrij makkelijk langs wat teams te manoeuvreren. Wodi slaagt er met de boom op schouder ook in om zich vooruit te knokken, maar het gemorrel achter me maakt duidelijk dat hij wel wat mensen weet te raken met het zwaaiend projectiel op zijn schouder. Niet veel later belanden we in een kleine opstopping bij een net. In het gedrang krijg ik al snel een schoen vol in mijn gezicht en deel ik onbedoeld een elleboogstoot uit. “Heerlijk, het is dus toch een fysiek spelletje!” denk ik, terwijl de smaken van bloed en modder zich mengen in mijn mond.

De puzzel die we bij de wissel krijgen doet in eerste instantie geen belletje rinkelen, maar al vrij snel valt het kwartje. Het invullen is daarna een eitje en we zijn al snel bij sportschool Gym to Be, waar we het veld daarachter snel overbruggen met een apenhang. Dit levert weer een envelop op, met daarin een oleaat. Binnen 30 seconden ligt deze op de kaart, teken ik het CP en de wissellocatie over en zijn we weer op weg. Als eerste. En tijdens de 10 km fietsen daarna zien we ook ver achter ons niemand. Dat gaat dus voorspoedig…

De videoroute kunnen we zelfs zonder onze aantekeningen nalopen, we zijn alleen verrast als we onderweg een knijper tegenkomen. Dat hadden we niet hoeven zijn als we alle aanwijzingen die voor de race op de schermen getoond werden hadden gesnapt. Voor de zekerheid knippen we in een alternatieve knipkaart, een verstandige keuze, want het is toch echt CP 2 waar we staan. De video-etappe eindigt bovenop de loods van een veevoederbedrijf. Al abseilend staan we snel weer beneden, maar wat nu? Beneden houden alle vrijwilligers strak hun mond dicht; we hebben die informatie toch boven gekregen? We zijn al bang dat we iets gemist hebben en weer naar boven moeten, maar het blijkt dat de vrijwilligers ons boven op de toren wat aanwijzingen hadden moeten geven, maar dit in de drukte vergeten zijn… Ondertussen komen ook onze achtervolgers van team Jowi naar beneden, zodat onze voorsprong weer teniet is gedaan.

Terug bij de fietsen komt de etappe die uiteindelijk de hele verdere race bepaald heeft: de klokkenroute. Het idee lijkt simpeler dan het is: je komt uit de richting van de kleine wijzer en moet richting de grote, waarbij alleen wegen waar je met de auto in mag meetellen en verharde wegen worden aangegeven met een onderstreepte tijd. Verder geeft het tijdsverschil ook nog de afstand tussen de punten aan. Oftewel: een multivariate beschrijvingsmethodiek, die niet alleen in qua beschrijvingstijl behoorlijk complex is, maar in de uitvoering behoorlijk foutgevoelig blijkt te zijn. Maar goed, multivariate problemen zie ik genoeg op mijn werk en ik had de routeaanwijzingen al chronologisch neergezet en de richtingen bepaald. De twee andere variabelen waren onmogelijk op voorhand te doorgronden en moesten dus door middel van veldmetingen gekalibreerd worden. Hier ging ik de fout in. Ik veronderstelde een lineaire relatie tussen tijd en afstand, wat ook gesuggereerd werd door de aanwijzingen. Deze relatie was echter allerminst lineair, noch logaritmisch of exponentieel. Nee, deze relatie was geheel random… In vaktermen heet dat ook wel: afwezig. Geen relatie, noppes, niks… Dus gingen we zo’n 50 meter na de start van de etappe voor het eerst de mist in, rezen na 2 aanwijzingen de twijfels en was ik er na klokje 4 héél zeker van dat we niet goed zaten. Waar we dan wel zaten, dat wist ik dan weer niet zo zeker… Om een lang verhaal kort te maken: we vinden op bijna miraculeuze wijze het begin van de volgende route, maar geen CP (terwijl we er wel langsgefietst zijn). Bij de kleurenschijfroute die volgt vinden we ook feilloos het eind van de route, maar blijken we ook het punt met de knijper ge-bypassed te hebben doordat ons oog al direct op het daaropvolgende gekleurde rondje viel. Bij het WP worden we gewezen op onze gemiste CP’s, waarna de organisatie nog wat kleurenschijfjes gaat verhangen. De beslissing die we moeten nemen is niet leuk, maar wel snel gemaakt: terugfietsen. Het kost ons een hoop tijd en vooral veel te veel energie. In een hoog tempo proberen we deze fout (als we de reacties na afloop kunnen vertrouwen ging hier zo’n 90% van de teams de mist in) goed te maken, waardoor ik als een ware beginneling mijn eten en drinken verwaarloos. Niet slim…

Tijdens de GPS route die we een tijdje later moeten fietsen ebt het laatste beetje energie uit mijn lijf en weet ik het zeker: dit gaan we niet meer redden. De tijd die we krijgen om een sudoku op te lossen gebruik ik om te eten en te drinken en geduldig wachten we tot onze sudoku straftijd (erg minimaal) voorbij is. En Wodi had nog zo op die puzzels getrained… De loopetappe kent om te beginnen maar één punt, maar we krijgen op elk punt steeds de aanwijzingen voor het volgende punt. Op deze manier doorkruisen we het bos een keer of 4, steeds via ongeveer dezelfde paden en leggen we zo’n 12 km af. Niet heel afwisselend, maar mentaal wel erg slopend. Mijn energiedip kom ik niet echt te boven, mijn benen willen niet meer. Zonde, want Wodi loopt nog heel lekker.

Een stukje fietsen, hindernisje en rondje steppen later staan we weer bij de Wilgenwaerdt om een boomstam door te zagen. Een stukje verder staat FAST al te hakken. De boomstam levert ze nog wat moeite op, maar ze finishen als derde. Jowi en Team de Wilgenwaerdt zijn al binnen. Wij moeten met ons schijfje nog even een stukje hollen, hindernisje doen, klein stukje fietsen om aan de finale te mogen beginnen. We kanoën vlot het kanaal over, om daarna aan de erg lange apenhang terug te beginnen. Oei, wat is het een tijd geleden dat ik zo’n eind onderaan een touw heb afgelegd en ik heb al niet al teveel energie meer over. Mijn armen lopen langzaam maar zeker vol, terwijl de andere kant nog angstig ver weg is. Ik probeer me op het touw te draaien, wat door mijn zwemvest niet lukt. Noodgedwongen ga ik dus onderlangs verder. Paar slagen, rustmoment rechts… paar slagen, rustmomentje links… Met volle armen bereik ik de overkant, Wodi volgt in een zeer verstandige catcrawl. Het stammetje doorhakken kost weinig tijd en moeite, zodat we kunnen finishen.

Conclusie van de dag: we hebben ons goed vermaakt… Mooie omgeving, lekker sporten, prima weer (mwah), goed gezelschap en een hoop geleerd, wat wil je nog meer? De Fysius IQ race kent een leuke mix van kracht, snelheid en intelligentie. De organisatie had het zich soms wat moeilijk gemaakt en dat pakte soms wat jammer uit. Ach, een kleinigheid hou je toch… Ennuh, wat betreft “Het multidimensionale aspect van de collineariteit tussen kracht, snelheid en intelligentie”… Lekker belangrijk, we hebben fijn buiten gespeeld. Maandag op het werk ga ik wel weer andere min of meer intelligente dingen doen.