De Witte van Beltrum is een survivalrun die elk jaar begin januari wordt gehouden. Wit vanwege de gewenste bodembedekking: sneeuw. Een survivalrun, dat is een soort apenkooi voor volwassenen. Je volgt al hardlopend lintjes (bah voor adventure racers) en klimt in touwen en balken (bah voor Arnauds) totdat je weer bij de finish komt. Als je een hindernis niet haalt, dan wordt je vernederd (aha, eindelijk iets bekends). Simpel, toch?

Lisette, Elwin en Harm hadden een team gevormd voor de Witte van 2010 met über-Erik, een opper-sporter van faam. Daarnaast is Erik een verstandige jongen, die kort voor de race een vrij redelijk excuus kon verzinnen. Dus werd Arnaud geronseld. Dat ging onder de volgende voorwaarde: “Ik wel meedoen als jullie me letterlijk elke hindernis over gooien of slepen”.

En dat heb ik geweten. Door een wit en bruin landschap liepen we achter de andere 900 deelnemers aan langs de hindernissen. Voetje van Elwin, schouder van Harm, hoofd van Lisette en hopakee! Tegen de helft begon ik het bijna leuk te vinden. Maar toen kwam de BOK. De BOK is de vader van alle hindernissen - veel touwen en balken boven veel lucht. Terwijl ik op mijn beurt stond te wachten viel er iemand van zeker zeven meter hoogte in het onderliggende, met ijs bedekte beekje. Vrolijk vooruitzicht voor de zwakken van arm en schouder (ik dus)!

 Maar goed, toch maar begonnen. Halverwege was er rust en zelfs soep, waarvan ik langer genoot dan mijn teamgenoten op prijs stelden. Uiteindelijk toch maar begonnen aan deel twee. Het ging niet bepaald gezwind en mijn amechtige pogingen werden al gauw opgemerkt door super-Harm, die achter me aan cat-crawlde en me voortduwde.  Het allerlaatste deel was gelukkig omlaag naar Lisette die me moederlijk van het touw af coachte.

De BOK was daarmee overwonnen, nou ja, overwonnen: ik was ruimschoots uitgelachen door de toeschouwers en was totaal verzuurd. Gelukkig was er nog flink de gelegenheid in de tweede helft van de race om door middel van nog meer klimmerijen het zuur weer uit te drijven. Ondertussen haalden we zowaar af en toe teams in, hetgeen me een warm gevoel van binnen gaf.

Ook in de tweede helft waren er voldoende mogelijkheden om op genante wijze geholpen te worden. Als ik aan touwtjes ergens overheen moest, werd er gewoon onder me mee gelopen zodat ik slechts 5 kilo van mijn totale gewicht hoefde te dragen. Het meest genante (en verreweg prettigste) was wel de hindernis waar op dertig centimeter boven de grond onder een net door moest worden gekropen. Om me te weerhouden van grond-raken (=vernedering), kroop Lisette uiterst stimulerend onder me mee (= toch ook vernedering, maar stukken beter) totdat ik het eind had bereikt. Ideaal teamwork!

Uiteindelijk haalden we de finish zo zonder dat we ook maar ergens bij een hindernis faalden - althans niet meer dan ik hierboven heb uitgelegd. Onze tijd was ongeveer 2:30 uur - daarmee vijftig minuten langzamer dan het winnende team, maar tegelijkertijd een goede middenmotor in de uitslag: ongeveer 40ste van de 100 teams.

De apres-survival werd gevierd in een lauwe tobbe met melk-luchtjes. Verder commentaar overbodig. Een mooi dagje in een witte omgeving tijdens de donkere dagen. Met je vrienden op stap die solid-as-a-rock zijn. Wat wil een mens nog meer?