Pics: René Schraa, Tekst: Elwin van der Gragt.

‘Zodra ik Jeroen vermeulen bij CP11 voorbijsteek, weet ik dat ik op kop lig. Achteraan het veld ben ik gestart, doordat ik nu eens de tijd heb genomen om de route te plannen en de kaarten goed te rangschikken. En daarna gestaag een inhaalrace begonnen, zonder mij te laten opjagen. Ik ben tevreden.’
‘Nog meer tevreden ben ik, als ik terug kom op de Voshaar startlocatie voor de 1e speciale opdracht. Achteromkijkend is er tot aan de horizon geen achtervolging te zien. Tweederde van de race zit erop en de benen zitten nog vol goede zin. Het kan niet meer stuk.’ .. of wel?

Lees hieronder verder hoe de kaarten opnieuw worden geschud in de Foxraid-2010, een solo 8-uurs Adventurerace

We zijn begonnen met ongeveer 10km mtb, daarna 2km kanovaren met de fiets op de kano, 5km MTB, 5km Hardlopen en weer 8km terugfietsen naar de kano’s. Al die tijd met het verstand geracet. Niet gejaagd op mijn voorliggers, maar door steeds net iets scherper navigeren gestaag opgeklommen naar de kopgroep.
Het was mij al opgevallen dat er in deze editie veel nieuwe jonge honden van start gingen. Die kwamen regelmatig voorbij. De kwestie was deze gewoon te laten gaan, omdat ze vanzelf weer terugvielen. Overal waar ik wedstrijdleider de Kluif tegenkwam, herinnerde hij mij er steeds aan dat hij zijn zakcenten op mij had ingezet. Ik had hem nog zo gewaarschuwd..
Met de fietsen op de kano weer terug gepeddeld naar het 1e wisselpunt. Tegen de stroom in viel nog niet mee, maar daar had natuurlijk iedereen last van. Door het wegvallen van de snelheid, kreeg ik wel een mooi overzicht over het veld. Nog maar een man of drie vóór mij, waarvan Jeroen Vermeulen op kop. Achter mij pakte wel alles behoorlijk samen, het zou nog lastig worden om de achtervolging te lossen.

Het volgende MTB onderdeel zou beslissend worden, had ik mij bij het intekenen al bedacht. De meest voor de hand liggende route naar CP10 zou ten Noorden van de Berkel via Rekken zijn. Ikzelf koos er echter voor om een klein stukje Duitsland in te rijden via de dijk langs de Berkel, en daar de brug over en dan via een veel kortere weg naar CP10.
De strategie werkte, al had ik wel een paar achtervolgers in mijn kielzog.
Nét voor een beslissende driesprong, stond ik mezelf een kleine demarrage toe en schoot daarna, uit het zicht, een landweggetje op. Gelukt, het zicht naar achter was vrij.
Juist voor CP10 kreeg ik 2 deelnemers in het vizier. Jeroen en de nummer 2 op dat moment. Gebruikmakend van hun zoeken, schoot ik hen ook voorbij. Tikte CP10 af en feliciteerde Jeroen in het voorbijgaan met zijn sterke race. Vervolgens maakte ik gebruik van mijn nog verse benen en mijn vooraf op dit traject gerangschikte kaarten om voorsprong te nemen en uit te bouwen.

En zo begin ik dus als eerste aan de speciale opdracht. Vuur maken, zonder aansteker en benzine. Wat houtwerk, een touwtje, een mes en een vuursteen zijn de basis ingredienten.
Ik dacht dat ik een redelijke pyromaan was, maar het lukt me niet. Eén armzalig vlammetje krijg ik eventjes aangewakkerd. Juist als dat uitdooft, komt Jeroen de hoek om, en na hem de hele kop van het veld.
Jeroen start zijn vuurtje, alsof hij zijn hele leven padvinder is geweest. Nadat ik een kwartier vergeefs geprobeerd heb, vertelt de dame van de jury mij, dat ik in plaats hiervan ook een strafronde mag lopen. “Had dat nou meteen gezegd, want lopen kan ik wél!”, roep ik gefrustreerd.

Snel lees ik de coordinaten in, interpoleer ze op de kaart en weg ben ik. Drie kilometer lopen, nog een kwartier verloren.
Maar in mijn opwinding moet ik het punt verkeerd hebben ingetekend, want nergens een CP te bespeuren. Met hangende staart ren ik weer terug. Onderwijl de hele kopgroep wegzwaaiend, die alweer op de fiets zit voor het volgende onderdeel.
Het punt nogmaals ingelezen, en ja, ik had een verkeerde weg gevolgd. Op het nieuwe 3km rondje kom ik het punt wel tegen en ook Nauk van der Donk, die maar niet eens aan het vuurtje begonnen was.

De volgende etappe is zo’n 15km fietsen om een paar punten ophalen rond een natuurgebied in Duitsland. Het Zwillbrocker venn, een mooi stukje natuur, met een meer waarop ook geschaatst wordt. Ik schat dat er nu een man of acht voor mij zit. Als ik doortrap, heb ik mischien nog kans op een top-3 notering.
Maar dat doortrappen valt me zwaar, ná die zes extra kilometers lopen met lood in de schoenen. Om dat nog even te benadrukken wordt ik voorbijgestoken door Erik Kool, een jong talent.
En na terugkomst van de fietsronde blijkt dat ik na dat strafloopje de kaart al te woest heb opgeborgen, dat ik CP 16 bij het fietsen niet gezien heb. Ik ben er verdrie nog wel langsgereden. Even overweeg ik het punt te laten voor wat het is. Maar ik speel het spel sportief, dus neem de 8km extra fietsen voor lief.

Vanaf dat moment weet ik mij geheel kansloos. De druk is er nu helemaal af. Genekt door het onderdeel.. fikkiestoken. Een mix van teleurstelling en opluchting komt over mij. Wel neem ik mij voor om tot het einde scherp te blijven, want de nu toch vermoeid rakende benen wil ik verdere overbelasting besparen.
Terug op de Voshaar volgt nog een stukje survivallen. Een gemakkelijke hindernis, die met koude handen toch niet zo makkelijk gaat. En daarna het onvermijdelijke boogschieten. Tot mijn grote verbazing schiet ik mijn 2e pijl raak.
Terwijl ik mij opmaak voor de MTB etappe naar het feitelijk laatste onderdeel, een orientatieloop in het bos, finisht de winnaar Julien Kervedaou uit Frankrijk en kort daarna Jeroen.
De loop blijkt maar een loopje, meer dan 3km is het niet. Maar de bevroren ribbelige bosgrond laat niet veel snelheid toe. CP25 heb ik een beetje fout ingetekend, maar gelukkig zie ik Nauk net bij het punt weglopen.
Ongeveer drie kwartier na de winnaar rij ik over de finish, geindigd op een 14e plaats. Roemloos wellicht, maar niet ontevreden. In ieder geval ben ik in mijn nopjes over mijn fysieke vorm en ik heb genoten van de race. Raoul en de zijnen hebben er weer hun best op gedaan.