De A-Track 2010

Na een jaartje afwezigheid was er weer een A-Track; ditmaal in de schone edoch licht modderige Eifel. Organisator Domien Ettema had er een mooi parcours uitgelegd.Als winnaars van de vorige editie waren Wouter-Dirk en ik natuurlijk aanwezig. Sterker nog, we kregen van de organisatie speciale T-shirts aangemeten zodat we herkenbaar waren als het team-to-beat. Dat zorgde al meteen voor extra druk, iets dat Wouter-Dirk alleen maar prettig lijkt te vinden.De race zou beginnen met een proloog, gevolgd door drie etappes van verschillende lengte die ieder hun start en finish hadden bij de racebase. Het deelnemersveld werd in drieen gesplitst, en de drie etappes werden in verschillende volgorde afgelegd. Dat concept hadden we nog maar eenmaal eerder ervaren, een paar jaar geleden bij een andere race. Daar was het niet goed bevallen omdat de omstandigheden gedurende de dag verschilden en sommige opdrachten aan het begin van een dag makkelijker zijn dan aan het eind. We waren dus erg benieuwd hoe het ditmaal zou bevallen.


Foto: Jan Brinkman

Na een rustige nacht in een zaal die gevuld was racers, werden we veel te vroeg gewekt door diezelfde racers – althans degenen die nog van alles moesten voorbereiden. We draaiden ons nog eens om, maar moesten toch zwichten voor licht en geluid en stonden op. Er waren toch nog veel bekenden op de race afgekomen. Natuurlijk onze eigen Lis en haar Erik, maar ook Jeroen en John, Monique en maat, Bram en maat, en de mannen van All Terrain. Maar, misschien belangrijker: we hadden een prachtige nieuwe set kleren van X-Bionic, die natuurlijk uitgebreid getoond werden aan de collega’s. Het was nog net iets te koud voor de broeken, maar de bovenkleding zou de hele wedstrijd gedragen worden.De proloog begon met een steile klim bergop, waar we voorop begonnen, achterop uitkwamen en toch weer naar voren bewogen. Als eerste waren we voorbij het eerste CP, richting het zandzak-vullen (42 kilo!) en daarna ook als eerste klaar met de hele proloog. Alles soepel, geen problemen.

Snel tekenden we onze eerste etappe in: een flink stuk mountainbiken. Een paar minuten later waren we weg, terwijl we onze dichtste concurrenten op skikes zagen wegglijden. Jammer dat we hen bij de finish pas weer zouden zien. Fietsen ging lekker over mooie paadjes en regelmatig ook echt off-road. Prachtig in een zwak voorjaarszonnetje op weg door de Eifel! CP4 zorgde voor problemen, maar vonden we toch nog. Bij CP5 was er een serie opdrachten. De eerste: biketrial. We begonnen optimistisch, maar na ongeveer twintig pogingen was het duidelijk dat we het nooit zouden gaan halen. Veel te moeilijk, veel te veel gladde takken in het bos. Balend gaven we het op en begonnen we aan de volgende opdracht: een enorm lange touwopdracht bergop. Gelukkig konden we elkaar flink helpen. Daarna: een boomklimopdracht met ladder en zelf zekeren. Ging moeizaam, maar lukte. Terug bij de biketrial was het parcours inmiddels veranderd omdat het echt te moeilijk was. Snel deed ik een nieuwe poging, die meteen succesvol was. Daarom kregen we alsnog de punten die daar te verdienen waren.Verder maar weer, intekenen en op weg naar het bonuspunt dat om onverklaarbare redenen heel dicht langs de route leek te liggen. Na een kwartier zoeken op die plek, gaven we het op: dan maar geen bonuspunt, we hadden het laatste uur veel te veel tijd besteed aan zoeken en vruchteloze pogingen. Binnen tien minuten daarna vonden we het punt alsnog; zo’n tweehonderd meter verkeerd. Nou ja, snel doorgaan en blijven concentreren. Er was nog steeds geen concurrent te zien, en dus moesten we het maar leuk en gezellig maken met zijn tweeen. Dat lukte prima, via een serie van ongeveer tien CPs totdat we terug kwamen bij de start/finish.

Zonder veel gedoe mochten we in de auto stappen naar het startpunt van de loop-kano-etappe. Een vreemde breuk in de wedstrijd, maar in dit geval logistiek noodzakelijk. Dus kwamen we verkwikt en warm aan bij een regenachtig TA. Auto uit, rugzakken op en klaar om te gaan.Het eerste punt van de loop-etappe was voor ons onvindbaar. Aan een boom achter een jachthutje moest het zijn, en we vonden het maar niet. Uiteindelijk doorgelopen, balend en wel. Het volgende punt was meteen het wisselpunt naar de kano’s. Het eerste kano-CP lag driehonderd meter stroomopwaarts, maar omdat het inmiddels was gaan regenen, was het niet helemaal meer mogelijk om stroomopwaarts te kanoen. Met al onze kracht kwamen we zo’n tweehonderd meter stroomopwaarts, maar verder kwamen we echt niet. Gelukkig mochten we uit de boot om verder lopend te zoeken. Na wederom veel te lang zoeken (onze eigen schuld), vonden we toch dat punt en ging het eindelijk stroomafwaarts. Via takken, bomen en stenen, maar onbeschadigd en bijna droog kwamen we daarna al snel weer uit bij de auto. We baalden zo dat we het eerste looppunt hadden gemist, dat we nog een keer teruggingen om te zoeken. Met Remi en maat erbij lukte het ook niet, en dus hadden we echt de schurft in toen we terugreden naar de start-finish voor onze laatste etappe.


Foto: Jan Brinkman

Dat was natuurlijk het skiken, mijn horror-discipline van de Raid-XL vorig jaar. Maar gelukkig: deze keer ging het ontzettend soepel. Het hielp dat deze skike geen lekke band had, en wel de juiste maat. Wouter-Dirk had het minder lekker, en dus had ik veel rust voordat we ook deze etappe afsloten en de finale-opdrachten mochten proberen. Het begon met zagen, hakken en boogschieten. Score: de helft van het maximum. Daarna een bere-zware opdracht met onze eigen zandzak van vanochtend. Gelukt, maar met zware armen. Toen een grote schrik: een gruwelijk lange survival combi-hindernis. Wouter-Dirk lust die ook voor zijn ontbijt, dus hij racete er als een tijger doorheen. Daarna begon hij mij te helpen met het laatste stukje. Het ging prima op die manier en ik begon bijna te geloven dat ik het zou gaan halen. Helaas slipte mijn voet weg en raakte ik bij toeval de grond. Men was streng: de hele opdracht moest over… Ik voelde de bui al hangen met mijn verzuurde armen. Eerst maar even de volgende opdracht, om te herstellen. Iets met electriciteit en een ketting was het – weet niet meer precies, misschien vanwege de dertig schokjes die we kregen. Terug bij de touwopdracht kwam ik net een meter verder dan vorige keer voordat ik ditmaal echt helemaal kapot was. We moesten deze opdracht laten gaan. Opnieuw een punt verloren!


Foto: Jan Brinkman

De laatste opdracht was ook iets met touwen, maar gelukkig konden we eerst nog ‘rusten’  door onze 42 kilo gruis weer terug te dragen naar waar het vandaan kwam. Met nog tien minuten te gaan kwamen we terug bij de touwen, waar ik nog even wachtte voor mijn laatste poging. Helaas: onsuccesvol. Snel finishen en klaar om te douchen! Geen idee hoe we het gedaan hadden trouwens – in ieder geval was niemand uit onze startgroep in de buurt gekomen van ons.Uiteindelijk bleek helaas toch een team uit een andere startgroep driekwart punt meer te hebben gescoord. Zij waren daarmee de terechte winnaars. Onze tweede plek smaakte ook prima, temeer omdat onze mooie kleren prima hun ding hadden gedaan. Succes voor X-Bionic!

Foto’s: Jan Brinkman – Flevotrack.nl

Uitslagen: www.flevotrack.nl

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

8 Comments on De A-Track 2010

  1. Een goede impressie van de wedstrijd Arnie, maar als ik het zo terug lees, hadden we niet de flow die we bij de Outdoorchallenge hadden. Met de Flow hadden we er met gemak een 1ste plek een een half uur (of meer kunnen afsnoepen)! Maar door een keer 2de te worden, blijven we menselijk!

  2. Na die laatste zin van Wodi is het amper mogelijk om nog een normale reactie op dit stukje te geven… Maar goed, na een half uurtje over de grond gerold te hebben van het lachen (Wodi, grow up…) heb ik mezelf weer bijeen geraapt en kan alleen maar concluderen dat jullie je goed vermaakt hebben met een afwisselende race, maar dat jullie nét niet flexibel genoeg zijn omgesprongen met de door de organisatie geboden uitdagingen om wederom te zegevieren. 2e is ook mooi…

  3. Harm probeert te zeggen dat als jullie gewoon die laatste touwbaan gedaan hadden jullie gewonnen hadden.

  4. En dat ze met een beetje fatsoenlijk navigeren natuurlijk ook gewoon die andere gemiste CP’tjes hadden weten te vinden 😉 Hoe ging ie bij jou Erik? Voor herhaling vatbaar?

  5. Check,
    van de elite-atlete-supergod leren we hetvolgende; geheime strategieen gebaseerd op Mihaly Csikszentmihalyi.
    Tsss, Erik dat misten we.. hadden we kunnen weten.

  6. @Harm, een belangrijke taak in mijn leven is om een glimlach op de lippen van mensen te toveren. Als jij een half uur heen en weer gerold heb, dan is dat bij jou gelukt, en ben ik blij dat de 2de plek toch ergens goed voor is geweest!
    Ohja, ik wil niet volwassen worden! Het leven is zo leuker!
    Bedankt voor de steunbetuigingen.

  7. Een heel menselijke prestatie jochies. En Harm, als jij zo hardnekkig Kinderen voor kinderen fan blijft, wil het groot groeien jou ook niet zo lukken he. Maar gelukkig is rollen van het lachen voor ons allemaal leuk en bovendien een perfecte buikspiertraining, Arnie.. Arnie?
    Hmm, mischien zit die met zijn neus al in Mihály Csíkszentmihályi, zijn boeken dan..
    TrainZ,
    L.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*