Meedoen belangrijker dan verliezen. – FIT 2010 Seizoensafsluitwedstrijdje (3x woordwaarde).

De rondmailing had ik al een tijdje geleden in de Mailbox gehad. Op de trainingen van FIT kom ik niet zoveel meer, omdat ik op weg naar Zeist al anderhalf uur moet survivallen in de file. Maarja, een thuiswedstrijd als seizoenssluiter is natuurlijk wel speciaal. En dan het biertje, babbeltje en chips na, is toch een excuus om wél te gaan.

In de greep van mijn nieuwe hobby (golfsurfen), liet ik het lot afhangen van wel- of geen swell. En toen de webcam sóchtends een volledig platte branding liet zien, besloot ik de stam door te hakken en naar FIT af te reizen. Al was de voorbereiding niet optimaal, met de vorige dag al een trainingsmix van klimmen, een mul-zand loop en zeezwemmen. Maarja, meedoen is belangrijker dan verliezen. Lees verder.

4748662142_093ba1d495_b.jpg
        ‘Hoofd’prijs verdiend..


Het zou een koppelrace betreffen, dus gauw nog wat rondgemaild en geSMS’t. In de pauze mijn MTB en een ingevroren kliekje thuis opgehaald, om op mijn werk, vóór de file van 18:00, op te warmen. Te verwachten was dat er natuurlijk niemand meer beschikbaar bleek, maar op advies van Glenn toch op de bonnevooi afgereisd.
In de kleedkamer begon het pas tot mij door te dringen dat er meer aan de hand was dan een Dinsdag training. De opkomst was groot en alle bekende koppen present. Allemaal even stoere praat, flauwe geintjes en toespelingen op geheime wapens en navigatie truukjes. Die aanstekelijke wedstrijdspanning. Koortsachtig polste ik iedereen, maar natuurlijk vond ik geen ‘vrijgezellen’. Tot ik Kim zag op de gang, 5 min voor de start “Heb jij al een partner?”, “Nee.”, “Mooi!”

Alex geeft een korte breefing en reikte de routekaartjes uit. Totaal zo’n 18km fietsen, 10 lopen en wat zwemmen en hindernisjes.
Kim en ik vertrekken in de eerste startgroep, met Gert en nog wat lui. 10 puntjes zijn met het nieuwe laantje heen en weer gymend snel verzameld. Daarna als eerste op de fiets. Het opgejaagde wild. Via de Amersfoortse weg Westwaarts, daarna terug richting Zeist, dan door de velden over de Bischopsweg richting UMC, maar met een onlogische lus (Alexs’ heeft waarschijnlijk een Taiwanese imitatie Tomtom) richting de Bilt de snelweg over, even wat kilometers maken. Dan langs Olympos, over het UMC terrein naar het viaduct van de KrommeRijn onder de A27.
Kim en ik hebben al snel elkaar afgetast, qua fietscapaciteiten. De eerste hindernissen op de fiets komen we al snel tegen op de Amersfoortse weg. Ik ben weer eens blij met de fietsbel op mijn stuur. De heren wegwerkers die juist dát fietspad op dát moment moesten renoveren zullen het nog lang over deze avond hebben.. Ook andere hindernissen als drukke kruisingen en zwermen fietstoeristen worden handig ‘genomen’. Kim heeft wijselijk haar politiepenning met bijbehorende handhavende bevoegdheden thuisgelaten.

Nadat we de fietsen onder het viaduct op slot hebben gezet, duiken we de rivier in om aan de overkant langs het jaagpad stroom opwaarts te lopen. Ook in het lopen vinden we snel elkaars pas. Langs alle bruggen die we tegen komen hangt een touw in het water. Die moet dan vanuit het water beklommen worden.

kim.jpg
       Even voorstellen: Kim.

Bij de eerste brug ben ik té enthousiast. Duik op een flinke afstand al het water in, maar ontdek al snel dat ik wel heel hard moet zwemmen tegen de stroom in om bij het touw te komen. Eenmaal bij het touw is de brug snel geënterd. En terwijl ik boven aan de praat raak met toevallige voorbij-trimmer Arjen van Vertical Dissidents (een klimvriend uit een ‘concurrerend’ team), let ik niet op mijn maatje.. Opeens een stemmetje naast de leuning “Eh, kan je even helpen?”. O ja, we waren aan het racen en teamgeest is de sleutel tot succes. Ik trek Kim over de rand en we rennen door. Maar niet voordat ik Arjen met een nat pak laat afdruipen..

Even verderop moet er 30 meter gezwommen worden naar een brug. Wijs geworden door de ervaring blijven we nu vlak aan de kant, waar we voor de snelheidswinst, de verstrengeling in waterplanten voor lief nemen.
Omkijkend, zien we het team met Michel Schuurman al aan de zwem beginnen. Haast is geboden. Na deze brug gaat het rechtsaf over het ‘bunkerpad’, een klei pad door een weiland vol bunkers. We helpen elkaar over de blokken die beklommen moeten worden. Ik ben al snel de tel kwijt en de koeien in het weiland de kluts.. Zenuwachtig rennen ze als dollen heen en weer. Die geven voorlopig alleen maar karnemelk. Stukje via de weg en een laantje weer teruglussen naar de brug. Daar hebben we mooi zicht op de achtervolging. Wat een vrolijke boel, al die over de bunkers huppende en waterspartelende FITters.

Verder langs het jaagpad. Even een ongeplande rivieroversteek overwogen, richting de heerlijke geuren van het pannekoekenhuis. Bij de volgende brug de voorspelbare kreten van een groep hang- en drijfjongeren negerend, linksaf. En verderop weer teruglussend in hoefijzervorm onder het fort Rhijnauwen door. Langs het pad een hoge bunker overklimmen. Toch spannend, aan die roestige betonijzers. De lus vervolgde in een lang pad door het bos Noordwaarts. Even zijn we in de verleiding om het fietspad naar het Noordwesten te pakken, dat zou algauw een 500m schelen. Maar uit vrees voor het alziende oog van Alex, houden wij ons netjes aan het parcours.
Vlakbij de wissel terug, zien wij lui vóór ons al fietsend op de terugweg, terwijl wij denken toch voortdurend op kop te hebben gelopen. Ook druipen ze nog van het water, terwijl wij alweer stoffig opgedroogd zijn. Een raadsel..

De wissel terug naar fietsen is in een wip uitgevoerd. Nu volgt een stukje rechtuit, terug richting Rhijnouwen. Daar vinden we Helga en Vincent akelig dicht op ons hielen. En verderop alweer een hele stoet. Op heterdaad en klaarlichte dag betrapt bij het afsteken over het fietspad! Waar is ~een Alex als je hem nodig hebt? Een kwestie van gedoogbeleid?
Maar we laten de moed niet zakken. Kim vult mijn navigatie kunde c.q. geluk aan met haaronfeilbare kennis van het gebied, zodat we de route terug naar Dijnselburg efficient weten weg te trappen. Alweer langs de wegwerkers, die ondertussen al ingespeeld lijken op het geluid van mijn bel.

Terug bij het clubhuis, zijn we er nog niet. Eerst moet het nieuwe laantje nog opnieuw heen en weer genomen worden, om wederom 10 puntjes te verzamelen. De groep vóór ons, inmiddels drooggefietst, hangt juist voor ons in de touwen. Maar Kim en ik geven ons niet zomaar gewonnen en sprinten erdoorheen. Gert en Dennis worden de fair-players van de avond, als ze even halthouden om ons toch vrije doorgang te verlenen. Voor de deuren van het clubhuis klok ik een 1:54:50′. Het lijkt me niet genoeg voor de winst, maar voordat ik het naar beneden kan afronden, heeft Kim de tijd al opgeschreven.
We weten niet hoeveel tijd er tussen de startgroepen zat. En als Helga en Vincent niet lang na ons binnen komen, zijn we naar mijn gevoel geklopt. Maar Vincent lijkt hun tijd juist naar boven af te ronden. Ook denken we na wat hevige protesten de hindernissen niet in juiste volgorde genomen te hebben. Maar dat wordt door de wedstrijdleider himself met stelligheid ontkracht.
Dus ontvangen wij de ‘hoofd’prijs. Een WK hoed.. Wij hadden liever het ‘zoethoudertje’ ontvangen dat aan het team werd uitgereikt dat het licht op het parcours uitdeed.

4748662102_bf88bedb47_b.jpg
       Een welverdiend zoethoudertje.

Met het bier (de frisdrank bleef naar mijn weten onaangeroerd..) en de chips naderhand ebt de wedstrijdspanning weg, zoals het opgekomen was: Met veel grappen, al dan niet flauw en veel gezelligheid.

Alex, als parcourschef, heeft de beste prestatie geleverd, proficiat! Met zijn claim van anderhalf uur op z’n dooie akkertje.. respect! Maar ik vraag mij af of hij een ook een parcourswaakhond op de hielen had.. 😉

4748020241_4e1300a265_b.jpg
        Het ‘kaartje’ van Vincent, z.g.a.n. ..

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*