Klimmen in een ansichtkaart – Weekeindje Tatry.

Een weekeindje klimmen is op zich niet zo bijzonder voor avonturiers. Maar wél in een gebied als de Poolse Tatra. Een nationaal park van uitmuntende schoonheid en met een rijke historie van avontuurlijke ondernemingen. Dit was de wieg van de loopbaan van vele legendarische alpinisten.
En het is waar, ondanks de geringe hoogte, zijn de klimroutes op de zwart granieten wanden, hoogalpien van aard. Luchtig schoorsteen klimmen en subtiele wrijvingsplaten wisselen elkaar af.

Bij een dergelijke plek hoort uiteraard ook een bepaalde mores. De traditie wil dat de klimroutes zo min mogelijk behaakt zijn, ofwel: Alleen de standplaatsen zijn redelijk behaakt (maar ook niet altijd..) De tussen zekeringen moeten voornamelijk zelf worden aangebracht en door de 2e klimmer weer worden meegenomen. We gebruiken daarvoor ‘nuts’ (aluminium klem-wiggen) en ‘friends’ (veer-expanderende klauwen). De aard van de klim wordt daarom niet zozeer bepaald door de technische moeilijkheid, alswel door de mogelijkheid om zekeringen aan te brengen óf de mentale weerstand om grote lengtes uit te kunnen klimmen zonder beveiliging. De zg. ‘commitment-factor’ ligt daarbij wat hoger, dan bij de in onze regio gelegen rotsgebieden.  – Lees verder.

Elwin in het ‘Open boek’ - pic.: Renata Dutkiewicz

Een tweede reden dat het klimmen in een avontuurlijk gebied interressant maakt, is de kunst van het routevinden. Het is niet mogelijk om zoals bij ons, de klimlijn te vinden door van haak naar haak te klimmen, maar in de Tatra moet je een rotswand kunnen ‘lezen’. De natuurlijke lijn combineren tot een beklimbare route.
Vanzelfsprekend kan een verklimming, door het laten verleiden door uitvluchten in schijnbaar eenvoudiger passages, tot een jammerlijk falen leiden, resulterend in een roemloze terugtocht tot de penibele situatie van ‘vast-klimmen’. Een situatie waar voor- of achteruit niet meer lukt en het aanbrengen van zekeringen om vanaf af te dalen, ook niet meer mogelijk is..

With a little help from my friends - pic.: L

Met de weg ernaartoe begint het avontuur al. De eerste 200km vanuit Wrocław ligt er een keurige snelweg, maar daarna moet alle verkeer over een kronkelweggetje, met meer stoplichten dan strepen op de weg, naar Zakopane. En aangezien half Polen tijdens de hittegolf de koelte van de bergen opzoekt, duurt het even voordat wij s’nachts naar onze berghut kunnen lopen.

Bij het krieken van de dag gaan wij op weg naar de zuidwand van de Zamarła Turnia. Via idyllische valleitjes, bergmeertjes en beekjes tussen de ruige bergkammen. Het lijkt wel of we in een bewegende ansichtkaart lopen.
Na 2 uur bereiken wij de voet van de wand, na het nemen van een bergpas via een ‘poolse’ klettersteig, oftewel een klettersteig met staalkettingen behangen, waar hordes toeristen zich langstrekken, zonder enige vorm van protectie.

L zoekt de weg - pic.: Renata Dutkiewicz

Als eerste klimmen wij Droga Motyki. Een 5e graads route die een prachtige lijn volgt, als een de middenvouw in een open boek. Routevinden is er daarom niet moeilijk en protectie is eenvoudig aan te brengen. Het klimmen is daardoor een ontspannen genot. Boven gekomen vieren we de top met een flinke slok bier, meegenomen door het team die we op de hielen zaten. Een paar toffe speleologen.

Het is nog net ochtend, dus via abseils terug naar de voet van de wand om een volgende route te beklimmen. We kozen voor Zacięcie Komarnickich. Een route met een volslagen ander karakter. Naar boven toe oplopend in zowel klimtechnische- als beveiligings moeilijkheidsgraad. In de 2e helft van de wand gaat de grepige gespleten rots over in liggend, maar compact afgerond terrein. Ik moet heel wat moed bij elkaar schrapen om door te zetten en de route naar boven te volgen, i.p.v. de makkelijker ontsnapping via een horizontale band naar rechts.
Je moet volledig de wrijving van de schoentjes vertrouwen. De rots vertoont bijna geen scheuren, waarin nuts gelegd kunnen worden. En waar je de zekeringen wel kwijt kan, is het soms onmogelijk plaatsen, doordat de handbewegingen het lichaam achterover zouden doen kantelen..
De klim kost ons veel tijd en nog meer energie. Na de afdaling waar we net zolang over deden als de aanloop, ploffen we uitgevloerd neer bij de hut, voor de maaltijd en een piwo.

Reni komt na - pic.: L

Zondag ochtend trakteren we onzelf op een uur later opstaan, een uur kortere aanloop en een feest van een klimroute: De Droga Byszkowskiego op de Kościelec. Aan de voet van de wand blijkt waarvoor vroeg opstaan ook alweer dient. Er zitten al 3 touwgroepen in de route.
Dat scheelt ons overigens weer met routezoeken, maar we vrezen lange wachttijden. Twee teams bestaan uit instructeur en leerling, die laten we snel achter. Maar het andere team zitten we op de hielen. En dat noopt tot improvisaties, want de standplaatsen laten wat betreft protectie, niet meer dan 1 team tegelijk toe, zodoende bouwen we een aantal ‘facultatieve relais’.
De eerste 3 á 4 touwlengtes zijn een genot om te klimmen. Technisch uitdagend, maar voldoende mogelijkheden voor beveiliging. En de lol van het routezoeken in het avontuurlijk klimmen blijkt weer wanneer de teams achter ons in de 3e lengte, ons opeens weer op de hielen zitten, doordat ze 2 meter links van onze lijn een veel makkelijker passage hadden gevonden.

De één na laatste touwlengte is de crux en wordt veel minder geklommen. Het team voor ons neemt de gangbare ‘achter uitgang’, via een horizontale band linksaf , naar de schouder van de berg. Wij kiezen ervoor om door te gaan via een linksoplopende diagonaal, bestaande uit een scheur als langs een lineaal getrokken door een komvormige overhangende wand. Luchtig, intimiderend en afwijzend, maar vooral onweerstaanbaar uitdagend.
Ook al is de scheur goed af te zekeren, kan ik nauwelijks de goede balans vinden om de zekeringen aan te brengen. Dankbaar maak ik gebruik van een aantal achtergelaten friends, die verklemd zijn geraakt bij valpartijen bij eerdere beklimmingen. Bij het nazekeren van Renata moet ik oppassen niet te hard aan het touw te trekken, om haar niet uit evenwicht te brengen.
Via een nieuw gevonden variant, verlengen we de klim nog wat naar de top. Genietend van het uitzicht, picknicken wij midden in een ansichtkaart.

Ansicht - pic.: Renata Dutkiewicz

Op de weg terug naar Wrocław delen we de slingerweg weer met de halve bevolking van Polen. Maar onze rat is gevoerd, hebben geen haast en genieten van het spectaculaire uitzicht op een door de laatste zon beschenen donderwolk vlak boven ‘onze’ bergen. Alweer een vergezicht om met een postzegel erop naar huis te sturen..

X-Bionic fietsshirt niet alleen voor fietsen.. - pic.: Renata Dutkiewicz

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

2 Comments on Klimmen in een ansichtkaart – Weekeindje Tatry.

  1. Mooi! Dus het is er eindelijk van gekomen om terug te gaan naar al die gave wanden die we daar tijdens het berghollen een paar jaar geleden zagen… Ik ben blij dat ik niet mee mocht, ik geniet liever van uitzichtjes met vaste grond onder de voeten 😉

  2. Prachtig verhaal en foto’s Elwin (ondanks dat ik het vakjargon niet helemaal beheers), wat een avontuur.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*