Lekker rennen in de Jura

Ietwat geïntimideerd sta ik naast Harm en onze nieuwe sportvrienden Hans & Ad van Team Leopard, tussen alle stoere mensen met stoere worldchampionship hier worldchampionship daar wedstrijdshirts aan. We staan verdwaald te luisteren naar welkomsboodschappen van belangrijke mensen, onze gedachten zijn namelijk bij de vraag waar dat eten nu blijft. De eerste deadline is overschreden, anderhalf uur achter op schema staan we in de rij voor ons eten. Wanneer de briefing nu begint, wordt voor ons onduidelijk. Uiteindelijk begint deze, maar hij is zo Frans en zo lang, dat ik alvast de routes op de net gekregen kaarten begin in tekenen. Harm doet zijn best om slim te kijken en nuttige tips te verstaan.  Die blijken er eigenlijk niet te zijn. 

Als we dan eindelijk in de tent in onze slaapzakken liggen, zie ik al op tegen de volgende morgen. Ik haat het namelijk om vroeg op te staan voor onzinnige dingen. In dit geval bestaat de onzinnigheid uit het feit dat we voor de start, die om 8.20 plaatsvindt, eerst nog eens onze fietsen om 6.45 op een bepaalde locatie moeten hebben en ook nog eens de tent en auto ingeladen hebben.  Maar vooruit, we spelen tactisch; Harm brengt de fietsen weg met de auto en ik ruim de boel op terwijl ik tegelijkertijd mijn ontbijt moet verdedigen tegen de gretige aanvallen van koolmeesjes.

p9170021_klein.jpg p9170024_klein.jpg p9180046_klein.jpg

Bij de start feliciteren we alvast Hans & Ad met hun prestatie van het beste Nederlandse mannenteam en zij feliciteren ons met onze klassering als beste Nederlandse mixed team. Maar uiteraard moeten we de komende 28uur nog wel even strijden om het klassement van het beste Overall Nederlandse team..  Dus hebben we wat te doen.

We beginnen met een cityrun van een kilometer of 7. Eigenlijk geen gekkigheid. We hebben vooraf duidelijk met elkaar afgesproken om tactische keuzes te maken, zodat we niet achter de feiten (ehm, deadlines) aanlopen. Dus in deze etappe laten we alvast 2 punten boven op een berg liggen, want daar  hebben we geen tijd voor als we de volgende etappes veilig willen stellen. Daarna volgde een verplichte route van weer een km of 7.

Ik zelf had veel moeite met het lezen van de klok tijdens deze wedstrijd. Zo bestonden er allerlei tijdsgegevens  per etappe  “openingstijd van een Transition Area”, een “Definitieve sluitingstijd, die je een verplichte shortcut geeft” en een “Tijd die je punten gaat kosten”. In ieder geval hadden we het zo berekend dat we zeker om 10uur bij de kano’s moeten zijn, om de daarop volgende fietsetappe goed uit te komen om de daarop volgende loopetappe goede kansen te hebben. Een tweede regelgeving naast de tijden was namelijk dat er etappes met verplichte punten waren, maar ook bonusetappes. Dus je moest goed in de gaten hebben voor welke etappes je voldoende tijd incalculeert.

Terwijl we lekker aan het hobbelen zijn, merken we dat het heel goed gaat met onze planning. Zo goed zelfs dat we ruimschoots op tijd voor de opening van de kano-ettape aankomen. Dus we besluiten de laatste kilometer even lekker te wandelen, om wat te eten, niet te koud te krijgen bij het wachten en om wat energie voor later te besparen. Een foute keuze blijkt, als we niet om 10 uur de boot in mogen. Want je mag vertrekken op volgorde van aankomst, en  jawel wij waren bijna de laatste met ons tactische gedoe. Of zouden al die Fransen wat anders te horen hebben gekregen?  Dus we moeten verplicht een kwartiertje wachten, we worden gerustgesteld dat dit kwartiertje gecompenseerd gaat worden en wel zo snel mogelijk.

Eenmaal in de boot beseffen we dat we zelf eigenlijk niet zien waar dat kwartiertje dan wel gecompenseerd gaat worden. Maar ach, het kanoën is vette pret. Nat tot onder de oksels, met barrages en kanogoten die een spannende wending geven aan Harm zijn stuurmanskunsten.

p9180051_klein.jpg

En hoppa, fijn een stukkie (33km) fietsen, om daarna vol enthousiasme  te beginnen aan het echte oriënteringswerk. We hebben een strak uur ingepland hiervoor. Het gaat als een trein, we sprokkelen het ene puntje na het andere puntje binnen. Ok, dan we geven onszelf nog net de kans om nog een puntje te halen. En plots zitten we niet waar we horen te zijn. Ai… Aha, maar dit biedt wel kans om nog wat anders op te halen. We overschrijden onze eigen planning enigszins, maar een half uur later zitten we weer op de fiets met net wat extra bonuspunten.

p9180059_klein.jpg p9180060_klein.jpg p9180065_klein.jpg

En de overige uren?? Het gebruikelijke; fietsen, lopen, fietsen, lopen…  Met als hoogte punt een uurtje pitten onder de wasbak in het dames toiletgebouw, omdat we toch tijd overhadden. Als in; die 60km trekking zouden we toch echt niet in 8uur kunnen volbrengen. We hebben weliswaar de punten dichterbij opgepikt, maar om bij de punten iets verder op te komen, zouden we onnodige risico’s moeten nemen. De nacht zijn we relatief vlot doorgekomen. En het fijne was dat we na zonsopkomst nog maar een paar uurtjes hoefden, waarin we nog lekker konden hollen. Mooi op tijd komen we over de finish. We beseffen dat we misschien iets minder op safe hadden hoeven spelen uiteindelijk, omdat we continue erg goed vooruitgingen.

p9180066_klein.jpg p9190069_klein.jpg p9190071_klein.jpg

Na een heerlijke douche (yippie; twee koppen) en een heerlijke zak chips, gaan we aan de volgende uitdaging beginnen. We besluiten om direct te vertrekken om zoveel mogelijk nog met daglicht te rijden, wat naar ons inziens onze oogjes langer open zou moeten houden. Na twee uur geven we het op, en lassen we een slaapuurtje in.

De dag na de finish weet Harm me te vertellen dat we 3e  mixed zijn en 20ste overall. Wow, dit is meer dan ik überhaupt had durven hopen in zo’n deelnemersveld. Nu pas begint de evaluatie. Want dat verloren kwartiertje dat hebben we niet meer teruggezien. Dit had bij de oriëntatie zeker wat extra punten op kunnen leveren, want we misten er maar zes om op de tweede plaats te staan. Als we ons iets meer bewust waren geweest van onze positie, hadden we misschien andere keuzes gemaakt. Maar ach, het is ook heel wat waard om de dag na 28uur sporten + 8uur opgevouwen in een auto te zitten, rollend van het lachen je bed uit te stuiteren, omdat… omdat je gewoon geen spierpijn of andere typische flauwe grapjes met je lichaam hebt!

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

1 Comment on Lekker rennen in de Jura

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*