Rajd Zimowy – Verslag van een winterrace. (NL)

Een winterrace is toch van een heel andere categorie dan de doorsnee Adventurerace. Zoals die schotse vriend zei: “Life is not for beginners”, geldt zeker voor deze wedstrijd.
Er zijn 2 categorieen, de ‘Masters’, waarin een afstand van 250km in 60 uur moet worden afgelegd door teams van 4 personen. En de categorie ‘Speed’, voor koppels, waarbij ca.170km binnen 40 uur moet worden volbracht, op de voet, MTB en per ski. In die laatste categorie verdedigen Renata en Elwin de eer van TeamXbionic.

De aankondiging van de organisatie (het poolse die-hard A.R.team 360) was veelzeggend: Zo werd er niet gesproken over ‘fietsen’, maar over ‘gaan met de fiets’. De sneeuw, de kou, het zware bergterrein, de hoogteverschillen en maar 10 uur daglicht, waren de test elementen die de mannen (m/v) van de jongens zou onderscheiden.

dsc00564.jpg

Voorbereiding is het halve werk. Wij hebben van te voren minutieus een doorloopschema uitgewerkt. Gebaseerd op 2 opties: ‘realistic’, en ‘slow’. De optie ‘fast’, hebben we bewust achterwege gelaten. Beiden zijn we wat wankel en verkouden. En voor Reni is het de eerste wedstrijd, sinds zij 2 jaar geleden, bij een training zwaar ten val kwam en haar knie blesseerde, die daar nooit meer van hersteld is. Dus als we het al gaan halen, is het hopelijk vóór ‘sluitingstijd’. ‘Finishen is belangrijker dan winnen’, is het motto.
Opvallend is het ongekend sterke deelnemersveld in onze categorie. Alle teams hebben hun beste mensen in de ‘Speed’ ingezet. Toch verbaas ik mijzelf dat ik mijn hoofd niet op hol laat brengen. Alles zet ik in, om ons als koppel over de streep te brengen.

dsc00527.jpg

Proloog.

Eerst de hectiek van het vullen van tassen voor de wisselplaatsen (extra kleding, genoeg voedsel, batterijen? De logistiek moet echt kloppen op deze race. Een extra paar sokken vergeten, betekent al einde race of bevroren tenen), het last minute monteren van de spijkerbanden (uiteindelijk een cruciaal goed besluit) en de fotosessie in de kou. Dan Vrijdagavond, om 19:00u de ontlading, na het startschot.
De race begint met een proloog van 10km. Kort, maar de hoogtemeters tikken hard weg. De punten liggen in een ovaal vanaf de start in Koniaków naar de noordelijke bergen en terug.

kaartlezen-voor-start.jpg(foto:www.exmedio.pl)

Het wordt een grote optocht, omdat alle teams verkiezen om het rondje tegen de klok in te lopen. Een idioot gezicht om al die dwaallichtjes de skipiste af te zien tollen, om onderaan het eerste CP af te knippen. Let wel, vóór ons, want Reni en ik dribbelen beheerst achteraan. Als vervolgens de gehele kudde vóór ons weer samenklontert, duidelijk massaal op zoek naar het 2e CP, weet ik het hoofd koel te houden en pal Oostelijk het bos in te steken. Ik ben er van overtuigd dat het punt nog een vallei verderop ligt.
En daarmee begint het genieten. Het stug volgen van eigen koers i.p.v. de kudde. Letterlijk door dik en dun het kompas achterna. En het spel van verwarring zaaien: Lichtjes uit op belangrijke punten en onzichbaar zijn. Het werkt. Als eersten vinden wij CP2.
Pas halverwege CP3 worden wij weer bijgehaald. Toch zijn we weer veel teams te snel af, als velen vastlopen op een privéterrein met een boze boer. Na CP3 is de route zo rechtoe rechtaan, dat slinks navigeren niet meer nodig is. Toch weten we gaandeweg nog een aantal teams te vlug af te zijn.

drukte-bij-cp.jpg(foto:www.exmedio.pl)

Mijn bezorgdheid die ik had vóóraf, ebt weg. Kledingkeuze blijkt juist. De kou valt best mee. De vorm voelt goed. En ook Renata gaat verbazend goed. Regelmatig moet ik háár afremmen i.p.v. andersom. De rest van de CPs verzamelen is een formaliteit.
Wij blijken op een 9e positie te liggen bij terugkomt op de basis. En een half uur vóór op het snelste scenario.

1e MTB etappe.

Zonder dralen springen wij op de fiets. Toch bij vertrek voorbijgestoken door 2 andere teams. Ik kan er niet mee zitten. Veel belangrijker is het, om de komende 12km te overleven.
Het begint met een lange afdaling, verblind door waaisneeuw en verdoofd door de koude wind. Reni is al geen fan van snelle afdalingen, en moet nu ook nog wennen aan de spijkerbanden. Ze is blij als we weer omhoog gaan. Ondanks de slakkengang, schudden wij een ander team af, juist voor TA1 (de eerste wisselplek).

dsc00534.jpg

1e ‘Ski’ etappe.

Het 1e ski onderdeel is afgelast. Vanwege de slechte sneeuwkwaliteit wordt het vervangen door lopen. Jammer, want lopen door de sneeuw kost veel meer energie. Vooral de ondergrond is een aanslag op mijn zwakke punt: De enkels.
Er zijn in 14km 2 CP’s op te halen, die op de kaart gezien, vlakbij elkaar liggen. Dat we gaandeweg door een tweetal teams voorbijgestoken worden doet ons niet zoveel, alswel dat we op een half uur gaans, al een aantal teams op de terugtocht tegenkomen. Anderhalf uur later, zijn wij zelf pas op datzelfde punt op de terugweg.
Terug op de wisselplek nemen we nu wel wat extra tijd om te eten, onze camelbacks en bidons te ontdooien en ikzelf om schoeisel te wisselen, omdat ik als een goed Hollander onderweg door een ijsvloertje ben gezakt. De tenen liggen al als losse knikkers in de schoenen.

2e MTB etappe.

We vertrekken weer op de fiets, een vol uur vóór op schema.
Goed doorgewarmd, want er volgt een 45km fietsen, deels door moeilijk terrein. Het begint met een extreem lange afdaling naar het historische stadje Wisła. De kou werkt in op Renia’s knieen. Die beginnen spontaan op slot te springen, zodat zelfs valsplat afdalen een hel wordt. Hier waren wij al bang voor. De snelheid valt volledig weg. Zoals de poolse volksaard dicteert, wordt er niet geklaagd, maar de verbeten blik op haar gezicht spreekt boekdelen. Ik maak mij zorgen en wil niet dat er blijvende schade ontstaat.

dsc00536.jpg

En dan breek ik, ik geloof er niet meer in. We zijn nog maar 6 uur onderweg, nog geen kwart van de afstand afgelegd. Een winterrace is te hard om doorkwakkelend te finishen. Je bent fit en maakt een kans, of je bent het niet en daarmee kansloos. De simpele wet van de jungle.
Toch gaan gaan door. Heuvelop gaat het iets beter. Maar algauw moeten we overstappen op een strategie die we de hele race zullen volgen. Een tiental minuten in het zadel en dan 5 minuten fietsduwen, waarbij ik zoveel mogelijk de 2 fietsen tegelijk neem.
Terwijl wij door de bossen naar CP6 omhoog buffelen, komen een aantal er ons een aantal lichtjes afdalend tegemoet. Het zijn onze vrienden van team NONSTOP. Het eerste wat ik zie is een los bungelende ketting, dus ik grijp al meteen naar een kettingtool. Maar het echte probleem blijkt mens-technisch: Marek is door zijn rug gegaan. Daar heb ik geen gereedschap voor. We zetten voort. Ik hou mijn gedachten voor mij: Straks zijn wij aan de beurt om de handdoek in de ring te gooien..

dsc00537.jpg

Bij een hut op een eenzame berggraat halen we CP6. De afdaling is prachtig technisch, via steile kronkelpaden. Ook Reni heeft er lol in. Ik verbaas mij over haar durf. CP7 halen we een 10km, en een pijnlijke eeuwigheid verder. Alweer een afgelegen berghut. Heel ver in de diepte schemeren de lichtjes van Żywiec, de bierstad.
Hierna op weg naar TA2, een berghut op hemelsbreed 5km afstand. De kortste weg leidt via een hoge berggraat. Maar ik kies vanwege onze vorm en de sneeuwcondities, voor een 12km omweg vals plat over de weg in de vallei.
Als we al fietsen, dan is de snelheid zó laag, dat ik bijna omval. Maar Reni geeft met haar koppigheid het goede voorbeeld. Dus ik weiger ook aan opgeven te denken en tel de meters.
Dan rond een uur of 5:00, rijden we langs een BP-station die open is. Reni oppert het brilliante plan om daar de lijdensweg even te onderbreken voor een bekertje warme thee. En dat doet meer goed dan alleen de maag verwarmen. Verfrist, of eigenlijk ververst, stappen wij daarna weer op het ros.

dsc00544.jpg

dsc00540.jpg

Gaandeweg steken we 2 teams voorbij, die de weg kwijt lijken te zijn. Dat geeft de mens weer hoop.
Een uur later dan de gepland, parkeren we de fiets voor TA2. In de diepte zien we de lichtzee van een ontwakend Bielsko Biała. Dat doet mij beseffen hoeveel afstand we eigenlijk al overbrugd hebben.
De warmte in de hut is weldadig. Er staat sportdrank klaar. Zeer welkom, omdat onze bidons al lang louter ijs bevatten en de camelbacks ook dichtgevroren zijn.

Trekking.

Een half uur blijven we plakken in de hut om onze voorraden, in- en uitwendig, aan te vullen en wat schoeisel te wisselen. Als we om 7:20 buiten stappen is de boze zwarte wereld, licht en vriendelijk geworden. Volgens het schema zijn wij nu halverwege. Dat puur theoretische gegeven stemt mij optimistisch.
Wat volgt is mijn lievelings bezigheid. De ‘trekking’ is een Orientatieloop van 14km, waarbij een 8-tal CP’s gevonden moet worden. Het bos is open en overzichtelijk, maar is diep doorsneden door rivierdalen. De sneeuwlaag is enkeldik, zodat er prachtige doorsteken kunnen worden gemaakt om zomin mogelijk hoogtemeters te verliezen.

dsc00551.jpg

dsc00554.jpg

Helaas betekent dat wel dat wij hier en daar in halfbevroren moeras terechtkomen. Toch ben ik overtuigd van onze efficiency, doordat wij enkele teams inhalen.
Na 2½ uur, een half uur eerder dan verwacht, zijn wij weer terug op het TA, waar ST1, de 1e ‘Special task’ volgt: Via een touwladder in een boom klimmen en terug abseilen. Een opdracht van niets.
dsc00555.jpg

Daarna volgt het meest weldadige intermezzo van de gehele race: We krijgen een warme maaltijd van het huis aangeboden. En wel bestaande uit een kop soep met een broodje. Zelf aangevuld met lekkernijen uit de team-tas, wordt het een memorabel feestmaal.

dsc00558.jpg

In de planning staat nu eigenlijk een uurtje rusten. Maar omdat er alweer een aantal teams voor ons vertrokken zijn, gaan wij ons enigszins gejaagd voorbereiden op de komende fietsetappe, de ‘sloper’ van de race. De bidons zijn nog niet geheel ontdooid en Renia’s te drogen gehangen kleding is nog altijd klamvochtig. Hoe gelukkig prijs ik mij met mijn X-Bionic thermo goed, dat mij de gehele race warm en droog heeft gehouden. Niets hoef ik te wisselen, alleen weer de wielerbroek weer over mijn looptight aantrekken.

3e MTB etappe.

Om 12:00u exact, een half uur vóór planning, beginnen we de fietsafdaling. Een lange steile daling met verborgen rolkeien onder de sneeuw, brengt ons terug naar het dal. Reni heeft de smaak te pakken en ik verdenk haar ervan dat ze gewoon de remhandels niet weet te vinden.

dsc00560.jpg

Het volgende CP zou zo’n 30km verderop liggen. Maar in het dal blijkt algauw dat we voor een 40km variant moeten kiezen, via Żywiec, om zoveel mogelijk hoog en laag te vermijden. Reni’s knie weigert dienst. Tergend langzaam vorderen wij en zelfs op vlakke gedeeltes, loop ik regelmatig de twee fietsen te duwen, terwijl Reni de benen wat laat herstellen. Maar terwijl alle ballast in mijn rugzak is overgehevelt, gaat zelfs dat wandelen ook niet vanzelf.

dsc00567.jpg

dsc00562.jpg

Ik maak mij zorgen. Reni weet echter niet van opgeven, dus ik ga ook door. Ik vrees voor de gevolgen, maar bewonder haar doorzettingsvermogen. De sfeer wordt er wel wat grimmig door. Helemaal als we CP10 naderen (die ik door de trance van de slakkengang bijna vergeten was). Een punt bij het kruis bovenop de Matyska, ofwel Słạsk Golgota, waarbij wij via een ‘kruisgang’ naar boven rijden. Langs het pad staan de 14 statien van Christus’ leidensweg in levensgrote bronzen beelden vormgegeven. Het relativeert ons eigen lijden wel iets, maar vrolijk stemt het niet.

dsc00568.jpg

Ook CP11, ofwel ST2, die we toch redelijk snel weten te bereiken, bedrukt ons gemoed. In 2 kapotgeschoten bunkers moeten we op zoek naar een tweetal CP’s. Wat wel weer fijn is, dat team 31, die ons op Matyska voorbij stak, nu weer achter ons zit. En doordat we door een handigheidje een enorme lus in de hoofdweg weten in te korten, zullen ze ons niet snel meer inhalen, ondanks ons duw-fiets gemiddelde van 6km/u.

dsc005611.jpg

Dan valt de avond weer in, als wij juist een moeilijk navigatie vraagstuk voorgeschoteld krijgen. De kaart klopt hier niet met de werkelijkheid. En de kleine weggetjes die bereden moeten worden zijn door de sneeuwlaag moeilijk vindbaar. Toch bereiken we CP12 zonder foutrijden. Tot mijn grote opluchting, want voor elke extra meter zou ik mij nu naar Reni zeer schuldig voelen.
De daaropvolgende afdaling is een groot plezier, maar eindigt kilometers eerder, dan verwacht. Bij het licht van mijn hoofdlampje heb ik het verloop van hoogtelijnen verkeerd om gelezen.
Gelukkig krijgen we verderop weer een meevaller, als we een fietstunneltje onder de Expresweg door vinden, waar wij een kilometer dachten te moeten omrijden.
CP13 is het laatste punt, voordat wij weer richting thuisbasis rijden, voor de laatste ski-etappe. Maar dat is dan ook wel een hele gemene uitsmijter. Heen en weer over een oneidig lang steil pad met een dun laagje glijsneeuw over hard opgevroren blubberbrokken. Ik overweeg om de fiets achter te laten, want lopend breek je al bijna enkels, maar fietsend riskeer je je nek. Echter Reni heeft haar principes, dus we smokkelen niet en worstelen naar boven, met de fiets voortsleurend als pure balast.
Naar beneden stap ik toch maar op en denk dat deze afdaling niet zou misstaan in een aflevering van ‘Jackass’. Alweer prijs ik de spijkerbandjes. Reni is verstandiger en loopt omlaag. Alhoewel ik in gedachten de knieen hoor kraken.

2e Ski etappe.

Als we daarna op de Racebasis aankomen. Voel ik mij opgelucht: het fietsen, de slachting, zit erop. En de handen ontdooien. We vangen op dat we laatste liggen, wat later een misverstand blijkt te zijn. Ook ons tijdschema ligt aan scherven. We hebben 9½ uur over de laatste etappe gedaan. 3½ uur trager dan planning en zelfs een half uur trager dan de langzaamste inschatting.
Men maakt zich zorgen als wij pakken voor de komende ski-etappe. Er wordt gevraagd of we echt zeker weten, om daar nog aan te beginnen. Wij zijn optimistisch. Het is 22:00u en de finish sluit pas 14 uur later. De komende 16km moet wel veel verrassingen herbergen, willen wij dat niet halen.

dsc00573.jpg

We beginnen aan het traject met de ski’s op de rugzak. Reni vraagt of mijn ski’s niet té ver uitsteken. Maar in een ongefundeerd euforisme, wimpel ik alle raad af en loop vervolgens de volgende kilometers mijn kuiten en enkels blauw en kaal tegen de onderpunten van die latten.

dsc00574.jpg

In dezelfde high, babbel ik gaandeweg lekker tegen Renata aan, en heb aanvankelijk niet in de gaten dat ik ons een paadje in dirigeer, die één rivierarm te vroeg komt. Nadat we constateren dat de koers echt niet meer klopt, verlies ik mijn praatjes en vraag mij af waar wij ons in ‘s vredensnaam bevinden.
Als Renata onze positie op de kaart vind, kan ik het niet geloven. Nog niet op de helft van waar ik dacht dat wij waren en een kwartier verlies. Gelukkig doen de knietjes van Renata het al lopend prima.
We vinden maar geen geschikt terrein om de ski’s onder te binden, dus blijven ze voorlopig op de rugzak. Als we op weg naar CP15 via een stijl bospad stijgen, lijken mijn latten handjes te hebben gekregen, die zich aan alle laaghangende takken vastgrijpen.
Ik ben niet helemaal helder meer. Ondanks dat ik het idee heb dat wij best snel stijgen, geeft de hoogtemeter het tegendeel aan.Waar ik dalen verwacht, ontwaar ik heuvels en andersom. Gelukkig stuiten wij op een met groen geindiceerd pad, die ook op de kaart is terug te vinden.
Ik vergis mij enorm in de afstanden. De kaartschaal lijkt wel dubbel zo groot. CP15 ligt waar hij ingetekend staat. Ik wil het alleen niet snappen en maak me boos. Daar wordt ik een beetje wakker van.
Nu denk ik dat de skies onder kunnen en veter mijn schoenen om en stap op de planken. Maar de sneeuw is zo slecht en verwaait, dat ik niet veel sneller ben dan Renata, die stug blijft doorwandelen, nog wel op haar skischoenen. Er volgen wat halfgecontroleerde afdalinkjes, lastig bochtenwerk om verijsde modderpoelen en keienbergen heen. Ik ben zo erg bezig met mij staande houden op de skies, dat ik vergeet de koers te blijven checken.

dsc00577.jpg

Na een aantal U-vormige bochten, mondt het pad uit op een open plek in struikgewas op een steile helling. Dan pas pak ik weer de kaart en kompas erbij en heb alleen nog een vaag vermoeden waar wij ons ongeveer bevinden. Maar dat kan niet. Dan hebben wij een half uur gedaan over nog geen kilometer op de kaart. Ik twijfel en voel de moed in de schoenen zinken. Wij moeten uiteindelijk een met blauw aangegeven pad omlaag vinden.
Renata brengt uitkomst: Stug oostelijk blijven doorlopen, totdat we op het blauwe pad botsen. Ik bind de skies op de rugzak en volg braaf.
Niet veel verder stuiten we inderdaad op het pad. Vanaf daar is het gedaan met alle navigatieproblemen. Alleen stug het pad volgen tot de weg beneden in het dal.
De wolk die al een uur of drie in mijn hoofd rondwaart, ontlaad zich opeens in donder en bliksem, als ik voor de zoveelste keer mijn kuiten snij aan de ski-eindes. Na de nodige krachttermen en gesmijt met materiaal, en Renata de stuipen op het lijf te jagen, weet ik de skies eindelijk ordentelijk op te binden. Volledig opgeklaard vervolg ik monter de weg. Wel voorbijgaand aan de doctrine dat teamgeest de stemming in het hele team behelst. Zo duurt het eventjes, voordat wij ons weer een koppeltje voelen.
Beneden in het dal vinden wij CP16 in een groeve, waar ST3 wacht. Een stukje jumaren, een touwtraverse en een abseil. Voor Renata is jumaren geen dagelijkse kost. Terwijl zij met de stijgklemmen stoeit, heb ik het voor het eerst echt koud. Te wijten aan dat onze drinksystemen bevroren zijn en ik de afgelopen 4 uur niet heb gedronken, essentieel om lichaamstemperatuur te regelen, juist bij koude. Ik trappel en spring. Wanneer ik aan de beurt ben, sprint ik er in 10 minuten doorheen, waardoor er weer iets van warmte in mijn spieren terugkomt.

dsc00579.jpg

Vanaf daar is het vrijwel een rechte lijn naar huis. Alleen nog even over een 200 meter hoge skibult. Op de afdaling kijk ik achterom waar Renata toch blijft. Dan vangt mijn hoofdlampje een schim uit Michael Jacksons video Thriller. Zij kan haar knieen niet meer buigen en zwiert a.h.w. om haar skistokken heen. Het wordt echt tijd om ermee op te houden.

En dat gebeurt. Zondag, na 5 uurtjes over de laatste 16 km te hebben gedaan, wandelen we om 3:20u de school van Koniaków binnen, waar de racebasis is. De opblaas Start/finish poort is al opgeruimd. Maar de jury is klaarwakker, feliciteert ons en drukt ons een fles champagne in handen. En het leuke nieuws is dat ze nog 2 of 3 teams na ons verwachten.
Er volgt een heerlijke smakeloze maaltijd en diepe slaap… van 4 uur. Er wacht nog een lange reis.

dsc00582.jpg

Uiteindelijk zijn er van de 22 teams 18 gefinisht. En is team 32, teamXbionic, op een 14e plek geindigd. Met een finishtijd, precies tussen de realistische- en langzame schatting in. Dat terwijl in het schema alleen werd uitgegaan van de 170 platte kilometers, maar wat uiteindelijk echt telde waren de 4500 hoogtemeters.

Kijk voor het wedstrijd kaart materiaal hier: http://www.team360.pl/zima_2011/node/2003
(Kaart 3 is de grote overzichtskaart. De andere 2 zijn deelkaartjes voor Proloog en Trekking)

Even bedanken:

Lisette, voor het lenen van de ski’s en Deuter rugzak,
Harm en Arnie, voor het lenen van de spijkerbanden,
Napieraj voor het J.I.T. leveren van mijn INOV-8’s,
Team-360 voor de professionele organisatie en routekeuze,
X-Bionic voor het leveren van ‘s werelds beste winter bestendige onderlaag.

 

Team X-Bionic

Welkom op de website van het X-Bionic Adventure Race Team. Vier mannen en één vrouw die van avontuur en fysieke uitdagingen houden. Op deze weblog plaatsen we verslagen van onze wedstrijden, voorbereidingen, ervaringen met materialen en alle andere zaken die ons bezighouden. Geniet van de verhalen en schroom niet om een reactie te plaatsen of je vragen aan ons te stellen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*