Nu zijn wij natuurlijk het programma Kassa! niet, maar toch wil ik hier even een post misbruiken om een warme douche uit te delen en wel aan de Firma Robijns; importeur van onder andere Suunto en Recta. Nu gebruik ik al heel wat jaren met veel plezier een Suunto Altimax horloge, met name vanwege de robuuste uitvoering en goed te bedienen knoppen. Alleen was mijn horloge niet helemaal bestand tegen het lompe geweld van adventure races. Ergens ben ik een keer de ring aan de bovenkant verloren. Maar goed, met een beetje sporttape was dat ook gefixed, al zag het er niet uit. Nu moest ik afgelopen zondag op de Bever Info en Doe dagen zijn, waar ook een stand van Robijns was. Ik liep nog maar amper de stand binnen of Lourens heeft mijn toch wel belabberde Altimax gespot… Of ik even mijn naam en adres wilde achterlaten, dan stuurde hij me de onderdelen op. En ja hoor, vandaag de envelop in de bus, paar minuutjes werk en mijn Suunto is weer als nieuw! Super service, waarvoor dank!

   
ps: alleen kwam ik er nu opeens achter dat mijn Recta polskompasje een blessure heeft opgelopen dit weekend Zouden ze bij Robijns ook nieuwe glaasjes voor kompassen hebben? Ach, hij wijst nog wel steeds naar het noorden en dat is toch het belangrijkste…

Ook dit jaar is er natuurlijk weer een X-Bionic Veluwe Classic. Sterker nog, dit jaar wordt de Veluwe het strijdtoneel van het NK adventure racen! Verder verandert er niet veel, dus we gaan gewoon weer lekker 16 uur rennen, fietsen, kanoën en andere leuke dingen doen. Inschrijven kan vanaf vandaag via http://www.teamxbionic.nl/veluwe-ar. Snel doen, want het wordt weer genieten… 

Team X-Bionic bestaat ondertussen al meer dan 2 jaar. Na 2 jaar intensief gebruik kunnen we dus ondertussen ook wel wat zinnigs zeggen over de kleding van X-Bionic. Want na de eerste indruk “wat is dat voor een futuristisch design?”, gaat het ons bij de keuze van kleding uiteraard om de functionaliteit. En wat dat betreft stelt het adventure racen nogal specifieke eisen. De ene keer ren je een berg op of zoek je je weg door een bramenbos, dan raas je er weer met de fiets naar beneden of hang je in een snijdende wind aan een touw te bungelen langs een bergwand. Je kleding moet je dus warm houden als het nodig is, maar je wilt liever niet ontploffen van de hitte bij het eerste het beste klimmetje.

Lastig, maar de ontwerpers van X-Bionic hebben hun kleding helemaal ontworpen rond deze vraag. Het futuristische uiterlijk van de kleding is hier een direct gevolg van, want de kekke features zijn eigenlijk een bonte verzameling van “3D sphere systems”, “Air Conditioning Channels” en “Insulation Pads”, die ook allemaal nog eens op precies de juiste plek zitten. Oftewel, koelen waar het nodig is en warm houden waar je warm gehouden moet worden. Of die systeempjes (voor een uitgebreidere beschrijving moet je hieronder maar verder lezen) precies doen waar ze voor bedoeld zijn kan ik je niet zeggen, maar de overall conclusie is heel simpel: je kunt deze kleding écht onder alle omstandigheden gebruiken. Read the rest…

Naast Arnaud, deed Lisette ook mee met de A-track en wel met Erik. Na zich onder de survivalrun in Gendringen uitgewrongen te hebben, was hij nu echt aan de beurt. Dit resulteerde in rondrennen met een zandzak (30 kg) en boomstammen, die daarna met een botte zaag en bijl aan bonken mocht. Gelukkig kregen we bij het tweede plakje van een hulpvaardig jurylid de vraag;  waarom we niet gewoon de scherpe zaag hadden gepakt… Een leerpuntje dus.  Hiervan volgden er nog meer want onze strategie was dit keer; “wie hard gaat hoeft niet zoveel op de kaart te kijken..”. Wat natuurlijk resulteerde in een aantal extra trainingskilometers.Gelukkig vonden we nog wel een CP (die bij het jagershuisje) wat Arnaud en Wodi niet hadden gevonden, zodat we nog een soort van geestelijke overwinning hadden. Ook waren de hindernissen niet zo’n obstakel als bij sommige andere teams. Het gerucht gaat dat sommige teams deze 0,75 Cp hard nodig hadden…  Liset zag nog even kans om zichzelf op te hangen aan een gretige harpsluiting in de swingover met behulp van haar T-shirt maat Xl. Gelukkig was de kwaliteit matig, zodat het shirt met toevoeging van wat gewicht verwerkt werd tot poetsdoek.Door tactische vertragingstechnieken waren we helaas te laat voor het Skiken en hoefden we de verplichte EHBO-set dus niet in te zetten. Uiteindelijk eindigden we naar alle tevredenheid op een 8^e plaats overall (3^e mixed). Helaas was er geen beker voor ons maar dit maakte niet zoveel uit want we hebben thuis al genoeg servies.

Foto: Jan Brinkman

Na een jaartje afwezigheid was er weer een A-Track; ditmaal in de schone edoch licht modderige Eifel. Organisator Domien Ettema had er een mooi parcours uitgelegd.Als winnaars van de vorige editie waren Wouter-Dirk en ik natuurlijk aanwezig. Sterker nog, we kregen van de organisatie speciale T-shirts aangemeten zodat we herkenbaar waren als het team-to-beat. Dat zorgde al meteen voor extra druk, iets dat Wouter-Dirk alleen maar prettig lijkt te vinden.De race zou beginnen met een proloog, gevolgd door drie etappes van verschillende lengte die ieder hun start en finish hadden bij de racebase. Het deelnemersveld werd in drieen gesplitst, en de drie etappes werden in verschillende volgorde afgelegd. Dat concept hadden we nog maar eenmaal eerder ervaren, een paar jaar geleden bij een andere race. Daar was het niet goed bevallen omdat de omstandigheden gedurende de dag verschilden en sommige opdrachten aan het begin van een dag makkelijker zijn dan aan het eind. We waren dus erg benieuwd hoe het ditmaal zou bevallen.

Foto: Jan Brinkman

Read the rest…

Komend weekend in de Eifel is de A-track terug van een jaartje weggeweest. De locatie klinkt alvast geweldig: het Siberie van het westen (van Duitsland dus). Arnaud doet mee met Wouter-Dirk, zij waren de laatste winnaars van deze wedstrijd in 2008. Lisette doet mee met Erik - bloedgevaarlijk.

Het is nog even afwachten of we met de normale X-Bionic kleren aan de start komen, of dat we met een geheel nieuwe X-set de concurrentie in verwarring gaan brengen. In beide gevallen gaan we ervoor, en stiekem hoop ik persoonlijk toch op een bleek zonnetje!

Zondag was het weer Gendringen-dag. Het jaarlijks terugkerend dieptepunt van het jaar, qua wegzakken in de modder, diepte van de doorwadingen, depressies in het weer en persoonlijke sportieve motivatie, maar een hoogtepunt qua sfeer en kwaliteit van parcours. De race was de eerste waarme ik punten in de RUC ranking behaalde dit seizoen. Maar wat dat betreft had ik het kunnen laten. 50e in de eindlijst helpt niet echt. Het opstarten van de motor viel mij zwaar, maar uiteindelijk wel genoten van de run. Lange loopstukken (zuigende akkers) afgewisseld met klusters hindernissen (zuurtegraad PH-2), het weer (drizzle en wind) was helemaal des Gendring’s. Mannen (m/v) van het Oosten: bedankt!

(foto’s: René Schraa)

Read the rest…

Naast goede buren is het altijd handig om verre vrienden te hebben. Ik ging samen met Erik op bezoek bij Thor Veen, de ijsklimmert, die momenteel tijdelijk in Zwitserland woont. Thor liet ons de mooiste bevroren watervallen in omgeving van Kandersteg zien en natuurlijk moesten die beklommen worden. Super om deze tak van klimmen te leren. Mep, mep, stamp, stamp, hoek….. boink. Maar jeetje, wat doet dat geknijp in die ijsbijlen een pijn in je onderarmen… En zo snel ook. Vooral met de stukken drytoolen, wat we de laatste dag gedaan heben. Uiteindelijk was mijn hoogtepunt toch wel de grote waterval van Lurkin Fear. Vooral de aanloop was spectaculair, als gevolg van een hiaatje in de voorbereiding…

 Meer foto’s: klikkerdeklik

Read the rest…

Pics: René Schraa, Tekst: Elwin van der Gragt.

‘Zodra ik Jeroen vermeulen bij CP11 voorbijsteek, weet ik dat ik op kop lig. Achteraan het veld ben ik gestart, doordat ik nu eens de tijd heb genomen om de route te plannen en de kaarten goed te rangschikken. En daarna gestaag een inhaalrace begonnen, zonder mij te laten opjagen. Ik ben tevreden.’
‘Nog meer tevreden ben ik, als ik terug kom op de Voshaar startlocatie voor de 1e speciale opdracht. Achteromkijkend is er tot aan de horizon geen achtervolging te zien. Tweederde van de race zit erop en de benen zitten nog vol goede zin. Het kan niet meer stuk.’ .. of wel?

Lees hieronder verder hoe de kaarten opnieuw worden geschud in de Foxraid-2010, een solo 8-uurs Adventurerace

Read the rest…

De Witte van Beltrum is een survivalrun die elk jaar begin januari wordt gehouden. Wit vanwege de gewenste bodembedekking: sneeuw. Een survivalrun, dat is een soort apenkooi voor volwassenen. Je volgt al hardlopend lintjes (bah voor adventure racers) en klimt in touwen en balken (bah voor Arnauds) totdat je weer bij de finish komt. Als je een hindernis niet haalt, dan wordt je vernederd (aha, eindelijk iets bekends). Simpel, toch?

Read the rest…